Nooit gedacht: ik erger me aan mijn kind :-(

aarrghhDat je je ergert aan je eigen kind! Oef, ik blijf dat toch wel een moeilijk dingetje vinden. Bij het woord ergeren dan denk ik eerder aan hondenpoep op straat of mijn buurman die om 21:00 ’s avonds nog zo nodig moet boren. Ik had niet gedacht dat ik mij aan mijn kind zou ergeren. Als moeder wil ik graag liefdevol en geduldig zijn. Op sommige dagen lukt me dat niet…dan erger ik mij meteen ’s ochtends vroeg al :-( Vaak natuurlijk om onbenullige dingen.

Later heb je spijt

Laatst had ik een moeder in mijn praktijk met zo’n ergernis verhaal. Haar vraag was hoe ze rustig kan blijven als haar kind van 3 jaar een driftbui krijgt. Wat gebeurde er? Haar kind wil iets maar kan op dat moment niet goed aangeven wat het wil. Zij probeert van alles om erachter te komen wat haar kind wil. Ze ergert zich aan haar kind want ze heeft echt alles geprobeerd en nog is haar kind driftig. En door haar ergernis trekt ze haar kind van de bank. Dat gaat hardhandiger dan ze eigenlijk wil en daar heeft ze later spijt van. Waaaah!

Aarrghh!!

Dan zijn er nog 1.000 en 1 andere ergernissen: rondslingerend speelgoed, schoenen en jassen op de grond van de gang, knoeien met het eten, een glas melk over je vloerkleed, treuzelen, enzovoorts. Zeker weten dat jij er zo 5 kan opnoemen.

‘Je bent gewoon een mens’

Nou is het natuurlijk prima dat je je weleens ergert aan je kind. Dat overkomt elke moeder. Wat is nou het lastige aan je ergernissen? Wat ik tussen de regels door bij de meeste moeders hoor is dat ze het wel heel graag goed willen doen voor hun kinderen. Waardoor ze ’s avonds moe op de bank zich rot voelen doordat ze die dag uit ergernis boos zijn geworden of hebben geschreeuwd tegen hun kind. Wat ik tegen al deze moeders dan zeg is ‘Je bent gewoon een mens. Geen Boeddha die altijd in een staat van rust en compassie is’. En ja, op sommige avonden zeg ik dit ook tegen mezelf J.

Wat zit er nu écht achter?

Maar weet je? Als ik met moeders verder in gesprek ga over hun ergernissen dan blijkt het om iets heel anders te gaan. Die ergernis is het topje van de ijsberg. Wat zit daaronder? Waar komt hun ergernis vandaan? Wanneer ik doorvraag en we zo dieper de berg in graven dan komen we bij hele andere dingen. Dingen zoals de verwachtingen die ze hebben aan hun eigen moederrol zoals begripvol en geduldig zijn. Of de normen die ze hebben over hoe opgeruimd hun huis hoort te zijn. Of de verwachtingen die ze naar hun kind hebben zoals je bent nu al 9 dus dat kun je prima zelf.

Hoe je jezelf kan veranderen door je te ergeren

Dat is volgens mij het positieve aan je ergeren: dat je wanneer je even een moment neemt om na te gaan waar je ergernis vandaan komt je meer leert over jezelf en je kind. Dit inzicht helpt om de volgende keer je minder te ergeren. Dan merk je meteen dat je zelf meer ontspannen bent, je kind daar positief op reageert en het allemaal met een fluitje van een cent is opgelost. Dat noem ik genieten!

Hoe zit dat met jou? Als je eerlijk bent naar jezelf, erger jij je weleens? Aan welke dingen? Is het confronterend voor je? Wil je hieronder met me delen wat dit blog in je wakker maakt?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

Geef je reactie

*