Hoe machteloos je je voelt als je kind niet luistert

straffen en belonenLaatst sprak ik een moeder die een training had gevolgd. Zij voelde zich machteloos omdat ze niet wist hoe met de driftbuien van haar kind om te gaan. De interactie tussen haar en haar kind zat in een negatieve spiraal. Hoe kom je daar uit? Om wanhopig van te worden! Vandaar die training.

Time-out stoeltje: straf of niet?

Wat zij onder andere op deze training had geleerd was om haar kind op een time-out stoeltje te zetten wanneer hij boos was. En dat je dan tegen je kind zei ‘dit is geen straf maar zo kun je even rustig worden’.

Hum, zou dat werken? Dus dat vroeg ik aan haar. Misschien kun je al raden wat haar antwoord was…nee, het werkte niet. Het werkte eerder averechts. Haar kind werd bozer, wilde niet op het stoeltje zitten en het duurde nog langer om de sfeer om te buigen naar gezellig.

Ik hoorde een diepe zucht.

Kind voelt het als straf

Ik vroeg haar of ze dacht dat haar kind het wel of niet als een straf ervaarde om op het time-out stoeltje te gaan zitten. Ze keek me aan en wist het eigenlijk niet.

Wel, gezien de reactie van het kind is het een straf. Het kind ervaart dit als een straf om 2 redenen. Allereerst, wij zijn kuddedieren en zijn graag bij elkaar. Als je op een stoeltje apart wordt gezet wordt je afgescheiden van je kudde. Dat is niet fijn. Ten tweede wordt het kind apart gezet als het boos is. Eigenlijk krijgt het kind van jou dan de boodschap ‘boos zijn is niet okay’. Als dat geen straf is…

We schieten in ons hoofd

Het vervelende is dat wanneer we boos zijn op ons kind omdat het niet luistert, driftig is, zijn zusje plaagt, doet wat niet mag, enzovoorts dat wij dan in ons hoofd schieten. We beginnen bevelen te geven, gaan ‘nee, niet doen’ roepen en noemen 10 redenen op waarom iets niet mag. In dat hoofd van ons zit echter niet de oplossing. Het zorgt er eerder voor dat we verder uit contact raken.

Blijf in je hart

Blijf in je hart, ontspan (hoe moeilijk dat ook is) en ga gelijkwaardig met je kind om. Hierdoor blijf je emotioneel en fysiek dat lijntje houden met je kind. Je kind voelt zich gehoord en gezien, het gedoe is eerder opgelost en jij voelt je minder machteloos.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over opvoeden met straffen. Hoe stuur jij het gedrag van je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

3 Alternatieven voor straffen en belonen

straffen en belonenMeer en meer ouders willen hun kinderen opvoeden zonder straffen en belonen. Zij worden zich bewust van de nadelen van straffen en belonen. Zoals dat je kind iets voor je doet of laat niet omdat het dat zelf wil maar omdat er iets tegenover staat (straf, beloning). Wat zijn dan alternatieven? En wat verandert er voor jou en je kind wanneer je stopt met straffen en belonen?

In mijn vorig artikel heb ik de 3 Nadelen van straffen en belonen (= link) beschreven. Maar als je niet wilt straffen en belonen, wat dan? Hieronder vind je mijn 3 alternatieven:

Alternatief 1: waarderen in plaats van complimenteren of belonen

Een beloning als een snoepje of extra kwartier op de tablet geef je zo. Net als een compliment ‘goed gedaan’, ‘mooi hoor’. Een alternatief voor belonen en/of complimenteren is waarderen van wat je kind doet of zegt. Bijvoorbeeld ‘fijn dat je mij helpt met opruimen’ of ‘dank je wel dat je de deur voor die mevrouw open hield’. Het voordeel van je waardering uitspreken is dat er geen goed of fout oordeel in zit. Hierdoor voelt je kind zich door jou gezien en gehoord in wat het doet of zegt. Wat bijdraagt aan zelfvertrouwen en een fijn zelfbeeld.

Alternatief 2: geef uitleg

Kinderen zijn spontaan en doen meteen wat in hun opkomt. Bijvoorbeeld flink gillen of hard zingen terwijl jij je net bukt om je kind op te tillen. Au! Wat een pijn aan je oren. En voordat je het weet zeg je ‘als je nu niet ophoudt met gillen dan ga je zonder verhaaltje naar bed’. Waarop je kind in huilen uitbarst of boos wordt. Wat je ook kan doen is aan je kind uitleggen dat oren gevoelig zijn voor harde geluiden en op te passen dat je niet hard gilt, roept of zingt vlak bij de oren van een ander. Je kunt dan samen met je kind afspraken maken bijvoorbeeld wanneer ik je optil dan praten we allebei met een zachte stem.

Alternatief 3: zoek aanvaardbare alternatieven

Nee zeggen en straf geven gaat voorbij aan de behoefte die het kind van binnen voelt. Wanneer je kind midden in de woonkamer een tent wilt bouwen, zeg dan niet zomaar nee. Leg uit dat je dadelijk visite verwacht waardoor je kind nu geen tent in de woonkamer kan bouwen. Zoek samen naar een alternatief door bijvoorbeeld de tent op de overloop te bouwen. En zo zijn er voor de meeste situaties aanvaardbare alternatieven te vinden, een oplossing die tegemoet komt aan jouw behoeftes en die van je kind.

Wat verandert er?

Wanneer jij stopt met straffen en belonen ga je meer je kind observeren: wat is er, waarom reageert ze zo, wat zou ze willen? En je observaties breng je in gesprek met je kind door het voor je kind te benoemen wanneer het daar zelf nog te jong voor is of door vragen te stellen. Wat er dan verandert is dat je je meer gaat verbinden met de binnenwereld van je kind, dat je je kind beter begrijpt en adequater kan reageren. Wat je kind merkt is dat het van jou meer aandacht, begrip en waardering krijgt. Doordat jij in gesprek gaat met je kind krijgt je kind meer zicht op zijn eigen gedrag. Het gaat met hart en hoofd beter begrijpen hoe de wereld in elkaar zit en hoe we van mens tot mens met elkaar omgaan.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over straffen en belonen. Hoe stuur jij het gedrag van je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

3 Nadelen van straffen en belonen

straffen en belonenOnze maatschappij zit vol systemen van straffen en belonen. Omdat we het zo gewend zijn voeden we onze kinderen vaak ook op met straffen en belonen. Er zitten echter nadelen aan. Nadelen zoals de voorwaardelijkheid in je aandacht en liefde die je aan je kind geeft. Bijvoorbeeld wanneer je tegen je kind zegt: wanneer je stopt met gillen gaan we samen een spelletje spelen, anders niet.

De stickerkaart en het time-out stoeltje

De meeste ouders voeden hun kinderen op met straffen en belonen. Wie kent het niet? De stickerkaart om zindelijk te worden en de onderste traptrede om af te koelen. Onze maatschappij staat bol van straffen en belonen. Een bekeuring voor te hard rijden, een salarisverhoging bij goed functioneren, een rood blokje op je tafel wanneer je door de meester heen praat, een dikke duim van de juf als je een ander kind helpt, een gratis boodschappenpakket bij een volle zegeltjeskaart, een boze blik van de buurvrouw als je de bladeren op de stoep laat liggen.

Als onze hele maatschappij is ingericht op straffen en belonen, waarom zou ik dat als moeder of vader dan niet doen? Omdat er een aantal nadelen aan kleven.

Nadeel 1: excentrieke motivatie in plaats van intrinsieke

Straffen en belonen zorgt ervoor dat je kind zijn gedrag aanpast of doet wat je zegt omdat het iets verwacht te krijgen (beloning) of omdat het iets wil voorkomen (straf). Je kind ruimt zijn speelgoed op omdat hij dan een snoepje krijgt. Hoe fijn is het als je kind zijn speelgoed opruimt omdat je kind dat zelf wil? Dat je kind beseft dat het onderdeel is van een gezin en een steentje bijdraagt aan het huis netjes houden.

Nadeel 2: ontkennen van gevoelens

Vooral bij het geven van straffen loop je als ouder het gevaar om de gevoelens van je kind te ontkennen. Laatst sprak ik een vader die trots vertelde hoe hij om was gegaan met de boosheid van zijn zoon. Hij had zijn zoon naar zijn kamer gestuurd en gezegd dat hij terug kon komen wanneer hij weer rustig was. De onderliggende boodschap die je dan aan je kind geeft, is dat boos zijn niet okay is. Wanneer je boos bent ben je niet welkom in de woonkamer.

Nadeel 3: voorwaardelijke liefde

In zowel straffen als belonen zit een voorwaardelijkheid. Bijvoorbeeld wanneer je je kind belooft een spelletje te doen als het zich netjes gedraagt tijdens het familiebezoek. Of wanneer je aandacht voor je kind hebt wanneer het stopt met zeuren.

Wat dan wel?

Zowel bij straffen als belonen ben je minder in contact met je kind. Bij straffen ben je de rechten van je kind aan het beknotten zoals zakgeld, snoep, tv kijken, later opblijven, enzovoorts. Bij belonen ben je minder in contact met je kind omdat je je richt op de prestatie die je kind heeft neergezet.

Wanneer jij minder wilt gaan straffen en belonen dan raad ik je aan om meer in contact te blijven met je kind. Door na te gaan hoe je kind zich voelt en wat de behoefte van je kind op dat moment is. Door je kind zijn gevoel te laten uiten en in gesprek te gaan kun je kijken wat er aan de hand is en samen een oplossing vinden. Lees voor meer alternatieven mijn artikel 3 Alternatieven voor straffen en belonen.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over straffen en belonen. Hoe stuur jij het gedrag van je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Je zet jezelf klem in het opvoeden van je kind

slot op hekIets wat ik vaak tegen kom en ook afgelopen week weer. Het is iets wat jezelf echt kan belemmeren in het opvoeden van je kinderen.

Je eigen gedachten beperken je

Dat ‘iets’ is dat je met je manier van denken, je overtuigingen en je normen jezelf klem zet en dus beperkt in het opvoeden van je kinderen. Doordat je ‘vindt’ dat iets zo hoort of omdat je iedereen het zo ziet doen of omdat jouw moeder het zo deed kom je niet op andere gedachten. Je eigen gedachten beperken jou in feite bij het opvoeden.

Oplossing die eigenlijk niets oplost

Laat ik een voorbeeld geven. Tijdens een workshop kwam ik in gesprek met een moeder en zij gaf aan dat het avondeten regelmatig erg lang duurt. Haar dochter van 6 jaar kijkt meer naar haar bord dan dat zij ervan eet. De moeder gaf aan dat hoe meer tijd verstreek hoe ongeduldiger zij werd. En daar kan ik mij alles bij voorstellen. Opmerkingen als ‘eet nu door’ hielpen niet echt. Ik vroeg wat ze verder hadden geprobeerd. Een oplossing die ze hadden gevonden was wanneer het lang ging duren ze een wekker zetten. Deze werd op 10 minuten gezet. Wanneer de wekker gaat is het avondeten afgelopen. En denk je dat dit kind meer of sneller ging eten? Nee, natuurlijk niet :-(

Dus ik vroeg haar ‘ben je tevreden met deze oplossing?’. Nou nee, zij was niet tevreden met deze oplossing omdat haar dochter nog steeds te weinig eten binnen kreeg. Ondanks deze oplossing van de wekker raakte ze zelf nog steeds geïrriteerd en kon daardoor minder ontspannen en van haar eten genieten.

Bezwaren zijn eigenlijk angsten

Ik vroeg haar hoe het kwam dat haar dochter meer naar haar bord keek dan ervan at. ‘Ze is te moe.’ Vooral op de dagen dat ze naar de BSO ging. Tja, dat hoor ik vaker. Kinderen die niet eten omdat ze daar simpelweg te moe voor zijn. Ik opperde ‘dan voer je je kind’.

Je had haar gezicht moeten zien! Verbaasd en ook een frons op haar voorhoofd. Daar kwam het ‘ze is al zes!’. Waarop ik zei ‘ja, en?’. Mijn oplossing was toch echt buiten de gedachtenwereld van deze moeder. En dat bedoel ik met dat je eigen gedachten jou klem kunnen zetten in het opvoeden van je kind.

Het grootste bezwaar van de moeder was dat wanneer ze zou beginnen met haar dochter voeren, haar dochter dat altijd zou willen. En eigenlijk was dit geen bezwaar maar een angst. Na wat praten bleek dat haar dochter prima zelf ’s avonds at wanneer ze niet moe was, ook ontbijt en lunch waren geen probleem. Ik zag opluchting en ook een glimlach op haar gezicht. Dit zou wel eens de oplossing kunnen zijn voor al die ongezellige keren avondeten. Zoals een andere moeder in de workshop zei ‘mijn kind is 2,5 jaar. Zij speelt, leest of puzzelt en ik voer haar. Ze eet prima zo en het is gezellig aan tafel. Met haar 18e zal dit wel opgelost zijn :-)

Weet wat jou klem zet

Dus onderzoek eens je eigen gedachten, normen en overtuigingen. Vooral op die momenten dat het niet lekker loopt in je gezin. Misschien beperkt jouw manier van denken je wel.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over je eigen gedachten. Zet jij jezelf wel eens klem? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Opvoeden ‘buiten de lijntjes’

opvoeden buiten de lijntjesDe zomervakantie is omgevlogen. Ik heb met mijn gezin genoten van buiten zijn en met elkaar kleine en grote avonturen beleven. En ik weet niet hoe dat bij jou is maar de eerste 2 weken merk ik dat we weer aan het ‘inregelen’ zijn (zoals ik dat noem 😉). Terug naar de structuur en het ritme van de week. Dat zorgt er ook voor dat ik meer creatief ga opvoeden, zeg maar, ‘buiten de lijntjes’ opvoeden.

Matjes-methode

Door het weer naar school gaan en inregelen heeft zoonlief moeite met inslapen. Dan gebruik ik de matjes-methode. De matjes-methode?! Wat is dat?! Nou, dat is niet de mattenklopper hoor 😄.

Wat ik doe is eerst hem naar bed brengen en wanneer hij 1 of 2 keer eruit is geweest en aangeeft dat hij niet kan slapen dan pak ik een matje. Afhankelijk van waar ik ben komt hij op een matje met laken en kussen bij me op de grond slapen. Meestal slaapt hij binnen 10 minuten en leg ik hem daarna in zijn bed. Opgelost! Iedereen tevreden!

(Wil je meer lezen over deze matjes-methode? Lees mijn artikel op Inspirerend Leven.)

‘Buiten de lijntjes’ opvoeden 

Waar ik het eigenlijk over wil hebben is opvoeden ‘buiten de lijntjes’. Een voorbeeld hiervan is het matje als mijn zoon moeite heeft met inslapen. Ik vermoed dat er weinig moeders zijn die hun kind op een matje bij zich laten slapen in de woonkamer, keuken of waar in huis je ook bent. Allereerst denk je misschien niet aan deze oplossing. Wanneer ik dit moeders adviseer krijg ik vaak een schrikreactie ‘dadelijk heb ik elke avond mijn kind bij mij op een matje liggen’. IEK!! Hoe krijg ik mijn kind weer in zijn eigen bed?

Wat is binnen en wat is buiten de lijntjes opvoeden?

Het is natuurlijk relatief wat binnen en wat buiten de lijntjes opvoeden is. Relatief omdat het afhankelijk is wie je als maatstaf gebruikt. Wat je meestal doet is kijken naar hoe anderen het doen of terugdenken aan hoe jouw moeder het deed. Je merkt het snel genoeg wanneer je ‘buiten de lijntjes’ je kinderen opvoedt. Dan krijg je vragen, opmerkingen of ongevraagd advies. Bijvoorbeeld ‘wat raar dat je dat zo doet’ of ‘je moet wel met je tijd meegaan hoor, gewoon meteen aan de schermpjes’ of ‘je bent veels te beschermend, gewoon zelf laten doen’. Of er zijn de fronsen, hoog opgetrokken wenkbrauwen en de hoorbare zucht. Heb je dit ook wel eens?

De essentie van ‘buiten de lijntjes’ opvoeden

Wat het echt interessant is aan ‘buiten de lijntjes’ opvoeden is dat je onderzoekt wat de behoefte van je kind is en wat die van jou is. Daar ga je samen een oplossing bij zoeken waar je alle twee tevreden over bent. Het fijne van zo’n oplossing is dat je allebei lekker in je vel zit en er een fijne sfeer in huis is.

Wil jij meer ‘buiten de lijntjes’ opvoeden?
Laat nu het thema van de Week van de Opvoeding (2 t.m. 8 oktober 2017)…..’buiten de lijntjes’ zijn!

Net als vorig jaar ga ik weer een aantal workshops organiseren. Mijn vraag aan jou is: stel, je komt naar mijn workshop over ‘buiten de lijntjes’ opvoeden, waar zou jij het dan over willen hebben? Schrijf hieronder je vraag of opmerking dan ga ik een workshop organiseren die daarop aansluit. Want dat doe ik het liefste, werken met wat jou bezig houdt en inspireert in opvoeden!

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over je kinderen opvoeden. Wil je meer ‘buiten de lijntjes’ opvoeden? Wil je dat dan hieronder met me delen?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Seks achterstand inhalen

man en vrouw op fiets kusKen je dit? Dat je enorm naar de vakantie uitkijkt. Lekker luieren, spelen met de kinderen, seksachterstand inhalen… De verwachtingen die je hebt van je gezinsvakantie zijn vaak hoog gespannen.

En wat gebeurt er? Niks ontspannen, zo’n vakantie is juist een bron van stress. Je bent amper op weg of je partner is geïrriteerd over dat de kinderen zo luid praten op de achterbank en jij moppert omdat jullie de afslag hebben gemist.

Eigenlijk begint de stress al voordat je op vakantie gaat. De laatste klussen op je werk afronden, het huis aan kant, de kinderen zijn drukker aan het einde van het schooljaar, inpakken voor het hele gezin…

Dus waarom gaan we überhaupt op vakantie? Waarom stop je je gezin in de auto in de file en de warmte? Of maak je een verre vliegreis met een huilend kind? Hoe komt het dat we op vakantie gaan als het zo veel stress geeft?

Omdat vakantie is om de banden aan te halen, om nieuwe herinneringen te maken met elkaar. Stel je verwachtingen bij en bereid  je voor op huilende kinderen, botsinkjes met je partner, slecht weer en niet elke nacht seks (heb je thuis toch ook niet?!).

Steek energie in samen spelen en herinneringen maken. Steek geen energie in gezeur. Zie de humor in van onverwachte situaties zoals een hoosbui op het strand of een keer verdwalen. Later zijn dat vaak de mooiste herinneringen.

Zorg dat je allebei wat tijd voor jezelf hebt om een boek te lezen of een rondje te gaan hardlopen. Je kinderen vinden het prima om met of papa of mama wat te ondernemen. Stoer met papa een berg beklimmen. Creatief met mama van schelpen een dromenvanger maken.

Zo kan iedereen uitrusten en genieten. Opgeladen kom je terug om weer te gaan werken en naar school te gaan. En straks (duurt nog heel lang hoor!) als het weer vroeg donker is zit je met elkaar om de tafel en haal je herinneringen op van de voortent die door de wind omhoog werd weggeblazen of het immense zandkasteel dat jullie hadden gebouwd aan zee…

Ben benieuwd wat deze blog met je doet. Welk inzicht heeft het je gegeven? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Wordt geen slachtoffer of aanklager!

vrouw en profiel die uitkijkt over bergMijn vorige blog ging over de schoolvakantie: 6 weken lang zijn je kinderen vrij. Een periode van niets hoeven en genieten met elkaar. En ook: wat heb JIJ nodig om er een fijne vakantie van te maken?

Ik kreeg op deze blog heel wat reacties.

Moeders zorgen onvoldoende voor zichzelf

Zo beaamden moeders dat ze tijdens de vakantie vaak te weinig aan zichzelf toekomen. In gesprekken met moeders hoor ik vaak dat ze altijd klaar staan voor hun kinderen en partner maar onvoldoende voor zichzelf zorgen.

Je komt dan minder lekker in je vel te zitten naar mate de vakantie vordert. Je voelt iets van wrevel. Zo van die gedachtes of opmerkingen ‘kijk de kinderen lekker spelen en zwemmen, ik ben weer met de was bezig’ of ‘ja, die man van mij zit wel zijn krantje te lezen met een espressootje erbij’. En je voelt van binnen boosheid of verdriet ‘het is ook vakantie voor mij hoor’.

Slachtoffer of aanklager rol

Om nou te voorkomen dat je in de rol schiet van slachtoffer ‘ik ben zo zielig’ of aanklager ‘jij hebt het gedaan’ kun je het volgende doen.

Dat lijf van ons vertelt een heleboel: luister ernaar. Voel je onrust in je lijf, heb je een korter lontje, speelt je schouder of nek op, heb je hoofdpijn, slaap je slecht? Je lijf vertelt je dan dat er iets uit balans is.

Het beste wat je kan doen is even alleen zijn en voor jezelf nagaan wat de oorzaak is. Misschien heb je net een lange autorit naar Zuid-Frankrijk erop zitten en heb je het nu nodig om te luieren in plaats van de lokale brocante te bezoeken. Of de kinderen zitten elkaar steeds in de haren en dat frustreert je ‘hoezo, gezellig met elkaar op vakantie?’

Ruimte in jezelf maken

Ruimte in je gedachten en gevoelens heb je nodig om helder te krijgen wat er speelt. Het makkelijkst kun je jezelf ruimte geven door alleen te zijn. De één gaat onder een boom liggen en kijkt naar de wolken, de ander maakt een wandeling en weer een ander gaat op een terras een wijntje drinken.

Schrijven helpt

Je leeg schrijven is ook een fijne manier om ruimte in jezelf te creëren en zo helder te krijgen waarom je niet lekker in je vel zit. Gewoon pen en papier pakken en alles wat in je opkomt opschrijven. En dan ook echt alles! Leg jezelf geen beperkingen op van ‘zo erg is dat niet’ of ‘dat hoort niet’ of ‘zal ik dat wel opschrijven?’. Schrijf net zo lang totdat er geen woord meer in je opkomt. Het ruimt enorm je binnenwereld op en zo creëer je ruimte voor jezelf!

Ben benieuwd wat deze blog met je doet. Welk inzicht heeft het je gegeven? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Erg voor je kind? als je als ouders niet op 1 lijn zit? + 3 tips

niet op 1 lijnErvaar je dat je man en jij wel eens niet op 1 lijn zitten over de opvoeding van jullie kinderen?

Dan ben je niet de enige.

Ik zit ook regelmatig niet op 1 lijn met mijn man. En met mij vele ouders.

Niet op 1 lijn, is dat erg voor je kind?

Allereerst, het is prima als je een verschillende aanpak bij je kind hebt. Daar kan je kind prima mee omgaan. Als je kind van jou iets mag maar van je partner niet, kun je dat gewoon uitleggen. Kinderen snappen dat.

Bijvoorbeeld ‘van mij mag je een tent maken in huis maar papa houdt niet van die rommel in de woonkamer’. Het is wel handig om over een aantal basis zaken zoals eten, slapen of tv kijken standaard afspraken met elkaar te hebben.

Wat schadelijker voor je kind is, is met je partner ruzie maken over iets wat je kind doet. Bijvoorbeeld: in de ochtendspits valt je man schijnbaar uit het niets uit tegen je dochter, die volgens hem niet naar hem luistert bij het aankleden voor school. Je wordt woest en roept: ‘hoe kun je dat nou doen, je laat haar schrikken en doet haar pijn?’

Wanneer je je partner berispt of aanvalt in het bijzijn van je kind breng je in feite je kind in een loyaliteitsconflict. Misschien was papa niet aardig, maar het is ook naar om te horen hoe je ouders elkaar afkraken.

Niet op 1 lijn, hoe los je dit op? 3 tips!

Niet op 1 lijn zitten is met name erg voor jezelf en je partner. Het betekent dat je woorden hebt, niet lekker in je vel zit en misschien iets zegt waar je later spijt van hebt. Hoe zou je meer op 1 lijn kunnen komen?

Tip 1.                  Pick your figths

Stel jezelf de vraag ‘wat vind je zo belangrijk in de opvoeding van je kinderen dat je bereid bent om er met je partner ruzie over te maken?’

Ga eens op een rustig moment voor jezelf na wat jij belangrijk vindt. En wees hierin selectief; maak bijvoorbeeld een top 5. En ga erover in gesprek met je partner, op een rustig moment wanneer de kinderen er niet bij zijn. Tijdens een gesprek kun je elkaar uitleggen waarom je iets belangrijk vindt en wat je daarmee je kind hoopt mee te geven.

Tip 2.                  Spiegel de gevoelens van je partner

In het ochtendspits voorbeeld hierboven had ze tegen haar partner ook kunnen zeggen ‘wat is het toch frustrerend als ze niet luistert hè? Dat maakt je kwaad.’ Dit is een opmerking met begrip voor de emoties van je partner. Het kan zijn dat je partner antwoordt ‘ik ben helemaal niet kwaad.’

Maar wellicht vertelt hij dan wat hij wél voelt of jij kunt hiernaar vragen. Je hebt dan een opening voor een gesprek en je luistert naar elkaar in plaats van elkaar te veroordelen. Zo kom je meer te weten over wat ieder bezig houdt in zo’n situatie. Samen kun je kijken hoe jullie met dit soort situaties willen omgaan.

Tip 3.                  Zie elkaar als aanvullend in plaats van verschillend

Herinner jezelf er af en toe aan dat jullie allebei uit een ander gezin komen en anders zijn opgevoed. Je kunt dan zeggen dat je een verschillende thuis achtergrond hebt en dat jullie daarom een verschillende aanpak in de opvoeding hebben.

Wat je ook kunt zeggen is dat je elkaar aanvult; het is niet verschillend, het is anders, waarbij het niet gaat om goed of fout. Praat eens met elkaar wat je fijn vond in je eigen jeugd en wat je daarvan door wilt geven aan je kind. Als je dit bij elkaar neemt hebben jullie kinderen veel fijns in hun jeugd!

Hoe zit het bij jullie? Ook wel eens niet op 1 lijn met je partner? Hoe lossen jullie het op? Ik ben benieuwd! Schrijf hieronder je reactie.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Geduld: Hoe voortaan moeiteloos je geduld bewaren

geduld

Carel Vosmaer

Je kind blijft zeuren of luistert niet.

Je voelt dat je geduld op raakt.

En dan val je uit tegen je kind.

Ervaar jij dat je geduld bewaren soms een gevecht met jezelf is?

Herkenbaar?

Mij overkomt het heus wel eens. En na mijn uitval voel ik mij vaak rot. Was dat wat mijn kind deed nou echt zo erg? Was het echt zo erg dat ik flink moest uitvallen, dat ik ging schreeuwen en onaardige dingen zeggen? Hmmmm…..

En de volgende dag begint het van voren af aan. Je kind blijft zeuren of luistert niet ….en je voelt dat je geduld opraakt….en je valt uit tegen je kind….

Wil je uit deze vicieuze cirkel komen? Van ‘ongeduldig gedoe met je kind’ naar ‘geduldig gedoe met je kind’?

Allereerst: je bent een mens met al zijn ups en downs. Je bent geen Superheld of Boeddha. Je bent niet de perfecte ouder die altijd rustig blijft en nooit zijn stem verheft. Weet je waarom je die perfecte ouder niet bent? Omdat de perfecte ouder niet bestaat!

Bedenk ook dat je kind dit niet expres doet naar jou. Dan maak je het veels te persoonlijk. Je kind werkt niet mee omdat er iets is of omdat je kind nog niet weet hoe hij het op een andere, meer prettige manier kan doen. Je kind is aan het leren…net als jij.

Wat kun je doen om meer moeiteloos je geduld te bewaren?

Je eigen gedachten en gevoelens onderzoeken

Wat zijn je gevoelens en je gedachten als je kind blijft zeuren of niet doet wat je vraagt? Waar komt je frustratie, je ongeduld vandaan?

Is het omdat je moe bent van elke avond hetzelfde gedoe tijdens het klaar maken om naar bed te gaan? Is het omdat je je ongerust maakt of je wel op tijd de deur uit komt? Heeft het te maken met dat je je onmachtig voelt, je weet niet meer wat te doen zodat je kind naar je luistert. Of heeft het misschien te maken met dat jij vroeger van je vader niet mocht zeuren.

Onderzoek je eigen gedachten en gevoelens waardoor je beter zicht krijgt op waarom je je geduld verliest. Wanneer je dit weet kun je er ook iets mee doen.

  • Heeft het te maken met elke avond hetzelfde gedoe, kijk dan hoe je het anders kan doen. Bijvoorbeeld een andere volgorde (eerst boekje lezen en dan tandenpoetsen) of in plaats van jij gaat je partner de kinderen klaar maken voor bed. Wat ook vaak helpt is verandering van plek: bijvoorbeeld omkleden in de slaapkamer van papa en mama in plaats van in de slaapkamer van je kind.
  • Voel je onrust omdat je niet te laat wilt komen, zorg dan dat je eerder begint met bijvoorbeeld eten of aankleden. Of je kan je kind meer verantwoordelijkheid geven bij het aankleden door bijvoorbeeld je kind 10 minuten op de klok te geven waarbij hij zelf mag weten hoe hij in 10 minuten zich aankleedt (9 minuten spelen en 1 minuut aankleden).
  • Heeft het te maken met een gevoel van onmacht, zoek dan antwoorden bij anderen. Ga in gesprek met andere moeders, lees op een forum of in een boek of stel een vraag aan een expert.
  • Mocht jij vroeger van je vader niet zeuren? Voel maar hoe naar jij dat vroeger vond en wees blij dat jouw kind gewoon even lekker mag zeuren.

Onderzoek jij je eigen gedachten en gevoelens wanneer je je geduld verliest? Wat heb jij veranderd zodat het nu soepeler loopt? Schrijf hieronder je reactie. Ik ben benieuwd!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

 

 

Spelen: kinderen voor een dag de baas

spelen, ik ben de baasVanochtend las ik in het nieuws dat vandaag, donderdag 29 januari 2015, zo’n honderd bedrijven wel een heel speciale baas hebben…kinderen tussen de acht en zestien jaar oud! De kinderen nemen de plek in van de baas van het bedrijf en gaan tijdens deze ‘bliksemstage’ van een dag aanschuiven bij een vergadering, medewerkers toespreken of brainstormen over een oplossing. Lees hier het nieuwsartikel.

Wat mij hier zo in aanspreekt is dat kinderen zo de kans krijgen om te proeven van het leven als volwassene. Ze kunnen doen, kijken, luisteren oftewel droog oefenen terwijl er geen consequenties aan zitten.

Deze ‘bliksemstage’ vandaag is voor kinderen vanaf 8 jaar. Wat je ziet is dat jongere kinderen in hun spel ook ‘bliksemstages’ hebben. Ze spelen vader & moedertje, schooltje, winkelen, naar de dokter, enzovoorts.

In hun spel verwerken kinderen hun indrukken die ze opgedaan hebben. Zowel indrukken vanuit bezigheden als naar school gaan, zwemles, met papa boodschappen doen als indrukken opgedaan bij televisie kijken of naar een verhaaltje luisteren.

Waarom is spelen belangrijk voor kinderen?

Omdat ze op deze manier steeds meer gaan begrijpen hoe het leven in elkaar zit en via het begrijpen krijgen ze meer grip op het leven. Grip krijgen is een fijn gevoel want het geeft duidelijkheid en daarmee veiligheid zodat het kind voelt ‘dit begrijp ik, dit kan ik’. En als het kind ‘dit’ begrijpt en kan dan kan het de volgende stap maken naar ‘dat’.

Waarom is spelen belangrijk voor ouders?

Als ouder kun je via het kijken en luisteren naar het spel van je kind nagaan wat je kind mogelijk bezig houdt. Op een later moment wanneer je rustig met je kind zit zou je nog wat vragen kunnen stellen over het spel. Vragen zoals ‘er was iets met Tijn in de klas vandaag? vertel eens’ of ‘hoe kwam het dat je straf van de juf had?’ of ‘vond je die auto hard langs je heen rijden toen wij naar huis fietsten?’. Zo napratend kan je je kind helpen om zich te uiten, indrukken te verwerken en eventueel samen naar oplossingen te kijken voor de volgende keer.

Tips om na te praten met je kind:

  • Creëer rustmomenten met je kind om wat te praten: bijvoorbeeld op de bank met een bekertje limonade, aan tafel tijdens het eten of rond het slapen gaan.
  • Zorg ook dat je goed je kind observeert, lichaamstaal zegt vaak veel meer dan woorden. Deze lichaamstaal kun je terug laten komen in het gesprek ‘ik zag je fronsen’ of ‘als je ….zei dan ging je giechelen’.
  • Doe mee in het spel van je kind en voel eens bij jezelf hoe je het ervaart.
  • Als je vermoedt dat iets je kind bezig houdt kun je zelf spelsituaties bedenken. Misschien is je kind bezig met ‘vinden andere kinderen mij aardig?’ of ‘ik heb geen zin in zwemles want ik vind het eng’.

Wat vind jij van je kind droog laten oefenen? Vind jij het belangrijk je kind zijn indrukken te laten verwerken? Hoe doe jij dat? Deel hieronder jouw ervaringen.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart