Seks achterstand inhalen

man en vrouw op fiets kusKen je dit? Dat je enorm naar de vakantie uitkijkt. Lekker luieren, spelen met de kinderen, seksachterstand inhalen… De verwachtingen die je hebt van je gezinsvakantie zijn vaak hoog gespannen.

En wat gebeurt er? Niks ontspannen, zo’n vakantie is juist een bron van stress. Je bent amper op weg of je partner is geïrriteerd over dat de kinderen zo luid praten op de achterbank en jij moppert omdat jullie de afslag hebben gemist.

Eigenlijk begint de stress al voordat je op vakantie gaat. De laatste klussen op je werk afronden, het huis aan kant, de kinderen zijn drukker aan het einde van het schooljaar, inpakken voor het hele gezin…

Dus waarom gaan we überhaupt op vakantie? Waarom stop je je gezin in de auto in de file en de warmte? Of maak je een verre vliegreis met een huilend kind? Hoe komt het dat we op vakantie gaan als het zo veel stress geeft?

Omdat vakantie is om de banden aan te halen, om nieuwe herinneringen te maken met elkaar. Stel je verwachtingen bij en bereid  je voor op huilende kinderen, botsinkjes met je partner, slecht weer en niet elke nacht seks (heb je thuis toch ook niet?!).

Steek energie in samen spelen en herinneringen maken. Steek geen energie in gezeur. Zie de humor in van onverwachte situaties zoals een hoosbui op het strand of een keer verdwalen. Later zijn dat vaak de mooiste herinneringen.

Zorg dat je allebei wat tijd voor jezelf hebt om een boek te lezen of een rondje te gaan hardlopen. Je kinderen vinden het prima om met of papa of mama wat te ondernemen. Stoer met papa een berg beklimmen. Creatief met mama van schelpen een dromenvanger maken.

Zo kan iedereen uitrusten en genieten. Opgeladen kom je terug om weer te gaan werken en naar school te gaan. En straks (duurt nog heel lang hoor!) als het weer vroeg donker is zit je met elkaar om de tafel en haal je herinneringen op van de voortent die door de wind omhoog werd weggeblazen of het immense zandkasteel dat jullie hadden gebouwd aan zee…

Ben benieuwd wat deze blog met je doet. Welk inzicht heeft het je gegeven? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Kind luistert niet: Ontdek de unieke sleutel tot een positieve sfeer in huis

kind luistert nietHoe geweldig zou het zijn…

…als je kind altijd luistert.

Niet gooien’…en je kind stopt met gooien.

Niet rennen’…en je kind stopt met rennen.

Niet door elkaar praten’…en je kind stopt met door elkaar praten.

Geweldig zou het zijn! Als je je kind vraagt iets niet te doen, luistert je kind.

Helaas…

We weten allemaal dat de werkelijkheid anders is. Je kind luistert niet en gaat door met wat hij aan het doen is. Dus vraag je het nog een keer en voel je dat het van binnen gaat borrelen. Nee, zeg je tegen jezelf, ik moet mijn geduld bewaren, ik zeg het gewoon nog een keer.

Om 2 redenen wordt de sfeer op deze manier negatiever:

  1. Elke keer zeg jij en hoort je kind de woorden ‘niet’, ‘nee’ en dit zijn woorden met een negatieve klank.
  2. Wanneer je kind niet luistert begin jij ongeduldig te worden. Je kind pikt dit op en reageert tegendraads. Waarop jij reageert met een boze opmerking…. en zo beland je in vervelend gedoe.

 De unieke sleutel tot een positieve sfeer in huis

 Zeg niet NIET, zeg WEL.

Nu kan ik mij voorstellen dat je denkt ‘tja, dat is simpel’. Ik daag je uit: probeer eens een uur lang niet NIET te zeggen. En laat mij weten hoe dat is gegaan: zowel voor jezelf als voor je kind.

De voordelen van WEL zeggen

•      Het woord WEL heeft een positieve klank en creëert daarmee een positieve sfeer.
•      Je hebt voor jezelf scherp wat je verwacht van je kind.
•      Je geeft je kind duidelijkheid waardoor je kind weet wat hij moet doen (en mogelijk daardoor beter luistert oftewel doet wat jij zegt).

En hoe werkt het: niet NIET zeggen?

Laat ik als voorbeeld nemen: niet door elkaar praten.

Dat is wat je onprettig vindt tijdens bijvoorbeeld het eten.

Maar wat wil je wel?

  • Dat je kind stil is tijdens het eten?
  • Dat wanneer je kind iets wil zeggen hij zijn vinger opsteekt?
  • Dat je kind wacht totdat de ander uitgepraat is?

Stel dat je het prettig vindt dat ieder op zijn beurt wacht met iets te gaan vertellen. Dan kun je zeggen wanneer je kinderen (en jezelf, en je partner) door elkaar praten ‘wacht met praten tot de ander uitgepraat is’. Dat klinkt toch heel anders dan ‘niet door elkaar praten allemaal’. Wat vind jij?

Hoe gaat het om niet NIET te zeggen? Lukt het? Hoe reageert je kind? Schrijf hieronder je reactie. Ik ben benieuwd!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

“Je bent nu een oudste kleuter. Dit kan niet meer.”

ik ga naar school

ik ga naar school

​Ik hoor het in de klas een moeder tegen haar dochtertje zeggen. Het meisje staat tegen haar moeder aangeplakt.

Een kind van 5 na de zomervakantie weer naar school: je bent nu oudste kleuter en mag niet meer een traantje laten als je afscheid neemt van je moeder.

Hoe ga jij hier mee om?

Hoe is het voor je kind? De eerste week school na de zomervakantie. Je kind zit nu in groep 2. Oudste kleuter dus. Dat betekent dat je kind het voorbeeld is voor de jongste kleuters. Dan moet je stoer zijn, niet huilen, vragen kunnen beantwoorden en moeilijke werkjes doen. Toch?

Besef je als ouder dat je kind in zijn groep een rang is opgeschoven? In de zin van dat er in de klas andere dingen van je kind wordt verwacht? Misschien verwacht jij ook andere dingen van je kind? Zoals dat het afscheid nemen bij het brengen soepeltjes verloopt en jij verder kan met je werk en bezigheden? Dat je kind nu wel wat flinker zal zijn?

Dit artikel zoomt in op ‘oudste kleuters’, echter, je kunt ook lezen ‘groep 3-ers’, ‘bovenbouwers’, ‘brugklassers’, ‘scholieren’, ‘studenten’ of ‘jong volwassenen’.

Hoe ga ik hier mee om?

Vanavond bracht ik mijn kind naar bed en hij wilde niet slapen. Steeds kwam hij uit bed en naar mij toe. “Ik ben maar in mijn uppie. Jullie slapen met zijn tweeën. Ik wil dat je bij me blijft.” Tja, dat wilde ik niet. Ik was snel de was aan het wegvouwen, had een pot thee klaar staan en wilde zodadelijk even onderuit op de bank om een uurtje voor mezelf te hebben. Dus elke keer als hij uit bed kwam stopte ik hem er weer in. Hmmmm, hoe kwam het toch dat hij deze avond niet wilde slapen?! Al was vouwend hoorde ik hem in ene huilen in zijn kamertje. De deur openend zie ik hem op de grond zitten snikken. Ik vraag “wat is er met mijn kleine jongetje?” Hij, met flinke uithalen, “ik ben niet klein, in ben niet pas geboren, ik ben een oudste kleuter, ik zit in de blauwe groep, ik ben al bijna 5”. Ik heb hem op schoot genomen, zijn haren gestreeld, slaapliedjes gezongen en op schoot is hij in slaap gevallen.

Oudste kleuter zijn is én stoer zijn én kwetsbaar zijn.

Een kwetsbaarheid die je als ouder ondersteunt.

En hoe doe je dat: de kwetsbaarheid van je kind ondersteunen?

Een aantal tips:

Als je kind vraagt (met woorden of met lichaamstaal) om een knuffel, even tegen je aan hangen, zijn hoofd op je schouder leggen….geef dit dan. Kinderen leren snel af om kwetsbaarheid te laten zien c.q. om hulp te vragen. Onze maatschappij is meer gericht op prestatie en krachtig zijn wat kinderen aanvoelen en overnemen. Des te mooier als je kind het wel vraagt en jij het als ouder kan geven.

Complimenteer je kind als het om hulp vraagt of even bij je wil ‘rusten’. Je kunt bijvoorbeeld zeggen ‘fijn dat je het vraagt’ of ‘wat heerlijk om met jou te knuffelen’. Via dit compliment vertel je je kind dat het prima is om kwetsbaar te zijn, dat je niet continu sterk hoeft te zijn. Dit zal je kind onbewust stimuleren om kwetsbaarheid te laten zien.

Wanneer je je kind knuffelt, troost of op schoot neemt, ontspan dan zelf. Laat even al je gedachten los, kijk naar je kind, streel zijn haren of wang. Je kind voelt dan dat je er echt helemaal voor hem bent. Alleen dat is al zo’n troost dat je kind ervan opknapt.

Mijn laatste tip is om er niet meteen over te praten ‘wat is er aan de hand, wat is er gebeurt, wie deed wat, wat wil je….’. Dit is via de ratio communiceren, terwijl je kind hoogstwaarschijnlijk vanuit gevoel reageert en daardoor jouw vragen niet kan beantwoorden. De oplossing zit niet in het analyseren van de situatie maar in het begrip tonen voor je kind en troosten van je kind via knuffels en een arm om je kind heen. Op een later tijdstip kun je, als het nodig is, nog eens over de situatie praten.

En helpen deze tips om de kwetsbaarheid van je kind te ondersteunen?

Ik hoor graag van je of je mijn tips hebt toegepast en wat het jou en je kind heeft gebracht. Schrijf hieronder je reactie. Ik ben benieuwd!

Photo Credit: jinterwas via Compfight cc

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart