5 Redenen waarom lachen gezond is voor je gezin

lachen is gezond

lachen is gezond

Wanneer heb je voor het laatst enorm gelachen? Je weet wel…zo lachen dat je buik ervan schudt, je benen slap worden en je mond heerlijk wijd open staat. En hoe voelde je je daarna? Ik denk dat je je heerlijk ontspannen voelde. Zo’n loom prettig gevoel wat je meeneemt in het volgende wat je gaat doen die dag.

‘Waarom heet die meneer ‘Billy’?’

Ik weet nog heel goed een moment tijdens onze vorige zomervakantie dat ik enorm gelachen heb met mijn zoon. Hij lag in bed om te gaan slapen. Ik was even naast hem gaan liggen. Hij vroeg ‘waarom heet die meneer ‘Billy’?’ Ik antwoordde ‘tja, zo heet hij nu eenmaal, hoezo?’ Waarop mijn zoon antwoordt ‘nou, Billy, daar zit iets van bil in’. In ene viel het kwartje bij mij, ik kwam niet meer bij van het lachen!! Mijn zoon van 4 jaar die geheel in de fase zat van billen, piemel, plas en poep. Tja, hoe kan iemand dan een naam hebben met ‘bil’ erin?! Ik kreeg geheel de slappe lach en mijn zoon ook. Wat voelde ik mij op dat moment verbonden met hem. Samen enorm gelachen en daarna viel hij ontspannen in slaap.

Lachen is gezond! 5 redenen

Lachen is gezond want

  1. het verbetert je immuunsysteem
    tijdens het lachen maak je extra witte bloedcellen aan waardoor je een grotere weerstand hebt tegen bacteriën en virussen
  2. Je maakt minder stresshormonen aan
    door te lachen wordt de aanmaak van het stresshormoon cortisol geremd waardoor je je meer ontspannen voelt
  3. Er komen ‘feel good’ stofjes vrij
    lachen produceert meer endorfine in je hersenen die je een blij en prettig gevoel geven
  4. Het versterkt de band met je kinderen en je partner
    door samen te lachen deel je met elkaar een blij moment en voel je je emotioneel dichter bij elkaar
  5. Het maakt je aantrekkelijker (wie wil dat nou niet?!)
    Tijdens het lachen train je onbewust 20 gezichtsspieren waardoor je een blos op je wangen krijgt en gaat stralen.

Hoe klinkt dit? Goed toch?!

‘Lachen is gezond’ helpt bij angst, zorgen en boosheid

Humor is ook een effectieve manier om je kind te helpen om gevoelens van angst, zorgen of boosheid te verwerken. Door een kwinkslag, een rare beweging, een gek gezicht of opzettelijk verkeerd uitgesproken woorden kan je kind lachen en daarmee zich lekkerder in zijn vel voelen.

En door het gebruik van humor kun je als ouder je eigen gevoelens van angst, zorgen of boosheid om iets dat je kind doet luchtig brengen zodat de onderlinge sfeer ontspannen blijft.

Een paar voorbeelden

Volle zon. Zittend op een bankje bij de ijsboer. Het jongetje dat naast mij zit likt aan een bolletje ijs. “Pas op, pak hem, houdt de dief” zegt zijn moeder grappend tegen hem. Ik kijk wat er gebeurt. Het ijsje is flink aan het smelten en op deze manier moedigt de moeder haar zoontje aan om aan de onderkant te likken. (Hoe vaak hoor ik niet ‘pas op, likken, toe nou, straks is je kleding vies en mama wil niet nog meer was’.)

Na het avondeten is je kind hangerig en moe. Natuurlijk heeft je kind geen zin om te douchen maar ja, na een dagje strand wil jij wel dat hij douchet. In de badkamer kleed je hem uit en met een oude vrouwtjesstem zeg je ‘ik ben het oude badvrouwtje, kom maar eens hier jongetje, dan ga ik jou eens lekker wassen, ik heb al zo veel kindjes gewassen, wil je weten hoeveel?’. En je ziet je kind opkijken en mee doen in dit spel.

‘Lachen is gezond’ inspiratie

Wil je wat inspiratie om te lachen? Ik heb een aantal spelletjes, filmpjes en een lachmeditatie voor je bij elkaar gezet.

Grappige filmpjes van bijvoorbeeld een baby die lacht om papier dat papa scheurt en een bruid die de slappe lach krijgt bij de huwelijksvoltrekking.
http://www.lachwinkel.nl/10-filmpjes-voor-de-slappe-lach/

Sneeuwman spelletje
De bedoeling is dat je, je gezicht niet verroert terwijl de anderen je proberen aan het lachen te brengen. Alle spelers zitten in een cirkel en eentje begint met te zeggen “ha”. De volgende speler zegt er één “ha” bij, dus “ha, ha” en de volgende zegt dan “ha, ha, ha”. Dit gaat verder tot er iemand een fout maakt of begint te lachen. Deze speler verlaat het spel, en mag van buiten de cirkel de andere spelers aan het lachen brengen zonder lawaai te maken of iemand aan te raken. De speler die het langst zijn gezicht niet verroert is de sneeuwman.

Van-oor-tot-oor spelletje
Iedereen zit in een cirkel. Eén iemand verzint een zin en fluistert deze in het oor van zijn buurman. Deze moet op zijn beurt de zin in het oor van zijn buurman fluisteren. De laatste moet de zin die hij gehoord heeft hardop zeggen. Wat is het geworden? Nu mag de eerste, die de zin verzonnen had, zijn zin zeggen. Hilariteit alom daar de zinnen heel verschillend zijn.

Een lachmeditatie van 7:43 minuten met prachtige foto’s.
https://www.youtube.com/watch?v=XEr3NfLa0Uo

Hoe vaak lach jij en waar lach je om? Gebruik je wel eens humor om gedoe binnen je gezin te voorkomen of op te lossen? Ik ben benieuwd! Schrijf hieronder je reactie.

Photo Credit: apdk via Compfight cc

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Hoe kan mijn kind zijn zelfvertrouwen vergroten?

zelfvertrouwen kind vergroten

“kijk mij, ik durf met losse handen”

Zodat mijn kind steviger in zijn schoenen staat.

Zodat mijn kind minder verlegen is in contact met anderen.

Zodat mijn kind wel naar de top van het klimrek durft te klauteren.

En hoe kan ik als ouder mijn kind daarbij helpen?

Is dit iets wat jou bezig houdt? Vraag je je af en toe af wat nou wel helpt zodat je kind zijn zelfvertrouwen kan vergroten? Lees over de twee grootste misvattingen en wat je wel kunt doen als ouder.

MISVATTING ÉÉN   veilige hechting als baby heeft niets te maken met zelfvertrouwen als kind

Het omgekeerde is waar: hoe veiliger een baby aan zijn ouders is gehecht, hoe meer zelfvertrouwen het zal hebben als kind. Veilige hechting gaat namelijk over de behoefte van je baby aan veiligheid.

Wanneer jij als mama/papa reageert op de behoeftes van je baby zoals ‘ik heb honger, ik ben moe, ik heb een vieze luier’ leert je kind dat het kan vertrouwen op zijn ouders en daarmee wordt de basis-veiligheid in zichzelf opgebouwd.

Deze basis-veiligheid bij je baby zorgt ervoor dat hij als kind een dosis zelfvertrouwen heeft waarmee hij de wereld om zich heen durft te ontdekken.

MISVATTING TWEE   je kind moet zelfvertrouwen uit zichzelf halen

Onzin! Wanneer jouw kind een stukje basis-veiligheid in zichzelf mist (om welke reden dan ook) dan kan hij het ook niet uit zichzelf halen! Wat er niet in zit, kun je er ook niet uithalen.

Nu kan het zijn dat je kind geen baby meer is waardoor de fase van hechting achter je ligt. Niet getreurd. Je kunt van alles doen in het hier en nu.

Vermoed jij dat je kind wat minder zelfvertrouwen heeft?

Omdat je kind in groepen nauwelijks iets durft te zeggen, het weinig oogcontact maakt, het eng vindt ergens op te klimmen of af te springen, verlegen is bij nieuwe mensen, op visite niet als eerste naar binnen wil stappen, gaat blozen als er direct een vraag aan hem wordt gesteld, op verjaardagsfeestjes aan jou geplakt zit of alleen in een hoekje gaat spelen, niet alleen naar de bakker durft om een brood te kopen, liever niet op zwemles gaat…..?

VIA JOU kan je kind zijn zelfvertrouwen vergroten

Wanneer je kind een stukje basis-veiligheid mist ben jij, de mama of de papa, degene die hem veiligheid kan geven. In jouw buurt voelt je kind zich veilig waardoor je kind via het contact met jou zijn eigen zelfvertrouwen kan vergroten.

Hoe kun je dit doen?

  • Accepteer dat jouw kind niet zo’n durfal is die overal op afstapt.
  • Leg je kind zo weinig mogelijk druk op. Druk opleggen is bijvoorbeeld ‘zeg nou iets, je hoeft niet verlegen te zijn’ of ‘klim nou maar, je kan het best’. Je kind zal de druk ervaren als onveilig en daardoor minder zelfvertrouwen voelen.
  • Zeg er niets van wanneer je kind bijvoorbeeld iemand een hand geeft maar de persoon niet aankijkt. Doe liever het tegenovergestelde en geef je kind een compliment ‘fijn dat je meneer Jansen een hand geeft’.
  • Houdt de hand van je kind vast, loop mee of doe mee bij nieuwe mensen of nieuwe situaties. Doe dit ook als je kind op een leeftijd is waarbij eigenlijk verwacht wordt dat het kind het alleen kan doen.
  • Onderzoek op een moment dat je kind lekker in zijn vel zit wat je kind precies eng vindt aan iemand of een situatie, zodat je zijn vragen kan beantwoorden en daarmee angst kan wegnemen en je kind meer zelfvertrouwen krijgt.

Herken je deze twee misvattingen? Wat doe jij om het zelfvertrouwen van je kind te vergroten? Schrijf hieronder je reactie. Ik ben benieuwd!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

Kinderen & tijd “zijn ze er nog niet? wanneer komen ze nou?”

klok-webOngeduldig kijkt mijn kind steeds door het raam naar buiten.

Vanmiddag komt een vriendje spelen.

Leuk….maar wat duurt het lang voordat ze er zijn!

Tijdsbesef: hoe ontwikkelt zich dat bij kinderen? Aankondigen of niet: hoe gaat je kind om met ‘tijd’? Wat zegt dit over de ontwikkeling van de hersenen? Wat heeft je kind nodig van jou?

Tijdsbesef: hoe ontwikkelt zich dat bij kinderen?

Kinderen tussen de 0 – 4 jaar leven in het hier en nu, in een tijdsbesef gericht op wat ze doen. “Nee, ik wil nog niet eten, ik ben aan het kleuren.” Of “De regen is over, ik wil nu buiten spelen (terwijl het tijd is om naar bed te gaan).”

Ouders, het kinderdagverblijf en school brengen structuur aan in de tijd. Een mooi voorbeeld  hiervan zijn de dagactiviteitenkaartjes die in groep 1 en 2 worden gebruikt. Wat veel ouders doen is een weekplanning maken waarbij de activiteiten met een plaatje gevisualiseerd zijn.

tijdkaartjes-klas-webEn hier zit meteen de crux!

Kinderen koppelen tijd aan gebeurtenissen, niet aan de klok.

Mijn zoontje (5 jaar) zag dat de prullenbak bij het speeltuintje op slot zat. “Waarom zit ie op slot?” Ik antwoord “omdat het straks Oud & Nieuw is”. Waarop mijn zoontje helemaal blij uitroept “oh ja, dan steken we vuurwerk af en gaan we oliebollen eten!”. Geen woord over dat een jaar eindigt en een nieuw jaar begint. Hij koppelt Oud & Nieuw aan vuurwerk en oliebollen.

Vanaf 6 jaar komt het klokkijken op gang. Daar klok kijken een abstract denkniveau vereist duurt het tot rond de 10 jaar voordat je kind goed klok kan kijken.

Kijk hier voor een meer gedetailleerde uitleg over de ontwikkeling van tijdsbesef bij kinderen.
http://www.jmouders.nl/opvoeden/vaardigheden/klok-kijken/zo-ontwikkelen-ze-tijdsbesef

Aankondigen of niet? Hoe gaat je kind om met ‘tijd’?

Eigenlijk zie ik dat kinderen twee manieren hebben om met ‘tijd’ om te gaan. En dan bedoel ik ‘tijd’ in de zin van ‘gebeurtenissen’.

  1. Kinderen die zich ‘overvallen’, angstig voelen door wat er gaat gebeuren.
  2. Kinderen die enthousiast, verdrietig, boos of neutraal reageren over wat er gaat gebeuren.

Wat is het verschil tussen deze twee manieren van omgaan met tijd?

Het verschil is dat het eerste kind meer voorbereid moet worden op dat wat komen gaat en dat het tweede kind dit minder nodig heeft en in het hier en nu schakelt. Dit verschil heeft te maken met de ontwikkeling van de hersenen.

Wat zegt dit omgaan met ‘tijd’ over de ontwikkeling van de hersenen?

Deze reactie op wat er op het kind afkomt heeft te maken met de ontwikkeling van een specifiek deel van de hersenen, het reptielenbrein. Dit deel van de hersenen wordt het eerst ontwikkelt en heeft slechts één functie. Het is ons overlevingsmechanisme . Het reptielenbrein gaat na of het kind veilig of onveilig is in een bepaalde situatie oftewel moet ik vluchten of vechten? Kinderen met een meer actief reptielenbrein zullen zich eerder ‘overvallen’ (onveilig en angstig) voelen door gebeurtenissen dan kinderen met een minder actief reptielenbrein.

Wat heeft je kind nodig van jou?

Jij als ouder weet als beste of je kind zich meer of minder ‘overvallen’ voelt door wat komen gaat.

Wat doe je als je kind zich eerder ‘overvallen’ voelt (actiever reptielenbrein) door wat er gaat gebeuren? Bereid je kind voor door bijvoorbeeld:

  • gebeurtenissen op tijd aan te kondigen;
  • te werken met een dag/weekplanning;
  • meer structuur in de dagelijkse/wekelijkse gebeurtenissen te brengen en deze structuur vast te houden, ook tijdens het weekend of vakanties;
  • afspraken te maken over bijvoorbeeld tot hoe laat je bij iemand op bezoek blijft (tot na het thee drinken in de middag);
  • niets te vertellen als je niet zeker weet of het doorgaat.

Wat doe je als je kind in het hier en nu schakelt (minder actief reptielenbrein) op wat er gaat gebeuren? Bij deze kinderen kan het beter zijn om niet te lang van te voren gebeurtenissen aan te kondigen. Over zo’n gebeurtenis kan je kind super enthousiast zijn en daar deze kinderen erg in het hier en nu leven willen ze dan ook graag dat het ‘meteen’ gebeurt. Ze kunnen ongedurig worden als ze nog twee hele uren moeten wachten. Of het andere uiterste: je kind heeft helemaal geen zin in deze gebeurtenis en loopt een dag lang te mokken.

Verder helpt het om als ouder voorbereidt te zijn op een sterkere emotionele reactie van je kind bij de aankondiging van een gebeurtenis. Houdt er rekening mee dat je zelf nog tijd en aandacht hebt om je kind te begeleiden (gesprekje, knuffel, iets doen) in deze emotie.

En wat doe jij in het begeleiden van je kind in het omgaan met ‘tijd’?

Ik hoor graag van je. Schrijf hieronder je reactie. Ik ben benieuwd!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

“Je bent nu een oudste kleuter. Dit kan niet meer.”

ik ga naar school

ik ga naar school

​Ik hoor het in de klas een moeder tegen haar dochtertje zeggen. Het meisje staat tegen haar moeder aangeplakt.

Een kind van 5 na de zomervakantie weer naar school: je bent nu oudste kleuter en mag niet meer een traantje laten als je afscheid neemt van je moeder.

Hoe ga jij hier mee om?

Hoe is het voor je kind? De eerste week school na de zomervakantie. Je kind zit nu in groep 2. Oudste kleuter dus. Dat betekent dat je kind het voorbeeld is voor de jongste kleuters. Dan moet je stoer zijn, niet huilen, vragen kunnen beantwoorden en moeilijke werkjes doen. Toch?

Besef je als ouder dat je kind in zijn groep een rang is opgeschoven? In de zin van dat er in de klas andere dingen van je kind wordt verwacht? Misschien verwacht jij ook andere dingen van je kind? Zoals dat het afscheid nemen bij het brengen soepeltjes verloopt en jij verder kan met je werk en bezigheden? Dat je kind nu wel wat flinker zal zijn?

Dit artikel zoomt in op ‘oudste kleuters’, echter, je kunt ook lezen ‘groep 3-ers’, ‘bovenbouwers’, ‘brugklassers’, ‘scholieren’, ‘studenten’ of ‘jong volwassenen’.

Hoe ga ik hier mee om?

Vanavond bracht ik mijn kind naar bed en hij wilde niet slapen. Steeds kwam hij uit bed en naar mij toe. “Ik ben maar in mijn uppie. Jullie slapen met zijn tweeën. Ik wil dat je bij me blijft.” Tja, dat wilde ik niet. Ik was snel de was aan het wegvouwen, had een pot thee klaar staan en wilde zodadelijk even onderuit op de bank om een uurtje voor mezelf te hebben. Dus elke keer als hij uit bed kwam stopte ik hem er weer in. Hmmmm, hoe kwam het toch dat hij deze avond niet wilde slapen?! Al was vouwend hoorde ik hem in ene huilen in zijn kamertje. De deur openend zie ik hem op de grond zitten snikken. Ik vraag “wat is er met mijn kleine jongetje?” Hij, met flinke uithalen, “ik ben niet klein, in ben niet pas geboren, ik ben een oudste kleuter, ik zit in de blauwe groep, ik ben al bijna 5”. Ik heb hem op schoot genomen, zijn haren gestreeld, slaapliedjes gezongen en op schoot is hij in slaap gevallen.

Oudste kleuter zijn is én stoer zijn én kwetsbaar zijn.

Een kwetsbaarheid die je als ouder ondersteunt.

En hoe doe je dat: de kwetsbaarheid van je kind ondersteunen?

Een aantal tips:

Als je kind vraagt (met woorden of met lichaamstaal) om een knuffel, even tegen je aan hangen, zijn hoofd op je schouder leggen….geef dit dan. Kinderen leren snel af om kwetsbaarheid te laten zien c.q. om hulp te vragen. Onze maatschappij is meer gericht op prestatie en krachtig zijn wat kinderen aanvoelen en overnemen. Des te mooier als je kind het wel vraagt en jij het als ouder kan geven.

Complimenteer je kind als het om hulp vraagt of even bij je wil ‘rusten’. Je kunt bijvoorbeeld zeggen ‘fijn dat je het vraagt’ of ‘wat heerlijk om met jou te knuffelen’. Via dit compliment vertel je je kind dat het prima is om kwetsbaar te zijn, dat je niet continu sterk hoeft te zijn. Dit zal je kind onbewust stimuleren om kwetsbaarheid te laten zien.

Wanneer je je kind knuffelt, troost of op schoot neemt, ontspan dan zelf. Laat even al je gedachten los, kijk naar je kind, streel zijn haren of wang. Je kind voelt dan dat je er echt helemaal voor hem bent. Alleen dat is al zo’n troost dat je kind ervan opknapt.

Mijn laatste tip is om er niet meteen over te praten ‘wat is er aan de hand, wat is er gebeurt, wie deed wat, wat wil je….’. Dit is via de ratio communiceren, terwijl je kind hoogstwaarschijnlijk vanuit gevoel reageert en daardoor jouw vragen niet kan beantwoorden. De oplossing zit niet in het analyseren van de situatie maar in het begrip tonen voor je kind en troosten van je kind via knuffels en een arm om je kind heen. Op een later tijdstip kun je, als het nodig is, nog eens over de situatie praten.

En helpen deze tips om de kwetsbaarheid van je kind te ondersteunen?

Ik hoor graag van je of je mijn tips hebt toegepast en wat het jou en je kind heeft gebracht. Schrijf hieronder je reactie. Ik ben benieuwd!

Photo Credit: jinterwas via Compfight cc

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart