Kan je kind zich inleven in een ander?

inlevenDe kerstperiode gaat over vrede en verbondenheid, over aandacht voor elkaar. Hoe leuk als je als moeder je kind meeneemt in dit gevoel. Zoals dit bericht van een moeder dat ik ergens voorbij zag komen ‘er rouleren twee grote kerstkaarten voor de juffen. Onze zoon durfde ze wel te kopen en schrijven, maar niet rond te geven. Zie je ze voorbij komen, vraag je je kind ook om een krabbel/wens/tekening?’

Je kind voelt dat het onderdeel is van iets groters

Het is fijn als je kind van jongs af aan gaat begrijpen dat we allemaal onderdeel zijn van een groter geheel: het gezin waarin hij leeft, de familie tot wie hij behoort, de buurt waar hij woont, de school waarop hij zit… Want niets en niemand bestaat zonder de ander en het andere.

Maar hoe doe je dat? Je kind bewust maken van die verbondenheid en aandacht voor elkaar? Eigenlijk heb ik het dan over inlevingsvermogen: dat je kind zich kan inleven in de gevoelens en gedachten van een ander. Zoals die jongen met die kerstkaarten die iets liefs voor zijn juffen wilde doen. Op welke leeftijd kunnen kinderen dat eigenlijk, zich inleven?

Kan jouw kind zich inleven in de gevoelens van een ander?

Verwacht hier niet meteen het grootste van het grootste. ‘Oh, mijn kind is zo inlevend!’ De meeste kinderen, en zeker jonge baby’s, zijn sensitief. Dit betekent dat ze veel aanvoelen en veel oppikken van wat er om hun heen gebeurd. Zij nemen hun omgeving waar via hun zintuigen. Waarnemen is iets anders dan inleven. Bij inleven kan je kind de gevoelens van een ander begrijpen en daarop reageren. Vanaf ongeveer zes jaar begint je kind inlevingsvermogen te ontwikkelen. Pas rond de negen à tien jaar kan je kind rekening houden met anderen.

‘He jammer, dan kan ik nu nog niets’

Nee hoor, ook als je een jong kind hebt, kan je van alles. Ik adviseer alle ouders die ik begeleid in mijn praktijk om juist zo jong mogelijk te beginnen. Het simpelste om te doen is het gevoel van je kind benoemen ‘heb je honger’ of ‘ben je boos omdat dat niet mag’. En om je eigen gevoel te benoemen ‘ik schrik van dat geluid’ of ‘ik ben nu te moe voor een spelletje’. Naast benoemen van gevoelens is een leuke Scandinavische traditie het wichtelmannetje. Juist in deze donkere dagen rond Kerstmis een traditie die blijheid en aandacht voor de ander brengt.

Uhh, het wichtelmannetje?

Ja, het wichtelmannetje. Het is een kleine huiskabouter die warmte, gezelligheid en aandacht voor elkaar symboliseert. Wichtelen is kleine dingen voor elkaar doen. Het kunnen klusjes in huis zijn zoals iets opruimen, schoonmaken of de was vouwen. Het kunnen ook kleine cadeautjes zijn die je verstopt onder iemands kussen of in iemands jaszak. Deze kleine cadeautjes kun je kopen, zelf gemaakt is natuurlijk helemaal leuk.

Hoe werkt het nou praktisch?

Zorg dat je een wichtelmannetje hebt: een klein kabouterpoppetje, zelf gemaakt of gekocht. Iemand in het gezin begint: die doet iets liefs voor een ander en legt daarbij het wichtelmannetje. Degene die het wichtelmannetje vindt, mag dan wichtelen voor een ander, laat het mannetje daar achter en ga zo door. Wat een verrassing als je het wichtelmannetje vindt! Is jouw kind nog jong en kan je kind het nog niet alleen, dan doe je het gewoon lekker samen. Ik vind dit een heerlijke en speelse manier om kinderen mee te nemen in dat gevoel van er zijn voor elkaar, iets betekenen voor elkaar.

Tja, en wat mij betreft kan het met Kerst, Pasen, januari…eigenlijk elk moment van het jaar. Een moment dat voor jou en je gezin past.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over je kind helpen met inlevingsvermogen. Hoe doe jij dat? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart