Wordt geen slachtoffer of aanklager!

vrouw en profiel die uitkijkt over bergMijn vorige blog ging over de schoolvakantie: 6 weken lang zijn je kinderen vrij. Een periode van niets hoeven en genieten met elkaar. En ook: wat heb JIJ nodig om er een fijne vakantie van te maken?

Ik kreeg op deze blog heel wat reacties.

Moeders zorgen onvoldoende voor zichzelf

Zo beaamden moeders dat ze tijdens de vakantie vaak te weinig aan zichzelf toekomen. In gesprekken met moeders hoor ik vaak dat ze altijd klaar staan voor hun kinderen en partner maar onvoldoende voor zichzelf zorgen.

Je komt dan minder lekker in je vel te zitten naar mate de vakantie vordert. Je voelt iets van wrevel. Zo van die gedachtes of opmerkingen ‘kijk de kinderen lekker spelen en zwemmen, ik ben weer met de was bezig’ of ‘ja, die man van mij zit wel zijn krantje te lezen met een espressootje erbij’. En je voelt van binnen boosheid of verdriet ‘het is ook vakantie voor mij hoor’.

Slachtoffer of aanklager rol

Om nou te voorkomen dat je in de rol schiet van slachtoffer ‘ik ben zo zielig’ of aanklager ‘jij hebt het gedaan’ kun je het volgende doen.

Dat lijf van ons vertelt een heleboel: luister ernaar. Voel je onrust in je lijf, heb je een korter lontje, speelt je schouder of nek op, heb je hoofdpijn, slaap je slecht? Je lijf vertelt je dan dat er iets uit balans is.

Het beste wat je kan doen is even alleen zijn en voor jezelf nagaan wat de oorzaak is. Misschien heb je net een lange autorit naar Zuid-Frankrijk erop zitten en heb je het nu nodig om te luieren in plaats van de lokale brocante te bezoeken. Of de kinderen zitten elkaar steeds in de haren en dat frustreert je ‘hoezo, gezellig met elkaar op vakantie?’

Ruimte in jezelf maken

Ruimte in je gedachten en gevoelens heb je nodig om helder te krijgen wat er speelt. Het makkelijkst kun je jezelf ruimte geven door alleen te zijn. De één gaat onder een boom liggen en kijkt naar de wolken, de ander maakt een wandeling en weer een ander gaat op een terras een wijntje drinken.

Schrijven helpt

Je leeg schrijven is ook een fijne manier om ruimte in jezelf te creëren en zo helder te krijgen waarom je niet lekker in je vel zit. Gewoon pen en papier pakken en alles wat in je opkomt opschrijven. En dan ook echt alles! Leg jezelf geen beperkingen op van ‘zo erg is dat niet’ of ‘dat hoort niet’ of ‘zal ik dat wel opschrijven?’. Schrijf net zo lang totdat er geen woord meer in je opkomt. Het ruimt enorm je binnenwereld op en zo creëer je ruimte voor jezelf!

Ben benieuwd wat deze blog met je doet. Welk inzicht heeft het je gegeven? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Erg voor je kind? als je als ouders niet op 1 lijn zit? + 3 tips

niet op 1 lijnErvaar je dat je man en jij wel eens niet op 1 lijn zitten over de opvoeding van jullie kinderen?

Dan ben je niet de enige.

Ik zit ook regelmatig niet op 1 lijn met mijn man. En met mij vele ouders.

Niet op 1 lijn, is dat erg voor je kind?

Allereerst, het is prima als je een verschillende aanpak bij je kind hebt. Daar kan je kind prima mee omgaan. Als je kind van jou iets mag maar van je partner niet, kun je dat gewoon uitleggen. Kinderen snappen dat.

Bijvoorbeeld ‘van mij mag je een tent maken in huis maar papa houdt niet van die rommel in de woonkamer’. Het is wel handig om over een aantal basis zaken zoals eten, slapen of tv kijken standaard afspraken met elkaar te hebben.

Wat schadelijker voor je kind is, is met je partner ruzie maken over iets wat je kind doet. Bijvoorbeeld: in de ochtendspits valt je man schijnbaar uit het niets uit tegen je dochter, die volgens hem niet naar hem luistert bij het aankleden voor school. Je wordt woest en roept: ‘hoe kun je dat nou doen, je laat haar schrikken en doet haar pijn?’

Wanneer je je partner berispt of aanvalt in het bijzijn van je kind breng je in feite je kind in een loyaliteitsconflict. Misschien was papa niet aardig, maar het is ook naar om te horen hoe je ouders elkaar afkraken.

Niet op 1 lijn, hoe los je dit op? 3 tips!

Niet op 1 lijn zitten is met name erg voor jezelf en je partner. Het betekent dat je woorden hebt, niet lekker in je vel zit en misschien iets zegt waar je later spijt van hebt. Hoe zou je meer op 1 lijn kunnen komen?

Tip 1.                  Pick your figths

Stel jezelf de vraag ‘wat vind je zo belangrijk in de opvoeding van je kinderen dat je bereid bent om er met je partner ruzie over te maken?’

Ga eens op een rustig moment voor jezelf na wat jij belangrijk vindt. En wees hierin selectief; maak bijvoorbeeld een top 5. En ga erover in gesprek met je partner, op een rustig moment wanneer de kinderen er niet bij zijn. Tijdens een gesprek kun je elkaar uitleggen waarom je iets belangrijk vindt en wat je daarmee je kind hoopt mee te geven.

Tip 2.                  Spiegel de gevoelens van je partner

In het ochtendspits voorbeeld hierboven had ze tegen haar partner ook kunnen zeggen ‘wat is het toch frustrerend als ze niet luistert hè? Dat maakt je kwaad.’ Dit is een opmerking met begrip voor de emoties van je partner. Het kan zijn dat je partner antwoordt ‘ik ben helemaal niet kwaad.’

Maar wellicht vertelt hij dan wat hij wél voelt of jij kunt hiernaar vragen. Je hebt dan een opening voor een gesprek en je luistert naar elkaar in plaats van elkaar te veroordelen. Zo kom je meer te weten over wat ieder bezig houdt in zo’n situatie. Samen kun je kijken hoe jullie met dit soort situaties willen omgaan.

Tip 3.                  Zie elkaar als aanvullend in plaats van verschillend

Herinner jezelf er af en toe aan dat jullie allebei uit een ander gezin komen en anders zijn opgevoed. Je kunt dan zeggen dat je een verschillende thuis achtergrond hebt en dat jullie daarom een verschillende aanpak in de opvoeding hebben.

Wat je ook kunt zeggen is dat je elkaar aanvult; het is niet verschillend, het is anders, waarbij het niet gaat om goed of fout. Praat eens met elkaar wat je fijn vond in je eigen jeugd en wat je daarvan door wilt geven aan je kind. Als je dit bij elkaar neemt hebben jullie kinderen veel fijns in hun jeugd!

Hoe zit het bij jullie? Ook wel eens niet op 1 lijn met je partner? Hoe lossen jullie het op? Ik ben benieuwd! Schrijf hieronder je reactie.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Driftig kind: in 3 stappen je kind van driftig naar WEERBAAR

driftig kind

“zal ik deze gaan gooien?”

Herken je dit? Op school is je kind rustig en werkt mee.

Je kind is 5 minuten thuis en….de hel breekt los.

Niets is goed. Schreeuwen. Gooien met spullen.

Herken je dit? Je bent niet de enige. Veel ouders herkennen dat de juf op school zegt ‘het is zo’n lief kind, werkt prettig mee’ terwijl jij thuis een driftig kind hebt dat de boel bij elkaar schreeuwt, zijn broertje/zusje slaat en tegen je tafel aantrapt. En dit gebeurt niet 1 keer, nee, dit gebeurt meestal als je kind terug van school komt. Grrrr, en jij maar proberen je geduld te bewaren…

Wat is er uit balans bij je driftig kind?

Eigenlijk wat er gebeurt is dat je kind zich op school onvoldoende kan manifesteren. Bijvoorbeeld als zijn speelgoed door een ander kind wordt afgepakt laat je kind dit toe. Of als er tegen je kind wordt gezegd ‘jij mag niet meespelen’ dan loopt je kind weg. Wat bij een driftig kind als deze uit balans is, is zijn weerbaarheid. Op school laat je kind zich de kaas van zijn brood eten en thuis lijkt je kind zich te ontpoppen als een tiran. Je kind lijkt een tiran maar is dat natuurlijk niet….wat je driftig kind in feite doet is via schreeuwen en gooien zich ontdoen van alle ‘butsen’ die hij op school heeft verzameld.

Groot compliment…

Het is natuurlijk wel een groot compliment dat je kind thuis driftig is…..toch?! Het betekent dat je kind zich veilig genoeg bij jou voelt om zijn boze gevoelens op deze manier te uiten. Misschien helpt het je om hieraan te denken als je kind weer een driftbui heeft…

Wat heeft je driftig kind nodig?

Wat je kind nodig heeft is dat hij op school meer tegengas geeft oftewel weerbaarder is. Wanneer je kind dit kan neemt hij de ‘butsen’ van school niet mee naar huis omdat hij deze op school al heeft opgelost. En de ‘butsen’ die er niet in zitten, hoeven er thuis ook niet uit te komen via driftig gedrag!

In 3 stappen je kind van driftig naar WEERBAAR

Wat je als ouder kan doen is met je kind thuis situaties oefenen zodat je kind weerbaarder zal zijn wanneer die situatie zich weer voordoet. Kies een moment uit dat je kind rustig is en lekker in zijn vel zit. Laten we de situatie nemen dat je kind op school zit te spelen, zijn speelgoed door een ander kind wordt afgepakt en je kind dit toelaat.

De 3 stappen om deze situatie te oefenen zijn:

  1. Voordoen
  2. Samendoen
  3. Alleen doen.

Voordoen: laat je kind iets van speelgoed uitkiezen waar hij graag mee speelt. Jij neemt de plek van je kind in en speelt met het speelgoed. Jouw kind neemt de plek van het jongetje of meisje in de klas in die het speelgoed afpakt. Laat je kind het speelgoed van jou afpakken. Zorg dat de situatie zo echt mogelijk voor je kind is. Je kunt dit doen door bijvoorbeeld tijdens het spelen precies zo te gaan zitten of staan als je kind. Ook kan je kind precies de woorden en houding van zijn klasgenootje nadoen.

En nu komt het…..jij reageert weerbaarder dan je kind doet op het moment dat je kind als zijnde het klasgenootje het speelgoed van jou afpakt. Weerbaarder kan zijn: het speelgoed met kracht vasthouden, een boos gezicht trekken, het speelgoed naar jezelf toe trekken, zeggen ‘ik ben hiermee aan het spelen’ of ‘laat los’ of ‘ik wil niet dat je het uit mijn handen trekt’ of ‘afblijven’ of ‘niet afpakken’. Oefen dit een aantal keer achter elkaar totdat je kind begrijpt wat weerbaarder reageren is en dit zelf wil gaan uitproberen.

Samendoen: draai de rollen om: je kind is zichzelf en jij bent het klasgenootje. Oefen dezelfde situatie als bij voordoen. Help je kind met het oefenen van een weerbaardere reactie door bijvoorbeeld zinnen/woorden voor te zeggen of door zelf een boos gezicht te trekken zodat je kind het kan nadoen. Oefen dit een aantal keer achter elkaar totdat je kind tevreden is over hoe hij kan reageren.

Alleen doen: oefen dezelfde situatie als bij samen doen. Echter, nu doet je kind het alleen dus je zegt of doet niets meer voor. Oefen dit een aantal keer achter elkaar totdat je kind tevreden is en het gevoel heeft dat hij zo op school kan reageren.

Heb jij voordoen, samen doen, alleen doen uitgeprobeerd? Hoe reageerde je kind? Werkt het voor jou en je kind? Schrijf hieronder je reactie. Ik ben benieuwd!

Photo Credit: Joguldi via Everystockphoto

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Word je radeloos van de driftbuien van je kind? Bekijk boosheid eens van de zonnige kant!

kind kijkt boos

ik ben boos!

Ben je ook moe van elke keer weer geschreeuw, boosheid en strijd met je kind?

Welke ouder herkent dit? Ik wel!

Lees hier hoe je zelf de zonnige kant van boosheid kan zien…en er zelf niet radeloos van wordt.

Wat ik veel hoor in gesprek met ouders, lees op de verschillende forums en ook zelf ervaren heb is dat 3 tot 5 jarigen vaak een periode hebben waarin zij over van alles en nog wat boos worden. En dan boos worden met schreeuwen, gillen, jou slaan en schoppen, spullen stuk gooien. Ze zijn niet meer voor rede vatbaar…lijkt het.

Niet leuk hé.

Daar gaat weer een gezellig-samen-aan-tafel-eten-moment… niet gezellig.

Of je kind gaat zonder verhaaltje en dikke knuffel naar bed…geen leuk einde van de dag.

Of het bezoek aan opa en oma eindigt plots en met je gezin stap je de auto in naar huis …jammer.

Vraag aan jou: wat zeg jij tegen je kind als hij of zij in een boze bui uitbarst?

Wat ik vaak zie en hoor is dat ouders niet willen dat hun kind boos wordt. Ik hoor ze zeggen:

‘Je hoeft niet zo boos te doen.’

‘Trek niet zo’n boos gezicht.’

‘Hier hoef je niet boos om te worden.’

De verborgen boodschap die je je kind met dit soort opmerkingen meegeeft is dat boos zijn fout is. Terwijl boosheid een geweldige emotie is! Het geeft kracht, je maakt duidelijk waar je voor staat, de ander hoort je. Geweldig toch?!

Dus de emotie boosheid wil je je kind niet afnemen. Iedereen is wel eens boos, jij toch ook?

Waar je wel radeloos van wordt is het gedrag dat bij die boosheid hoort: gillen, jou slaan en schoppen, schreeuwen, spullen stuk maken. Dit gedrag wil je niet. Je kind mag best zijn boosheid uiten maar het huis hoeft niet afgebroken te worden en het is niet acceptabel dat broertjes, zusjes of jezelf met de nodige blauwe plekken rondlopen.

 ‘De emotie boosheid is okay, het gedrag is niet okay’

Wat helpt om zelf niet radeloos te worden van de driftbuien van je kind is dat je tegen je zelf zegt ‘het is prima als mijn kind boos is, echter, het gedrag dat mijn kind daarbij laat zien wil ik niet’.

Dat is de eerste stap die je hebt gemaakt om zelf minder radeloos te zijn. Door als ouder zelf te accepteren dat je kind boos mag zijn krijg je wat meer lucht. Lucht om naar het gedrag te gaan kijken. Hoe ga je met het gedrag van je kind om als hij in een driftbui uitbarst?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

 Een aantal tips:

–       Haal zelf eens flink adem, kijk naar je kind en denk zelf ‘mijn kind mag boos zijn, dat is okay’. Probeer zo zelf wat rustiger te worden.

–       Erken de emotie van je kind en zeg tegen je kind ‘ik zie dat je boos bent’. Stel dat je kind dit ontkent ‘ik ben niet boos’ dan kun je vragen ‘wat is er dan? je praat harder, je gooit met je schoenen, je bent niet boos, wat is er dan?’.

–       Die boosheid zit in je kind en moet eruit. Welk gedrag vind je wel acceptabel? Zoek naar alternatieven voor je kind. Bijvoorbeeld: ophouden met in mijn oren schreeuwen, je mag wel op de gang schreeuwen. Of: ophouden met je schoenen door de kamer gooien, je mag wel je knuffels door de kamer gooien. Of: ophouden met mij slaan, sla maar op dit kussen (dat jij voor je kind ophoudt).

–       De laatste tip is misschien een moeilijke tip. Ook als je kind boos is en op dat moment niet lekker in zijn vel zit dan nog wil hij graag bij je zijn. Afhankelijk van hoe boos je kind is kun je zien of je je kind kan vasthouden of optillen of vlak bij je kind op zijn ooghoogte gaan zitten.

 Voorbeeld van een situatie

Een klein voorbeeld dat ik zelf meemaakte afgelopen week met mijn zoontje van vier. Het was einde van de middag en dat is niet zijn beste moment van de dag. Hij is moe van school, van spelen met een vriendje, van alle indrukken van de dag. Zoon zegt ‘ik wil een snoepje’. Mijn antwoord ‘nee, want we gaan zodadelijk eten’. Het hek is van de dam. Als een mantra met luide jengelstem zegt hij steeds weer ‘ik wil een snoepje!’. Ik heb hem opgetild en vastgehouden en hij is zo’n 10 minuten doorgegaan met ‘ik wil een snoepje!’ Ik heb niet gesust en 1 of 2 keer gezegd ‘mama heeft nee gezegd, we gaan zo eten’ en ‘ja, ik hoor dat jij een snoepje wilt’. Na die 10 minuten was het over. Hij ging spelen en vroeg niet meer om een snoepje. En ik ben gaan koken.

En heb je het wel eens van de zonnige kant bekeken? ….Dat je kind jou een groot compliment geeft als hij bij jou boos wordt…zo veilig voelt je kind zich bij jou dat hij boos durft te worden!

En helpen deze tips om beter om te kunnen gaan met de driftbuien van je kind en zelf er minder radeloos van te worden?

Ik hoor graag van je of je mijn tips hebt toegepast en wat het jou en je kind heeft gebracht. Schrijf hieronder je reactie. Ik ben reuze benieuwd.

Succes met de zonnige kant van de boosheid van je kind!

Photo Credit: GerryT via Compfight cc

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart