Hoe blijf jij aardig als je to-do-lijstje oneindig is?

Ouderschap vanuit je HartLaatst was ik bij een lezing die mij inspireerde. Ik herkende mij zo enorm in het verhaal. Als mens, als moeder, als opvoedcoach. De spreker, Hans Leeflang, vertelde over een vraag die hem werd gesteld toen alles in zijn leven op scherp stond. Jonge kinderen, drukke baan, zijn moeder ziek. De vraag die hij kreeg was ‘leef jij vanuit draagkracht of vanuit spankracht?’ Waar deze vraag over gaat is, ben je aan het overleven door je wilskracht aan te zetten?

Wanneer kan ik onderuit op de bank?!

Herken je dat je regelmatig meer overleeft dan leeft? Dat je lijf moe is, dat het moeilijker is om je geduld te bewaren, dat je minder kan hebben, dat je dingen vergeet, dat je alleen maar kan denken ‘wanneer slapen de kinderen en kan ik onderuit op de bank?’.

Waarschijnlijk leef jij in zo’n periode ook meer vanuit wilskracht. Je zet je wil erop. Dingen moeten gebeuren. Jij kan nu niet gaan zitten en niets doen. Dan loopt alles in de soep. Je leeft vanuit wilskracht en negeert je lijf en je emoties.

Compassie voor jezelf

En wist je dat juist in dit soort periodes het nog belangrijker is om wat compassie voor jezelf te hebben? Ik bedoel daarmee dat je dagelijks even stilstaat en werkelijk nagaat hoe je lijf voelt en hoe je in je vel zit. Heb je ergens pijntjes? We hebben allemaal een zwakke plek en die gaat juist opspelen wanneer je in zo’n drukke periode zit. Is het bij jou je nek, rug, hoofdpijn of je stem kwijt? En hoe zit je in je vel? Ben je teruggetrokken, opvliegend, verdrietig?

The buck stops here

Als je weet hoe het met je is qua lijf en emotie dan is de volgende stap om daar ook wat mee te doen. Waarbij ik te veel moeders hoor zeggen ‘ja, maar daar heb ik geen tijd voor’ of ‘ja, maar dat lukt niet met de kinderen thuis’. Dat is het magische aan zelfzorg: je moet het ZELF doen. Niemand behalve jij weet hoe je je voelt. Niemand behalve jij weet wat te doen om je weer beter te voelen. Er is een mooie Engelse uitdrukking voor: the buck stops here. Wat zoveel betekent als: deze verantwoordelijkheid kan naar niemand anders toegeschoven worden. Niet naar je partner, niet naar een goede vriendin, niet naar je moeder.

Het helpt jezelf enorm om met zelfzorg staande te blijven en dicht bij jezelf te blijven. Dat je niet ziek wordt en dat je goed (beter) in je vel blijft zitten. En als het jou enorm helpt dan helpt het natuurlijk ook je gezin. Je kinderen hebben dan geen mama die steeds ‘nee’ zegt, schreeuwt of die zo gelaten zucht (waarvan je kind weet ‘oh, oh, mama is niet blij’).

To-do-lijstje: nodig, nuttig, aangenaam?

Die zelfzorg kun je ook praktisch toepassen op je to-do-lijstje. Wie heeft niet zo’n lijstje? Zo’n lijstje dat ook echt nooit afkomt, hoeveel je ook afstreept!

Wat je dan kan doen is nog eens door het lijstje lopen. Vraag je bij elk punt af: is dit nodig, is dit nuttig, is dit aangenaam? Nodig? Okay dat moet dus dat doe je. Nuttig? Dat kun je zo wegstrepen. Er is zo veel nuttig in het leven maar dat betekent niet dat het gedaan moet worden. Aangenaam? Super, meteen gaan doen want daar word je ook nog eens blij van!

Hoe zit het met jou? Leef jij vanuit wilskracht? Als je het druk hebt, blijf je dan ook naar je lijf luisteren? Ik ben benieuwd hoe dit bij jou gaat. Als je wilt, kun je hieronder een reactie achter laten.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Pfff, wat is mijn kind druk!

kinderen in speeltuinPffff, soms vind ik kinderen en dus ook mijn eigen zoon gewoon ‘druk’. En ja, ik weet, dat is mijn oordeel over het gedrag van die kinderen. En ja, ik weet ook dat dat meer zegt over mij dan over die kinderen. Dat ik eigenlijk zelf even aan een eigen moment toe ben. Zoals gistermiddag: in de zon, in de tuin met alle bloeiers om mij heen en mijn laatste 20 bladzijden van mijn boek gelezen. Zucht! Heerlijk!

Je kind is zo druk
Herken je dit? Dat je kind soms zo druk kan zijn. Op en neer springen, rennen, praten en wel 100x ‘mama, mama, mama’. Dat je je eigenlijk even in een hoekje wilt terugtrekken waar niemand je ziet, waar je niets hoort dan weldadige rust en je helemaal kan doen waar jij op dat moment zin in hebt. Dat is niet de afwasmachine uitruimen, koken of opruimen. Nee, heerlijk even doen waar jij van ontspant en bijkomt. Even bijtanken zodat je de rest van de dag aankan.

Hoe vaak zeg je zelf tegen je kind ‘wat ben je druk’ of ‘wat doe je weer druk’? Hoe vaak hoor je het andere moeders zeggen? Irriteer je je er wel eens aan? Zijn kinderen nou echt druk of is het ons beeld?

Niet druk, wel energiek
Kinderen hebben veel energie en uiten deze energie fysiek door te bewegen. Ze doen dit meer dan wij. Veel kinderen praten ook meer dan wij omdat ze veel van hun gedachten verbaliseren. Wij denken het, zij denken het en zeggen het hardop. Dit betekent niet dat ze druk zijn maar dat ze energiek zijn. Niets mis mee toch?

Je kind leren ontspannen
Wat ik echter wel mis is dat kinderen moeite hebben of niet weten hoe ze zelf tot rust kunnen komen. Hoe ze zich kunnen concentreren op iets oftewel hun aandacht bij iets houden. In de dynamische en snelle wereld waarin we leven is het een groot goed om te weten wanneer je het nodig hebt om even te ontspannen en weer bij jezelf te komen.

Werkboek ‘Stilzitten als een kikker’
Daarom was ik reuze enthousiast toen ik een recensie schreef voor het boek ‘Stil zitten als een kikker, jouw aandacht werk(t)boek’ van Eline Snel. Het werkboek is voor kinderen van 5 – 8 jaar en heeft allerlei simpele én leuke oefeningen. Wat dacht je van oefenen met je geheugenspier, leren stoppen met doorgaan, je eigen weerbericht en hoe word je de baas over je gedachten.

Mijn recensie kun je lezen op Inspirerend Leven.

Het weerbericht als ingang naar gevoel
Ik wil geen plagiaat plegen. Maar ik ga 1 oefening delen omdat ik die zelf ook al jaren gebruik. Kinderen vinden het soms moeilijk om aan te geven hoe ze zich voelen. Hoe zit het nu van binnen in je lijf, in je gevoel, in je hoofd? Een makkelijke associatieve manier om ze hierover iets te laten vertellen is via het weerbericht. Is het van binnen als een zonnetje (blij), een regenbui (verdrietig), een onweersbui (boos) of zijn er mistbanken (bang)? En je kind kan daarop variëren.

Hoe gaat het bij jou thuis? Vind jij je kind wel eens druk? Zou je willen dat je je kind kan helpen om met aandacht naar zichzelf te gaan? Te kunnen ontspannen? Ik ben reuze benieuwd wat jij hiervan vindt. Je kunt hieronder een reactie achter laten.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Je kind ziek: zie jij kansen of zoek je excuses?

vrouw truiGisteren liep ik flink tegen mezelf aan. Zoonlief was ondertussen 3 dagen ziek. Je kent het wel. Niet naar school, gebroken nachten, kind dat alleen maar tegen je aan wilt hangen. Ik was daardoor moe. Ik had allerlei losse draadjes in mijn hoofd van werkcontacten die ik wilde opvolgen, e-mails die ik had beloofd te beantwoorden, dozen in huis die opgeruimd moesten worden, een dagje weg met Pasen te regelen en de gewone huishoudelijke dingen als koken en de was. En met een ziek kind kom je tot weinig.

Weinig zin en geduld

In de ochtend merkte ik dat ik door deze onrust in mijn hoofd niet lekker in mijn vel zat. Ik had weinig zin en geduld om rustig op de bank te zitten en een boekje voor te lezen.

Nu ben ik benieuwd of jij deze situatie herkent. Dat hoeft natuurlijk niet per se met een ziek kind te zijn. Het kan ook zijn dat je kind vrij van school heeft of dat de oppas heeft afgezegd of dat je partner vaker weg is door afspraken, enzovoorts.

Wat zo’n situatie met jezelf doet is dat je je klem voelt zitten. Een naar gevoel.

En wat doe je dan? Signalen van je lijf

Allereerst is het belangrijk dat je het zelf registreert. Ons lijf geeft vaak al signalen af zoals je moe of futloos voelen, een zwaar hoofd of je onderrug die pijnlijk is. Dit soort fysieke pijnen vertaalt zich in minder geduld hebben, kribbig reageren, gevoel hebben dat je dingen vergeet of een gevoel van druk voelen.

Zelf merkte ik met name de onrust in mijn lijf en hoofd. Ik kon moeilijk stil zitten maar wist ook niet goed wat dan wel doen en wat laten.

Merk jij dit soort signalen bij jezelf op? Top! Dan kun je stap 2 zetten: er iets mee doen.

Stap jij ook in deze valkuil?

Een enorme valkuil is om er niets mee te doen. Helaas zie ik dit vaak gebeuren. Weet je hoe het komt dat je er niets mee doet? Omdat je het wegrationaliseert. ‘Ja, ik heb ook een paar nachten slecht geslapen.’ ‘Het is ook druk op mijn werk.’ ‘Een gezin met kleine kinderen vraagt gewoon veel van je als moeder.’ Enzovoorts.

Natuurlijk trapte ik ook eerst in deze valkuil. Wat was mijn excuus? ‘Ja, maar hij is ziek en ik moet dan wel aandacht voor hem hebben.’ Vooral dat MOET.

Welk excuus heb jij om niets te doen met de signalen die je lijf en je humeur je geven?

Kansen of excuses. Aan jou de keus.

En wat vind je dan van deze uitspraak?

Als je luistert naar je lijf zie je kansen, als je niet luistert naar je lijf zie je excuses.

Wat is jouw kans als je naar je lijf luistert?

Mijn kans was om een uurtje voor mezelf in te bouwen: een belangrijke email uitgestuurd, een telefoontje, de was erin en mijn man gevraagd of hij die kaartjes voor Pasen wilde regelen. Zo! Dat ruimde op in mijn hoofd. Ik voelde mij meteen meer ontspannen en beter in mijn vel. Kom maar op met dat voorlezen en knuffelen. Daar heb ik van genoten. En ’s avonds om 21:30 slapen. Heerlijk!

Ik ben benieuwd te horen hoe jij omgaat met de signalen van je lijf. Heb jij zo’n soort situatie laatst thuis meegemaakt? Wat deed je: ging je voor de kansen of voor de excuses? Ik ben benieuwd en je doet mij een plezier als je dit hieronder met mij deelt.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Wat je alarmbelletjes jou vertellen

3 wekkersSoms hoor je een quote die meteen bij je binnenkomt. Heb jij dat ook weleens? Je leest hem op Facebook. Of je bent met iemand in gesprek die een metafoor of uitspraak gebruikt die bij je klikt. Die quote zegt alles wat je bedoelde in één zin.

Zo hoorde ik eind vorig jaar deze:

De definitie van waanzin is hetzelfde blijven doen en toch een ander resultaat verwachten.

Je zit in een vicieuze cirkel

En dit is precies wat ik in veel gezinnen zie gebeuren. Ze komen in een vicieuze cirkel terecht, blijven hetzelfde doen en komen er dus niet uit. Erger nog, de vicieuze cirkel graaft zich steeds dieper in en het voelt als een zware steen die je steeds verder naar beneden trekt.

Ken je dat gevoel? Dat je je elke keer weer gefrustreerd voelt over iets wat je kind doet. Je bereikt je taks en valt tegen je kind uit waar je snel daarna spijt van hebt. ’s Avonds rustig op de bank neem je je voor ‘dat gaat met niet nog een keer gebeuren’. De volgende dag gebeurt het helaas weer. Het is je niet gelukt. De vicieuze cirkel is weer rond.

Je schiet uit je slof

Regelmatig begeleid ik moeders die in zo’n patroon zitten met hun kind. Deze situatie herken je misschien wel. Einde middag is je kind moe van de dag en school en wordt huilerig en jengelig. Je troost je kind en geeft het aandacht. Echter, op een gegeven moment kan je het niet meer opbrengen. Het is genoeg want jij wil nu gewoon even rustig een kopje thee drinken. Echter, het gejengel gaat door en je schiet uit je slof, schreeuwt en zegt lelijke dingen. Je beseft dat je dit niet wil maar het lukt je niet om te stoppen.

Overkomt dit jou ook weleens? Het gevoel dat je kind wel erg veel van je vraagt en waar blijf jij dan nog? Het verlangen naar even wat rust en ruimte voor jezelf.

Wat zijn jouw alarmbelletjes?

In gesprek kom ik er vaak achter dat voordat er stoom uit je oren komt en je boos wordt er al een aantal alarmbelletjes zijn geweest. Gedachten zoals ‘hoe moet dit als ik over een uur ga koken’. En in je lijf heb je spanning gevoeld in schouders en buikgebied.

Door te luisteren naar deze alarmbelletjes EN er wat mee te doen voorkom je dat bij jou de vlammen uitslaan. Wat je kan doen als je die alarmbelletjes opmerkt? Dat is voor iedereen verschillend. Je hebt zelf te ontdekken wat jou helpt om weer beter in je vel te komen.

Tips om te reageren op je alarmbelletjes

Er zijn twee dingen die iedereen helpen dus die deel ik graag met je:

Tip 1

Beweeg dus sta op, loop rond, rek je uit, doe een aantal push-ups of maak gekke gezichten. Wanneer je minder lekker in je vel komt als reactie op gedrag van je kind dan ontstaat er bijna altijd ergens in je lijf spanning. Door te bewegen laat je die spanning los. Dat is meteen een stapje in de richting van lekkerder in je vel zitten.

Tip 2

Adem via je neus in naar je buik en adem via je mond uit. Doe dit een aantal keer rustig na elkaar. Als je even naar buiten kan (in de tuin, op je balkon of straat) dan helpt die frisse lucht je. Wat er gebeurt is doordat je dieper in- en uitademt er meer zuurstof naar je hersenen gaat. Daardoor kun je weer helderder waarnemen en denken. Je wordt er rustiger van.

Dit zijn tips die ik zelf elke dag, ja, elke dag toepas. Want als moeder merk ik op bepaalde momenten dat ik onrustiger word, minder geduld heb en denk ‘he, hou toch eens op’. Dan sta ik op en loop even naar een andere kamer, adem in en uit, kijk naar buiten en doe even een minuut helemaal niets. Even helemaal bij mezelf komen. Dit helpt mij.

Ik ben benieuwd te horen wat jou helpt. Weet jij wat jouw alarmbelletjes zijn? En als je ze opmerkt, wat doe je ermee? Wil je hieronder met me delen wat dit blog in je wakker maakt?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Ze hebben kritiek op hoe je opvoedt

verkeersbord noLaatst dacht ik weer aan deze vraag die een moeder in mijn praktijk stelde “we gaan met de hele familie een weekend weg en verblijven in 1 huis met elkaar. Iedereen heeft een eigen manier van opvoeden. Hoe houd je het leuk?”

Ik krijg hier wel vaker vragen over. Het is iets dat mij intrigeert en ook irriteert.

Opmerkingen over je manier van opvoeden

De vraag die ik krijg is: hoe reageer ik als mensen om mij heen vragen stellen of opmerkingen maken over mijn manier van opvoeden? En die mensen dat kan echt iedereen zijn: (schoon)familie, vrienden, buren, bekenden, moeders op het schoolplein of de crèche en ook onbekenden op straat, in de wachtkamer van de tandarts of in een winkel. Dat blijf ik apart vinden: dat veel mensen het blijkbaar normaal vinden om iets te zeggen over je kind of over jou als moeder. Opmerkingen als ‘blijf daar af’, ‘zeg, kan je kind niet eens stil zijn’, ‘tjee, dat je dat goedvindt wat je kind doet’.

Steek onder water

Als het nu complimenten waren die je kreeg… Niets is minder waar. Vaak is het kritiek. Soms wordt de kritiek direct geuit. Vaak is het met een grapje of een steek onder water. Dat laatste daar kan ik trouwens slecht tegen. Als je wat op te merken hebt, prima, maar doe het wel eerlijk en open. Dan kunnen we ook een gesprek hebben.

Voed jij anders dan gemiddeld op?

Als je zelf anders dan de gemiddelde moeder opvoedt dan is de kans groter dat je opmerkingen krijgt. Mogelijk dat jij anders opvoedt dan gemiddeld en dus weleens opmerkingen krijgt. Klopt dat? Hoe ga jij daar mee om? Wat doet het met je?

Het allerbelangrijkste is dat je jezelf en je kind beschermt. Het kan namelijk pijnlijk zijn als er opmerkingen naar je toe komen terwijl er niet wordt gevraagd naar jouw beweegredenen of wat het jou en je kind brengt.

Hoe je ermee om kan gaan 1   

Mocht er kritiek naar jou komen: MAAK HET NIET PERSOONLIJK. Ik besef hoe moeilijk dit kan zijn wanneer het je eigen ouders, broer, zus of schoonfamilie is die zo’n opmerking maakt. Jij weet ondertussen donders goed of je (schoon)familie open staat voor een gesprek en echt naar je luistert en nieuwsgierig is naar jouw manier van opvoeden. Wanneer je weet dat zo’n gesprek er niet gaat komen, begin zo’n gesprek dan ook niet.

Hoe je ermee om kan gaan 2   

Opvoeden ligt gevoelig. Waarom? Omdat het om onze (klein)kinderen gaat waar we zo veel van houden en die we alle geluk van de wereld toewensen. Daarom maken anderen opmerkingen, niet om jou te pesten. Hoe kun je dan wel reageren? Even nonchalant je schouders ophalen en zeggen ‘ach ja, zo doen wij het’. En dan meteen naar iets anders toe ‘ik heb wel zin in koffie, wie nog meer?’ of ‘het is zulk lekker zonnig weer, wie gaat er mee naar de speeltuin?’

Zo, dat is gezegd! Deze moest er echt even uit. Want ja, ook ik krijg met enige regelmaat opmerkingen, opgetrokken wenkbrauwen of gesnuif over hoe ik opvoed.

Krijg jij ook wel eens opmerkingen over je manier van opvoeden? Hoe ga jij daar mee om? Wil je hieronder met me delen wat dit blog in je wakker maakt?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Nooit gedacht: ik erger me aan mijn kind :-(

aarrghhDat je je ergert aan je eigen kind! Oef, ik blijf dat toch wel een moeilijk dingetje vinden. Bij het woord ergeren dan denk ik eerder aan hondenpoep op straat of mijn buurman die om 21:00 ’s avonds nog zo nodig moet boren. Ik had niet gedacht dat ik mij aan mijn kind zou ergeren. Als moeder wil ik graag liefdevol en geduldig zijn. Op sommige dagen lukt me dat niet…dan erger ik mij meteen ’s ochtends vroeg al :-( Vaak natuurlijk om onbenullige dingen.

Later heb je spijt

Laatst had ik een moeder in mijn praktijk met zo’n ergernis verhaal. Haar vraag was hoe ze rustig kan blijven als haar kind van 3 jaar een driftbui krijgt. Wat gebeurde er? Haar kind wil iets maar kan op dat moment niet goed aangeven wat het wil. Zij probeert van alles om erachter te komen wat haar kind wil. Ze ergert zich aan haar kind want ze heeft echt alles geprobeerd en nog is haar kind driftig. En door haar ergernis trekt ze haar kind van de bank. Dat gaat hardhandiger dan ze eigenlijk wil en daar heeft ze later spijt van. Waaaah!

Aarrghh!!

Dan zijn er nog 1.000 en 1 andere ergernissen: rondslingerend speelgoed, schoenen en jassen op de grond van de gang, knoeien met het eten, een glas melk over je vloerkleed, treuzelen, enzovoorts. Zeker weten dat jij er zo 5 kan opnoemen.

‘Je bent gewoon een mens’

Nou is het natuurlijk prima dat je je weleens ergert aan je kind. Dat overkomt elke moeder. Wat is nou het lastige aan je ergernissen? Wat ik tussen de regels door bij de meeste moeders hoor is dat ze het wel heel graag goed willen doen voor hun kinderen. Waardoor ze ’s avonds moe op de bank zich rot voelen doordat ze die dag uit ergernis boos zijn geworden of hebben geschreeuwd tegen hun kind. Wat ik tegen al deze moeders dan zeg is ‘Je bent gewoon een mens. Geen Boeddha die altijd in een staat van rust en compassie is’. En ja, op sommige avonden zeg ik dit ook tegen mezelf J.

Wat zit er nu écht achter?

Maar weet je? Als ik met moeders verder in gesprek ga over hun ergernissen dan blijkt het om iets heel anders te gaan. Die ergernis is het topje van de ijsberg. Wat zit daaronder? Waar komt hun ergernis vandaan? Wanneer ik doorvraag en we zo dieper de berg in graven dan komen we bij hele andere dingen. Dingen zoals de verwachtingen die ze hebben aan hun eigen moederrol zoals begripvol en geduldig zijn. Of de normen die ze hebben over hoe opgeruimd hun huis hoort te zijn. Of de verwachtingen die ze naar hun kind hebben zoals je bent nu al 9 dus dat kun je prima zelf.

Hoe je jezelf kan veranderen door je te ergeren

Dat is volgens mij het positieve aan je ergeren: dat je wanneer je even een moment neemt om na te gaan waar je ergernis vandaan komt je meer leert over jezelf en je kind. Dit inzicht helpt om de volgende keer je minder te ergeren. Dan merk je meteen dat je zelf meer ontspannen bent, je kind daar positief op reageert en het allemaal met een fluitje van een cent is opgelost. Dat noem ik genieten!

Hoe zit dat met jou? Als je eerlijk bent naar jezelf, erger jij je weleens? Aan welke dingen? Is het confronterend voor je? Wil je hieronder met me delen wat dit blog in je wakker maakt?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

Heb jij spijt van een duur cadeau aan je kind?

Spijt is het rotgevoel van een gemiste kans

spaarpot goudWe hebben allemaal weleens spijt over iets dat je gedaan hebt en achteraf bedenkt dat je het anders had willen doen. Zo sprak ik van het weekend op een feestje een vader. Een kinderfeestje dus ons gesprek kwam al gauw op welke cadeaus je aan je kinderen geeft.

Pijn niet gevoeld

Hij verzuchtte ‘we hebben er spijt van dat we die dure laptop met Sinterklaas hebben gegeven’. Ik keek hem eens aan. Ik hoorde de zucht. Hij ging door ‘onze zoon heeft nu de pijn niet gevoeld’. Aha, daar zat de spijt.

Laptop rolt uit zak van Sinterklaas

Tja, zo’n laptop die eventjes uit de zak van Sinterklaas naar je toe rolt. Wat zal zijn zoon (11 jaar) hebben staan springen van blijheid! En natuurlijk is deze laptop de jongen enorm gegund. Daarom hadden zijn ouders hem ook gekocht. Zoonlief wilde heel graag een laptop om met zelfgemaakte filmpjes en foto’s aan de slag te kunnen. Een andere reden van de ouders om hem een laptop te geven is dat hij richting middelbaar onderwijs gaat. Wel zo handig als je zoon dan al flink computervaardig is. Met een laptop lukt dat wel. Wat zeurde die vader dan? Toch een prima cadeau?!

Geen greintje geldbesef

De spijt ging erom dat zijn zoon de pijn niet had gevoeld. De pijn van sparen voor zo’n prijzige laptop. Wanneer een laptop uit de zak van Sinterklaas komt ontwikkelt je kind geen greintje geldbesef

Deze man voelde zich rot. Hij had iets verkeerds gedaan in de opvoeding, een prachtkans gemist. Zijn kind laten nadenken over geld en wat je met geld kan doen. Je hebt spijt over dingen die al gebeurd zijn. Die kun je niet veranderen. Dus schudt dat rotgevoel van je af. Want het mooie van spijt hebben is dat het voor jezelf duidelijker wordt wat je je kind wel had willen leren.

Spijt: de gemiste kans die deuren opent

Deze vader had zijn zoon meer willen laten leren over wat geld waard is, wat je met geld kan doen, dat je kunt sparen voor iets dat je graag wilt en hoe je kunt sparen. Dit keer heeft hij deze kans misgelopen.

Aan gemiste kansen zitten ook voordelen. Want een gemiste kans opent meteen de deur naar wat je wel wilt.

Ik zou zeggen: loop door die deur, onderzoek wat je dan WEL had willen doen en ga dit vandaag doen. Daar is zo’n mooi Chinees spreekwoord voor: het beste moment om een boom te planten was 20 jaar geleden, het één na beste moment is vandaag!

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over spijt die je hebt in het opvoeden van je kind. Wat leer jij ervan? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Kan je kind zich inleven in een ander?

inlevenDe kerstperiode gaat over vrede en verbondenheid, over aandacht voor elkaar. Hoe leuk als je als moeder je kind meeneemt in dit gevoel. Zoals dit bericht van een moeder dat ik ergens voorbij zag komen ‘er rouleren twee grote kerstkaarten voor de juffen. Onze zoon durfde ze wel te kopen en schrijven, maar niet rond te geven. Zie je ze voorbij komen, vraag je je kind ook om een krabbel/wens/tekening?’

Je kind voelt dat het onderdeel is van iets groters

Het is fijn als je kind van jongs af aan gaat begrijpen dat we allemaal onderdeel zijn van een groter geheel: het gezin waarin hij leeft, de familie tot wie hij behoort, de buurt waar hij woont, de school waarop hij zit… Want niets en niemand bestaat zonder de ander en het andere.

Maar hoe doe je dat? Je kind bewust maken van die verbondenheid en aandacht voor elkaar? Eigenlijk heb ik het dan over inlevingsvermogen: dat je kind zich kan inleven in de gevoelens en gedachten van een ander. Zoals die jongen met die kerstkaarten die iets liefs voor zijn juffen wilde doen. Op welke leeftijd kunnen kinderen dat eigenlijk, zich inleven?

Kan jouw kind zich inleven in de gevoelens van een ander?

Verwacht hier niet meteen het grootste van het grootste. ‘Oh, mijn kind is zo inlevend!’ De meeste kinderen, en zeker jonge baby’s, zijn sensitief. Dit betekent dat ze veel aanvoelen en veel oppikken van wat er om hun heen gebeurd. Zij nemen hun omgeving waar via hun zintuigen. Waarnemen is iets anders dan inleven. Bij inleven kan je kind de gevoelens van een ander begrijpen en daarop reageren. Vanaf ongeveer zes jaar begint je kind inlevingsvermogen te ontwikkelen. Pas rond de negen à tien jaar kan je kind rekening houden met anderen.

‘He jammer, dan kan ik nu nog niets’

Nee hoor, ook als je een jong kind hebt, kan je van alles. Ik adviseer alle ouders die ik begeleid in mijn praktijk om juist zo jong mogelijk te beginnen. Het simpelste om te doen is het gevoel van je kind benoemen ‘heb je honger’ of ‘ben je boos omdat dat niet mag’. En om je eigen gevoel te benoemen ‘ik schrik van dat geluid’ of ‘ik ben nu te moe voor een spelletje’. Naast benoemen van gevoelens is een leuke Scandinavische traditie het wichtelmannetje. Juist in deze donkere dagen rond Kerstmis een traditie die blijheid en aandacht voor de ander brengt.

Uhh, het wichtelmannetje?

Ja, het wichtelmannetje. Het is een kleine huiskabouter die warmte, gezelligheid en aandacht voor elkaar symboliseert. Wichtelen is kleine dingen voor elkaar doen. Het kunnen klusjes in huis zijn zoals iets opruimen, schoonmaken of de was vouwen. Het kunnen ook kleine cadeautjes zijn die je verstopt onder iemands kussen of in iemands jaszak. Deze kleine cadeautjes kun je kopen, zelf gemaakt is natuurlijk helemaal leuk.

Hoe werkt het nou praktisch?

Zorg dat je een wichtelmannetje hebt: een klein kabouterpoppetje, zelf gemaakt of gekocht. Iemand in het gezin begint: die doet iets liefs voor een ander en legt daarbij het wichtelmannetje. Degene die het wichtelmannetje vindt, mag dan wichtelen voor een ander, laat het mannetje daar achter en ga zo door. Wat een verrassing als je het wichtelmannetje vindt! Is jouw kind nog jong en kan je kind het nog niet alleen, dan doe je het gewoon lekker samen. Ik vind dit een heerlijke en speelse manier om kinderen mee te nemen in dat gevoel van er zijn voor elkaar, iets betekenen voor elkaar.

Tja, en wat mij betreft kan het met Kerst, Pasen, januari…eigenlijk elk moment van het jaar. Een moment dat voor jou en je gezin past.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over je kind helpen met inlevingsvermogen. Hoe doe jij dat? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Wat je kind leert als je inconsequent bent

consequentConsequent zijn naar je kind. Dat is iets dat eigenlijk elke moeder graag wil zijn. Omdat we allemaal vinden dat dit belangrijk is voor onze kinderen. Maar waarom eigenlijk? Waarom is dit belangrijk? Waar dient consequent zijn voor? Wat leert je kind dan?

Wat leer je je kind met consequent zijn

Je kind leert wat het mag en wat het niet mag. Over alles. Aantal snoepjes per dag, dankjewel zeggen als je iets krijgt, geen schoenen op de bank, schermpjestijd per dag, wanneer een ander praat dan ben je stil, welke woorden grof en/of kwetsend zijn en we dus niet zeggen, zelf je rommel opruimen. Enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts. Met consequent zijn leer je je kind hoe het leven in elkaar zit en welke regels erbij horen.

‘Ik heb nee gezegd, ik kan nu niet in ene ja zeggen’

Wat ik merk en ook laatst weer bij een kinderdagverblijf waar ik aan de praat raakte met een moeder. Zij heeft een dochtertje van zo’n 2,5 jaar en is flink zwanger van haar tweede. We raken in gesprek en ze geeft aan “ja, ik vind het zo moeilijk met mijn dochtertje, zoals gisteravond. Het was eigenlijk bedtijd maar ze wilde heel graag nog even spelen met ons. Eigenlijk super gezellig. Maar ja, ik had al gezegd het is bedtijd. En dat betekent naar boven, pyjama aan, tandenpoetsen, boekje lezen en slapen. Spelen past daar niet meer. En ja, ik had al gezegd het is bedtijd en het kon dus niet, we konden niet spelen. Weet je, als je nee hebt gezegd kun je niet in ene weer ja zeggen. Je moet consequent zijn.” Over dit laatste was ze overtuigd. Ik keek naar haar gezicht dat een mengeling was van twijfel en verdriet. Ik voelde een spanning bij haar    Ik heb nee gezegd, ik wil duidelijk naar haar zijn, ik kan nu niet zomaar in ene overstappen. Ze had misschien ook wel te snel nee gezegd. Herken je dat? Dat je te snel tegen je kind ‘nee’ zegt of ‘later’ of ‘dat kan niet’.

Uitzonderingen bevestigen de regel

Dus ik kijk deze moeder aan en denk ‘goh, volgens mij had je wel ja willen zeggen, we spelen nog eventjes met elkaar’. Ik vraag het haar en ‘ja’ ze had nog even willen spelen met haar dochtertje. Ik zeg ‘had je kunnen zeggen, weet je, we gaan gewoon wel even spelen. Ik zie dat jij dit heel graag wilt en ik vind het ook gezellig. Maar dan is dit wel de uitzondering. Want gewoonlijk na het eten gaan we naar boven en dan is het bedtijd. Dus nu is het een uitzondering dat we gaan spelen.’ Ik zag de ogen van deze moeder oplichten ‘ja, dat kan eigenlijk ook wel!!’ En ik reageer ‘ja, waarom niet?!’ Samen staan we te lachen. Ze bedankt me met een stralende glimlach. Zij blij, ik blij. Zo simpel kan het soms zijn. Uitzonderingen bevestigen de regel.

Wees consequent als moeder maar niet rechtlijnig

Nu ben ik hier niet aan het verkondigen dat je inconsequent moet zijn en er een huishouden van Jan Steen van moet maken. Dat is wel weer het hele andere uiterste. Wat ik wil aangeven is dat je niet rechtlijnig en star bent. Dat is eigenlijk de betekenis van het woord consequent. Dat je niet rechtlijnig en star naar je kind bent én niet naar jezelf. Als je consequent bent op een manier van ‘nee is nee, ja is ja’ en het staat in steen gegrift dan geef je je kind en jezelf geen ruimte om het eens anders te doen. Dat is doodzonde.

Je leert je kind het verkeerde

Wat er gebeurt als je altijd consequent bent naar je kind is dat je je kind het verkeerde leert. Het leven is niet rechtlijnig. Zo zit het leven niet in elkaar. Kijk eens naar jezelf. Kom jij weleens terug op een afspraak die je gemaakt hebt? Dan heb je bijvoorbeeld met een vriendin afgesproken om een middagje te gaan shoppen en een paar dagen ervoor krijg je een uitnodiging voor een feestje waar je wel heel graag heen wilt. Bel je dan die vriendin en leg je uit hoe het zit? Als je dit doet dan kom je terug op je ‘ja’. Zo zijn er nog wel meer keren dat je terugkomt op je ‘ja’ of ‘nee’: met je partner, op je werk en niet te vergeten met jezelf. Had je je voorgenomen om echt voor de kerstperiode wat kilootjes kwijt te raken, neem je toch een zalig chocolaadje bij de thee 😉.

Vertel, leg uit, benoem

Natuurlijk ga je nu niet in ene bij iedereen steeds terugkomen op afspraken en regels. Dan wordt het geen gezellige boel, vinden mensen inclusief je kinderen je niet meer leuk, wordt het zeg maar moerassig. Er is geen bodem meer om op te staan. Wat doe je dan wel? Vertel, leg uit, benoem. Wanneer je een keer terugkomt op je ‘nee’, zorg dan wel dat je het uitlegt aan je kind zodat je kind begrijpt waarom het deze ene keer anders is (en dus de volgende keer het weer gewoon als altijd is). Stel dat je kind graag iets op televisie wil zien maar jullie gaan net eten. ‘Gewoonlijk eten we aan tafel maar dit is wel heel leuk om met elkaar naar te kijken dus we eten een keer met ons bord op schoot op de bank.’ Zo leer je je kind dat je kunt terugkomen op iets wat je hebt gezegd. Dat je daar eerst zelf over nadenkt en bedenkt wat de reden is en dit kan uitleggen naar de ander.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over consequent zijn. Ben jij altijd consequent? En als je eens afwijkt, hoe leg je dat uit aan je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Hoe machteloos je je voelt als je kind niet luistert

straffen en belonenLaatst sprak ik een moeder die een training had gevolgd. Zij voelde zich machteloos omdat ze niet wist hoe met de driftbuien van haar kind om te gaan. De interactie tussen haar en haar kind zat in een negatieve spiraal. Hoe kom je daar uit? Om wanhopig van te worden! Vandaar die training.

Time-out stoeltje: straf of niet?

Wat zij onder andere op deze training had geleerd was om haar kind op een time-out stoeltje te zetten wanneer hij boos was. En dat je dan tegen je kind zei ‘dit is geen straf maar zo kun je even rustig worden’.

Hum, zou dat werken? Dus dat vroeg ik aan haar. Misschien kun je al raden wat haar antwoord was…nee, het werkte niet. Het werkte eerder averechts. Haar kind werd bozer, wilde niet op het stoeltje zitten en het duurde nog langer om de sfeer om te buigen naar gezellig.

Ik hoorde een diepe zucht.

Kind voelt het als straf

Ik vroeg haar of ze dacht dat haar kind het wel of niet als een straf ervaarde om op het time-out stoeltje te gaan zitten. Ze keek me aan en wist het eigenlijk niet.

Wel, gezien de reactie van het kind is het een straf. Het kind ervaart dit als een straf om 2 redenen. Allereerst, wij zijn kuddedieren en zijn graag bij elkaar. Als je op een stoeltje apart wordt gezet wordt je afgescheiden van je kudde. Dat is niet fijn. Ten tweede wordt het kind apart gezet als het boos is. Eigenlijk krijgt het kind van jou dan de boodschap ‘boos zijn is niet okay’. Als dat geen straf is…

We schieten in ons hoofd

Het vervelende is dat wanneer we boos zijn op ons kind omdat het niet luistert, driftig is, zijn zusje plaagt, doet wat niet mag, enzovoorts dat wij dan in ons hoofd schieten. We beginnen bevelen te geven, gaan ‘nee, niet doen’ roepen en noemen 10 redenen op waarom iets niet mag. In dat hoofd van ons zit echter niet de oplossing. Het zorgt er eerder voor dat we verder uit contact raken.

Blijf in je hart

Blijf in je hart, ontspan (hoe moeilijk dat ook is) en ga gelijkwaardig met je kind om. Hierdoor blijf je emotioneel en fysiek dat lijntje houden met je kind. Je kind voelt zich gehoord en gezien, het gedoe is eerder opgelost en jij voelt je minder machteloos.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over opvoeden met straffen. Hoe stuur jij het gedrag van je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart