Compassie, de wonderolie in je gezin

ouderschap vanuit je hartCompassie door geduld, mildheid, aardig zijn voor jezelf, je partner en je kinderen. Hoe doe je dat wanneer je zelf teleurgesteld bent? Hoe doe je dat als je partner in boosheid schiet? Hoe doe je dat als je kind wegrent en niet met je wil praten?

Een super dag, een dag vol compassie, toch?!

Ja, zo begon de dag wel: samen ontbijten en kletsen. Daarna een uitje naar een vlindertuin. Heerlijk genieten van prachtige vlinders, vogels en bloemen. Wij waanden ons in tropische oorden.

Maar ja, dan komt er zo’n moment….dat het wringt. Zoonlief is onbesuisd, trekt bladeren van een plant en rent in de vlindertuin rond. Manlief vertrekt naar buiten, gaat in de auto zitten en zegt ‘ik wil weg’.

Teleurstelling verwerken

Allereerst moest ik even een teleurstelling verwerken. En wel om twee redenen: ik geniet enorm van de natuur en ik geniet van samen als gezin iets ondernemen. Dus voeten op de grond en kijken wat er gebeurt en wat er nodig is. Manlief heeft in de auto even tijd voor zichzelf om tot rust te komen. Mijn zoon uitgelegd dat we zacht en lief zijn voor alles wat leeft dus ook voor de planten in deze vlindertuin. Ik heb hem gevraagd ‘wil je nu terug naar huis of wil je eerst nog een rondje maken door de vlindertuin?’ Samen hebben we nog een rondje gemaakt en elkaar al het moois laten zien. Bij het instappen in de auto zei hij ‘ik ben blij dat we leuk weggaan’.

Blijf in je hart

Het vraagt nogal wat van jezelf in situaties waar het botst om dan geduldig en rustig te blijven en met mildheid te kijken wat er speelt. Wanneer het je lukt om mild en geduldig te blijven kun je ook je hart open houden en de liefde voelen voor je gezin. En hier ligt een sleutel tot compassievol kunnen zijn. Blijf in je hart. Zodra je in je hoofd schiet, schiet je in gedachtes over de ander.

“Het zijn niet zozeer de dingen in het leven waar we last van hebben, maar de betekenis die we er zelf aan toevoegen.” Epictetus

Gedachtes die vaak veroordelingen van de ander zijn. ‘Mijn kind is zo druk, altijd is er wat, ik krijg er een punthoofd van.’ ‘Waarom gaat hij in de auto zitten, hij doet altijd zo ongezellig.’ En deze veroordelende gedachtes zorgen ervoor dat je zelf kribbig reageert. Waarop je man en je kind ook weer kribbig reageren naar jou en…..

Wat kun je zelf doen?

Adem in, adem uit. Ga met je aandacht naar jezelf, volg je ademhaling: door je neus naar binnen en door je mond naar buiten. Probeer een aantal keer zo te ademen. Adem diep, naar je buik toe. Hierdoor komt er meer zuurstof in je lichaam en je hersenen. Je ontspant en wordt rustiger waardoor je weer helderder kan denken. De ontspanning die jij voelt, die energie straal je ook uit en pikken je partner en kinderen op. Dat creëert een positieve bedding om met elkaar te kijken wat er speelt en wat er nodig is.

Kijk of je voorbij het gedrag van de ander kan kijken en kan ‘zien’ wat er van binnen speelt. Wanneer je daar op aansluit ben je werkelijk in contact en kun je een oplossing vinden die wel past.

Dan maar voetballen :-)

Mijn zoon wilde niet opzettelijk planten stuk maken of met zijn geren de vogels en vlinders laten schrikken. Hij heeft een ongebreidelde energie die er uit moet. De vlindertuin was daar echter niet de juiste plek voor. Zodra we thuis waren hebben we gevoetbald waardoor die energie wel eruit kon.

Hoe zit het bij jou met compassie hebben voor jezelf en je gezin? Kun jij geduldig blijven? Mild zijn voor je kind en jezelf? Ik ben benieuwd hoe dit bij jou gaat. Wil je het met me delen? Hieronder kun je een reactie achter laten.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Hoe blijf jij aardig als je to-do-lijstje oneindig is?

Ouderschap vanuit je HartLaatst was ik bij een lezing die mij inspireerde. Ik herkende mij zo enorm in het verhaal. Als mens, als moeder, als opvoedcoach. De spreker, Hans Leeflang, vertelde over een vraag die hem werd gesteld toen alles in zijn leven op scherp stond. Jonge kinderen, drukke baan, zijn moeder ziek. De vraag die hij kreeg was ‘leef jij vanuit draagkracht of vanuit spankracht?’ Waar deze vraag over gaat is, ben je aan het overleven door je wilskracht aan te zetten?

Wanneer kan ik onderuit op de bank?!

Herken je dat je regelmatig meer overleeft dan leeft? Dat je lijf moe is, dat het moeilijker is om je geduld te bewaren, dat je minder kan hebben, dat je dingen vergeet, dat je alleen maar kan denken ‘wanneer slapen de kinderen en kan ik onderuit op de bank?’.

Waarschijnlijk leef jij in zo’n periode ook meer vanuit wilskracht. Je zet je wil erop. Dingen moeten gebeuren. Jij kan nu niet gaan zitten en niets doen. Dan loopt alles in de soep. Je leeft vanuit wilskracht en negeert je lijf en je emoties.

Compassie voor jezelf

En wist je dat juist in dit soort periodes het nog belangrijker is om wat compassie voor jezelf te hebben? Ik bedoel daarmee dat je dagelijks even stilstaat en werkelijk nagaat hoe je lijf voelt en hoe je in je vel zit. Heb je ergens pijntjes? We hebben allemaal een zwakke plek en die gaat juist opspelen wanneer je in zo’n drukke periode zit. Is het bij jou je nek, rug, hoofdpijn of je stem kwijt? En hoe zit je in je vel? Ben je teruggetrokken, opvliegend, verdrietig?

The buck stops here

Als je weet hoe het met je is qua lijf en emotie dan is de volgende stap om daar ook wat mee te doen. Waarbij ik te veel moeders hoor zeggen ‘ja, maar daar heb ik geen tijd voor’ of ‘ja, maar dat lukt niet met de kinderen thuis’. Dat is het magische aan zelfzorg: je moet het ZELF doen. Niemand behalve jij weet hoe je je voelt. Niemand behalve jij weet wat te doen om je weer beter te voelen. Er is een mooie Engelse uitdrukking voor: the buck stops here. Wat zoveel betekent als: deze verantwoordelijkheid kan naar niemand anders toegeschoven worden. Niet naar je partner, niet naar een goede vriendin, niet naar je moeder.

Het helpt jezelf enorm om met zelfzorg staande te blijven en dicht bij jezelf te blijven. Dat je niet ziek wordt en dat je goed (beter) in je vel blijft zitten. En als het jou enorm helpt dan helpt het natuurlijk ook je gezin. Je kinderen hebben dan geen mama die steeds ‘nee’ zegt, schreeuwt of die zo gelaten zucht (waarvan je kind weet ‘oh, oh, mama is niet blij’).

To-do-lijstje: nodig, nuttig, aangenaam?

Die zelfzorg kun je ook praktisch toepassen op je to-do-lijstje. Wie heeft niet zo’n lijstje? Zo’n lijstje dat ook echt nooit afkomt, hoeveel je ook afstreept!

Wat je dan kan doen is nog eens door het lijstje lopen. Vraag je bij elk punt af: is dit nodig, is dit nuttig, is dit aangenaam? Nodig? Okay dat moet dus dat doe je. Nuttig? Dat kun je zo wegstrepen. Er is zo veel nuttig in het leven maar dat betekent niet dat het gedaan moet worden. Aangenaam? Super, meteen gaan doen want daar word je ook nog eens blij van!

Hoe zit het met jou? Leef jij vanuit wilskracht? Als je het druk hebt, blijf je dan ook naar je lijf luisteren? Ik ben benieuwd hoe dit bij jou gaat. Als je wilt, kun je hieronder een reactie achter laten.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Wat je alarmbelletjes jou vertellen

3 wekkersSoms hoor je een quote die meteen bij je binnenkomt. Heb jij dat ook weleens? Je leest hem op Facebook. Of je bent met iemand in gesprek die een metafoor of uitspraak gebruikt die bij je klikt. Die quote zegt alles wat je bedoelde in één zin.

Zo hoorde ik eind vorig jaar deze:

De definitie van waanzin is hetzelfde blijven doen en toch een ander resultaat verwachten.

Je zit in een vicieuze cirkel

En dit is precies wat ik in veel gezinnen zie gebeuren. Ze komen in een vicieuze cirkel terecht, blijven hetzelfde doen en komen er dus niet uit. Erger nog, de vicieuze cirkel graaft zich steeds dieper in en het voelt als een zware steen die je steeds verder naar beneden trekt.

Ken je dat gevoel? Dat je je elke keer weer gefrustreerd voelt over iets wat je kind doet. Je bereikt je taks en valt tegen je kind uit waar je snel daarna spijt van hebt. ’s Avonds rustig op de bank neem je je voor ‘dat gaat met niet nog een keer gebeuren’. De volgende dag gebeurt het helaas weer. Het is je niet gelukt. De vicieuze cirkel is weer rond.

Je schiet uit je slof

Regelmatig begeleid ik moeders die in zo’n patroon zitten met hun kind. Deze situatie herken je misschien wel. Einde middag is je kind moe van de dag en school en wordt huilerig en jengelig. Je troost je kind en geeft het aandacht. Echter, op een gegeven moment kan je het niet meer opbrengen. Het is genoeg want jij wil nu gewoon even rustig een kopje thee drinken. Echter, het gejengel gaat door en je schiet uit je slof, schreeuwt en zegt lelijke dingen. Je beseft dat je dit niet wil maar het lukt je niet om te stoppen.

Overkomt dit jou ook weleens? Het gevoel dat je kind wel erg veel van je vraagt en waar blijf jij dan nog? Het verlangen naar even wat rust en ruimte voor jezelf.

Wat zijn jouw alarmbelletjes?

In gesprek kom ik er vaak achter dat voordat er stoom uit je oren komt en je boos wordt er al een aantal alarmbelletjes zijn geweest. Gedachten zoals ‘hoe moet dit als ik over een uur ga koken’. En in je lijf heb je spanning gevoeld in schouders en buikgebied.

Door te luisteren naar deze alarmbelletjes EN er wat mee te doen voorkom je dat bij jou de vlammen uitslaan. Wat je kan doen als je die alarmbelletjes opmerkt? Dat is voor iedereen verschillend. Je hebt zelf te ontdekken wat jou helpt om weer beter in je vel te komen.

Tips om te reageren op je alarmbelletjes

Er zijn twee dingen die iedereen helpen dus die deel ik graag met je:

Tip 1

Beweeg dus sta op, loop rond, rek je uit, doe een aantal push-ups of maak gekke gezichten. Wanneer je minder lekker in je vel komt als reactie op gedrag van je kind dan ontstaat er bijna altijd ergens in je lijf spanning. Door te bewegen laat je die spanning los. Dat is meteen een stapje in de richting van lekkerder in je vel zitten.

Tip 2

Adem via je neus in naar je buik en adem via je mond uit. Doe dit een aantal keer rustig na elkaar. Als je even naar buiten kan (in de tuin, op je balkon of straat) dan helpt die frisse lucht je. Wat er gebeurt is doordat je dieper in- en uitademt er meer zuurstof naar je hersenen gaat. Daardoor kun je weer helderder waarnemen en denken. Je wordt er rustiger van.

Dit zijn tips die ik zelf elke dag, ja, elke dag toepas. Want als moeder merk ik op bepaalde momenten dat ik onrustiger word, minder geduld heb en denk ‘he, hou toch eens op’. Dan sta ik op en loop even naar een andere kamer, adem in en uit, kijk naar buiten en doe even een minuut helemaal niets. Even helemaal bij mezelf komen. Dit helpt mij.

Ik ben benieuwd te horen wat jou helpt. Weet jij wat jouw alarmbelletjes zijn? En als je ze opmerkt, wat doe je ermee? Wil je hieronder met me delen wat dit blog in je wakker maakt?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Hoe machteloos je je voelt als je kind niet luistert

straffen en belonenLaatst sprak ik een moeder die een training had gevolgd. Zij voelde zich machteloos omdat ze niet wist hoe met de driftbuien van haar kind om te gaan. De interactie tussen haar en haar kind zat in een negatieve spiraal. Hoe kom je daar uit? Om wanhopig van te worden! Vandaar die training.

Time-out stoeltje: straf of niet?

Wat zij onder andere op deze training had geleerd was om haar kind op een time-out stoeltje te zetten wanneer hij boos was. En dat je dan tegen je kind zei ‘dit is geen straf maar zo kun je even rustig worden’.

Hum, zou dat werken? Dus dat vroeg ik aan haar. Misschien kun je al raden wat haar antwoord was…nee, het werkte niet. Het werkte eerder averechts. Haar kind werd bozer, wilde niet op het stoeltje zitten en het duurde nog langer om de sfeer om te buigen naar gezellig.

Ik hoorde een diepe zucht.

Kind voelt het als straf

Ik vroeg haar of ze dacht dat haar kind het wel of niet als een straf ervaarde om op het time-out stoeltje te gaan zitten. Ze keek me aan en wist het eigenlijk niet.

Wel, gezien de reactie van het kind is het een straf. Het kind ervaart dit als een straf om 2 redenen. Allereerst, wij zijn kuddedieren en zijn graag bij elkaar. Als je op een stoeltje apart wordt gezet wordt je afgescheiden van je kudde. Dat is niet fijn. Ten tweede wordt het kind apart gezet als het boos is. Eigenlijk krijgt het kind van jou dan de boodschap ‘boos zijn is niet okay’. Als dat geen straf is…

We schieten in ons hoofd

Het vervelende is dat wanneer we boos zijn op ons kind omdat het niet luistert, driftig is, zijn zusje plaagt, doet wat niet mag, enzovoorts dat wij dan in ons hoofd schieten. We beginnen bevelen te geven, gaan ‘nee, niet doen’ roepen en noemen 10 redenen op waarom iets niet mag. In dat hoofd van ons zit echter niet de oplossing. Het zorgt er eerder voor dat we verder uit contact raken.

Blijf in je hart

Blijf in je hart, ontspan (hoe moeilijk dat ook is) en ga gelijkwaardig met je kind om. Hierdoor blijf je emotioneel en fysiek dat lijntje houden met je kind. Je kind voelt zich gehoord en gezien, het gedoe is eerder opgelost en jij voelt je minder machteloos.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over opvoeden met straffen. Hoe stuur jij het gedrag van je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

Wordt geen slachtoffer of aanklager!

vrouw en profiel die uitkijkt over bergMijn vorige blog ging over de schoolvakantie: 6 weken lang zijn je kinderen vrij. Een periode van niets hoeven en genieten met elkaar. En ook: wat heb JIJ nodig om er een fijne vakantie van te maken?

Ik kreeg op deze blog heel wat reacties.

Moeders zorgen onvoldoende voor zichzelf

Zo beaamden moeders dat ze tijdens de vakantie vaak te weinig aan zichzelf toekomen. In gesprekken met moeders hoor ik vaak dat ze altijd klaar staan voor hun kinderen en partner maar onvoldoende voor zichzelf zorgen.

Je komt dan minder lekker in je vel te zitten naar mate de vakantie vordert. Je voelt iets van wrevel. Zo van die gedachtes of opmerkingen ‘kijk de kinderen lekker spelen en zwemmen, ik ben weer met de was bezig’ of ‘ja, die man van mij zit wel zijn krantje te lezen met een espressootje erbij’. En je voelt van binnen boosheid of verdriet ‘het is ook vakantie voor mij hoor’.

Slachtoffer of aanklager rol

Om nou te voorkomen dat je in de rol schiet van slachtoffer ‘ik ben zo zielig’ of aanklager ‘jij hebt het gedaan’ kun je het volgende doen.

Dat lijf van ons vertelt een heleboel: luister ernaar. Voel je onrust in je lijf, heb je een korter lontje, speelt je schouder of nek op, heb je hoofdpijn, slaap je slecht? Je lijf vertelt je dan dat er iets uit balans is.

Het beste wat je kan doen is even alleen zijn en voor jezelf nagaan wat de oorzaak is. Misschien heb je net een lange autorit naar Zuid-Frankrijk erop zitten en heb je het nu nodig om te luieren in plaats van de lokale brocante te bezoeken. Of de kinderen zitten elkaar steeds in de haren en dat frustreert je ‘hoezo, gezellig met elkaar op vakantie?’

Ruimte in jezelf maken

Ruimte in je gedachten en gevoelens heb je nodig om helder te krijgen wat er speelt. Het makkelijkst kun je jezelf ruimte geven door alleen te zijn. De één gaat onder een boom liggen en kijkt naar de wolken, de ander maakt een wandeling en weer een ander gaat op een terras een wijntje drinken.

Schrijven helpt

Je leeg schrijven is ook een fijne manier om ruimte in jezelf te creëren en zo helder te krijgen waarom je niet lekker in je vel zit. Gewoon pen en papier pakken en alles wat in je opkomt opschrijven. En dan ook echt alles! Leg jezelf geen beperkingen op van ‘zo erg is dat niet’ of ‘dat hoort niet’ of ‘zal ik dat wel opschrijven?’. Schrijf net zo lang totdat er geen woord meer in je opkomt. Het ruimt enorm je binnenwereld op en zo creëer je ruimte voor jezelf!

Ben benieuwd wat deze blog met je doet. Welk inzicht heeft het je gegeven? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Erg voor je kind? als je als ouders niet op 1 lijn zit? + 3 tips

niet op 1 lijnErvaar je dat je man en jij wel eens niet op 1 lijn zitten over de opvoeding van jullie kinderen?

Dan ben je niet de enige.

Ik zit ook regelmatig niet op 1 lijn met mijn man. En met mij vele ouders.

Niet op 1 lijn, is dat erg voor je kind?

Allereerst, het is prima als je een verschillende aanpak bij je kind hebt. Daar kan je kind prima mee omgaan. Als je kind van jou iets mag maar van je partner niet, kun je dat gewoon uitleggen. Kinderen snappen dat.

Bijvoorbeeld ‘van mij mag je een tent maken in huis maar papa houdt niet van die rommel in de woonkamer’. Het is wel handig om over een aantal basis zaken zoals eten, slapen of tv kijken standaard afspraken met elkaar te hebben.

Wat schadelijker voor je kind is, is met je partner ruzie maken over iets wat je kind doet. Bijvoorbeeld: in de ochtendspits valt je man schijnbaar uit het niets uit tegen je dochter, die volgens hem niet naar hem luistert bij het aankleden voor school. Je wordt woest en roept: ‘hoe kun je dat nou doen, je laat haar schrikken en doet haar pijn?’

Wanneer je je partner berispt of aanvalt in het bijzijn van je kind breng je in feite je kind in een loyaliteitsconflict. Misschien was papa niet aardig, maar het is ook naar om te horen hoe je ouders elkaar afkraken.

Niet op 1 lijn, hoe los je dit op? 3 tips!

Niet op 1 lijn zitten is met name erg voor jezelf en je partner. Het betekent dat je woorden hebt, niet lekker in je vel zit en misschien iets zegt waar je later spijt van hebt. Hoe zou je meer op 1 lijn kunnen komen?

Tip 1.                  Pick your figths

Stel jezelf de vraag ‘wat vind je zo belangrijk in de opvoeding van je kinderen dat je bereid bent om er met je partner ruzie over te maken?’

Ga eens op een rustig moment voor jezelf na wat jij belangrijk vindt. En wees hierin selectief; maak bijvoorbeeld een top 5. En ga erover in gesprek met je partner, op een rustig moment wanneer de kinderen er niet bij zijn. Tijdens een gesprek kun je elkaar uitleggen waarom je iets belangrijk vindt en wat je daarmee je kind hoopt mee te geven.

Tip 2.                  Spiegel de gevoelens van je partner

In het ochtendspits voorbeeld hierboven had ze tegen haar partner ook kunnen zeggen ‘wat is het toch frustrerend als ze niet luistert hè? Dat maakt je kwaad.’ Dit is een opmerking met begrip voor de emoties van je partner. Het kan zijn dat je partner antwoordt ‘ik ben helemaal niet kwaad.’

Maar wellicht vertelt hij dan wat hij wél voelt of jij kunt hiernaar vragen. Je hebt dan een opening voor een gesprek en je luistert naar elkaar in plaats van elkaar te veroordelen. Zo kom je meer te weten over wat ieder bezig houdt in zo’n situatie. Samen kun je kijken hoe jullie met dit soort situaties willen omgaan.

Tip 3.                  Zie elkaar als aanvullend in plaats van verschillend

Herinner jezelf er af en toe aan dat jullie allebei uit een ander gezin komen en anders zijn opgevoed. Je kunt dan zeggen dat je een verschillende thuis achtergrond hebt en dat jullie daarom een verschillende aanpak in de opvoeding hebben.

Wat je ook kunt zeggen is dat je elkaar aanvult; het is niet verschillend, het is anders, waarbij het niet gaat om goed of fout. Praat eens met elkaar wat je fijn vond in je eigen jeugd en wat je daarvan door wilt geven aan je kind. Als je dit bij elkaar neemt hebben jullie kinderen veel fijns in hun jeugd!

Hoe zit het bij jullie? Ook wel eens niet op 1 lijn met je partner? Hoe lossen jullie het op? Ik ben benieuwd! Schrijf hieronder je reactie.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Driftig kind: in 3 stappen je kind van driftig naar WEERBAAR

driftig kind

“zal ik deze gaan gooien?”

Herken je dit? Op school is je kind rustig en werkt mee.

Je kind is 5 minuten thuis en….de hel breekt los.

Niets is goed. Schreeuwen. Gooien met spullen.

Herken je dit? Je bent niet de enige. Veel ouders herkennen dat de juf op school zegt ‘het is zo’n lief kind, werkt prettig mee’ terwijl jij thuis een driftig kind hebt dat de boel bij elkaar schreeuwt, zijn broertje/zusje slaat en tegen je tafel aantrapt. En dit gebeurt niet 1 keer, nee, dit gebeurt meestal als je kind terug van school komt. Grrrr, en jij maar proberen je geduld te bewaren…

Wat is er uit balans bij je driftig kind?

Eigenlijk wat er gebeurt is dat je kind zich op school onvoldoende kan manifesteren. Bijvoorbeeld als zijn speelgoed door een ander kind wordt afgepakt laat je kind dit toe. Of als er tegen je kind wordt gezegd ‘jij mag niet meespelen’ dan loopt je kind weg. Wat bij een driftig kind als deze uit balans is, is zijn weerbaarheid. Op school laat je kind zich de kaas van zijn brood eten en thuis lijkt je kind zich te ontpoppen als een tiran. Je kind lijkt een tiran maar is dat natuurlijk niet….wat je driftig kind in feite doet is via schreeuwen en gooien zich ontdoen van alle ‘butsen’ die hij op school heeft verzameld.

Groot compliment…

Het is natuurlijk wel een groot compliment dat je kind thuis driftig is…..toch?! Het betekent dat je kind zich veilig genoeg bij jou voelt om zijn boze gevoelens op deze manier te uiten. Misschien helpt het je om hieraan te denken als je kind weer een driftbui heeft…

Wat heeft je driftig kind nodig?

Wat je kind nodig heeft is dat hij op school meer tegengas geeft oftewel weerbaarder is. Wanneer je kind dit kan neemt hij de ‘butsen’ van school niet mee naar huis omdat hij deze op school al heeft opgelost. En de ‘butsen’ die er niet in zitten, hoeven er thuis ook niet uit te komen via driftig gedrag!

In 3 stappen je kind van driftig naar WEERBAAR

Wat je als ouder kan doen is met je kind thuis situaties oefenen zodat je kind weerbaarder zal zijn wanneer die situatie zich weer voordoet. Kies een moment uit dat je kind rustig is en lekker in zijn vel zit. Laten we de situatie nemen dat je kind op school zit te spelen, zijn speelgoed door een ander kind wordt afgepakt en je kind dit toelaat.

De 3 stappen om deze situatie te oefenen zijn:

  1. Voordoen
  2. Samendoen
  3. Alleen doen.

Voordoen: laat je kind iets van speelgoed uitkiezen waar hij graag mee speelt. Jij neemt de plek van je kind in en speelt met het speelgoed. Jouw kind neemt de plek van het jongetje of meisje in de klas in die het speelgoed afpakt. Laat je kind het speelgoed van jou afpakken. Zorg dat de situatie zo echt mogelijk voor je kind is. Je kunt dit doen door bijvoorbeeld tijdens het spelen precies zo te gaan zitten of staan als je kind. Ook kan je kind precies de woorden en houding van zijn klasgenootje nadoen.

En nu komt het…..jij reageert weerbaarder dan je kind doet op het moment dat je kind als zijnde het klasgenootje het speelgoed van jou afpakt. Weerbaarder kan zijn: het speelgoed met kracht vasthouden, een boos gezicht trekken, het speelgoed naar jezelf toe trekken, zeggen ‘ik ben hiermee aan het spelen’ of ‘laat los’ of ‘ik wil niet dat je het uit mijn handen trekt’ of ‘afblijven’ of ‘niet afpakken’. Oefen dit een aantal keer achter elkaar totdat je kind begrijpt wat weerbaarder reageren is en dit zelf wil gaan uitproberen.

Samendoen: draai de rollen om: je kind is zichzelf en jij bent het klasgenootje. Oefen dezelfde situatie als bij voordoen. Help je kind met het oefenen van een weerbaardere reactie door bijvoorbeeld zinnen/woorden voor te zeggen of door zelf een boos gezicht te trekken zodat je kind het kan nadoen. Oefen dit een aantal keer achter elkaar totdat je kind tevreden is over hoe hij kan reageren.

Alleen doen: oefen dezelfde situatie als bij samen doen. Echter, nu doet je kind het alleen dus je zegt of doet niets meer voor. Oefen dit een aantal keer achter elkaar totdat je kind tevreden is en het gevoel heeft dat hij zo op school kan reageren.

Heb jij voordoen, samen doen, alleen doen uitgeprobeerd? Hoe reageerde je kind? Werkt het voor jou en je kind? Schrijf hieronder je reactie. Ik ben benieuwd!

Photo Credit: Joguldi via Everystockphoto

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Word je radeloos van de driftbuien van je kind? Bekijk boosheid eens van de zonnige kant!

kind kijkt boos

ik ben boos!

Ben je ook moe van elke keer weer geschreeuw, boosheid en strijd met je kind?

Welke ouder herkent dit? Ik wel!

Lees hier hoe je zelf de zonnige kant van boosheid kan zien…en er zelf niet radeloos van wordt.

Wat ik veel hoor in gesprek met ouders, lees op de verschillende forums en ook zelf ervaren heb is dat 3 tot 5 jarigen vaak een periode hebben waarin zij over van alles en nog wat boos worden. En dan boos worden met schreeuwen, gillen, jou slaan en schoppen, spullen stuk gooien. Ze zijn niet meer voor rede vatbaar…lijkt het.

Niet leuk hé.

Daar gaat weer een gezellig-samen-aan-tafel-eten-moment… niet gezellig.

Of je kind gaat zonder verhaaltje en dikke knuffel naar bed…geen leuk einde van de dag.

Of het bezoek aan opa en oma eindigt plots en met je gezin stap je de auto in naar huis …jammer.

Vraag aan jou: wat zeg jij tegen je kind als hij of zij in een boze bui uitbarst?

Wat ik vaak zie en hoor is dat ouders niet willen dat hun kind boos wordt. Ik hoor ze zeggen:

‘Je hoeft niet zo boos te doen.’

‘Trek niet zo’n boos gezicht.’

‘Hier hoef je niet boos om te worden.’

De verborgen boodschap die je je kind met dit soort opmerkingen meegeeft is dat boos zijn fout is. Terwijl boosheid een geweldige emotie is! Het geeft kracht, je maakt duidelijk waar je voor staat, de ander hoort je. Geweldig toch?!

Dus de emotie boosheid wil je je kind niet afnemen. Iedereen is wel eens boos, jij toch ook?

Waar je wel radeloos van wordt is het gedrag dat bij die boosheid hoort: gillen, jou slaan en schoppen, schreeuwen, spullen stuk maken. Dit gedrag wil je niet. Je kind mag best zijn boosheid uiten maar het huis hoeft niet afgebroken te worden en het is niet acceptabel dat broertjes, zusjes of jezelf met de nodige blauwe plekken rondlopen.

 ‘De emotie boosheid is okay, het gedrag is niet okay’

Wat helpt om zelf niet radeloos te worden van de driftbuien van je kind is dat je tegen je zelf zegt ‘het is prima als mijn kind boos is, echter, het gedrag dat mijn kind daarbij laat zien wil ik niet’.

Dat is de eerste stap die je hebt gemaakt om zelf minder radeloos te zijn. Door als ouder zelf te accepteren dat je kind boos mag zijn krijg je wat meer lucht. Lucht om naar het gedrag te gaan kijken. Hoe ga je met het gedrag van je kind om als hij in een driftbui uitbarst?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

 Een aantal tips:

–       Haal zelf eens flink adem, kijk naar je kind en denk zelf ‘mijn kind mag boos zijn, dat is okay’. Probeer zo zelf wat rustiger te worden.

–       Erken de emotie van je kind en zeg tegen je kind ‘ik zie dat je boos bent’. Stel dat je kind dit ontkent ‘ik ben niet boos’ dan kun je vragen ‘wat is er dan? je praat harder, je gooit met je schoenen, je bent niet boos, wat is er dan?’.

–       Die boosheid zit in je kind en moet eruit. Welk gedrag vind je wel acceptabel? Zoek naar alternatieven voor je kind. Bijvoorbeeld: ophouden met in mijn oren schreeuwen, je mag wel op de gang schreeuwen. Of: ophouden met je schoenen door de kamer gooien, je mag wel je knuffels door de kamer gooien. Of: ophouden met mij slaan, sla maar op dit kussen (dat jij voor je kind ophoudt).

–       De laatste tip is misschien een moeilijke tip. Ook als je kind boos is en op dat moment niet lekker in zijn vel zit dan nog wil hij graag bij je zijn. Afhankelijk van hoe boos je kind is kun je zien of je je kind kan vasthouden of optillen of vlak bij je kind op zijn ooghoogte gaan zitten.

 Voorbeeld van een situatie

Een klein voorbeeld dat ik zelf meemaakte afgelopen week met mijn zoontje van vier. Het was einde van de middag en dat is niet zijn beste moment van de dag. Hij is moe van school, van spelen met een vriendje, van alle indrukken van de dag. Zoon zegt ‘ik wil een snoepje’. Mijn antwoord ‘nee, want we gaan zodadelijk eten’. Het hek is van de dam. Als een mantra met luide jengelstem zegt hij steeds weer ‘ik wil een snoepje!’. Ik heb hem opgetild en vastgehouden en hij is zo’n 10 minuten doorgegaan met ‘ik wil een snoepje!’ Ik heb niet gesust en 1 of 2 keer gezegd ‘mama heeft nee gezegd, we gaan zo eten’ en ‘ja, ik hoor dat jij een snoepje wilt’. Na die 10 minuten was het over. Hij ging spelen en vroeg niet meer om een snoepje. En ik ben gaan koken.

En heb je het wel eens van de zonnige kant bekeken? ….Dat je kind jou een groot compliment geeft als hij bij jou boos wordt…zo veilig voelt je kind zich bij jou dat hij boos durft te worden!

En helpen deze tips om beter om te kunnen gaan met de driftbuien van je kind en zelf er minder radeloos van te worden?

Ik hoor graag van je of je mijn tips hebt toegepast en wat het jou en je kind heeft gebracht. Schrijf hieronder je reactie. Ik ben reuze benieuwd.

Succes met de zonnige kant van de boosheid van je kind!

Photo Credit: GerryT via Compfight cc

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart