Je kind ziek: zie jij kansen of zoek je excuses?

vrouw truiGisteren liep ik flink tegen mezelf aan. Zoonlief was ondertussen 3 dagen ziek. Je kent het wel. Niet naar school, gebroken nachten, kind dat alleen maar tegen je aan wilt hangen. Ik was daardoor moe. Ik had allerlei losse draadjes in mijn hoofd van werkcontacten die ik wilde opvolgen, e-mails die ik had beloofd te beantwoorden, dozen in huis die opgeruimd moesten worden, een dagje weg met Pasen te regelen en de gewone huishoudelijke dingen als koken en de was. En met een ziek kind kom je tot weinig.

Weinig zin en geduld

In de ochtend merkte ik dat ik door deze onrust in mijn hoofd niet lekker in mijn vel zat. Ik had weinig zin en geduld om rustig op de bank te zitten en een boekje voor te lezen.

Nu ben ik benieuwd of jij deze situatie herkent. Dat hoeft natuurlijk niet per se met een ziek kind te zijn. Het kan ook zijn dat je kind vrij van school heeft of dat de oppas heeft afgezegd of dat je partner vaker weg is door afspraken, enzovoorts.

Wat zo’n situatie met jezelf doet is dat je je klem voelt zitten. Een naar gevoel.

En wat doe je dan? Signalen van je lijf

Allereerst is het belangrijk dat je het zelf registreert. Ons lijf geeft vaak al signalen af zoals je moe of futloos voelen, een zwaar hoofd of je onderrug die pijnlijk is. Dit soort fysieke pijnen vertaalt zich in minder geduld hebben, kribbig reageren, gevoel hebben dat je dingen vergeet of een gevoel van druk voelen.

Zelf merkte ik met name de onrust in mijn lijf en hoofd. Ik kon moeilijk stil zitten maar wist ook niet goed wat dan wel doen en wat laten.

Merk jij dit soort signalen bij jezelf op? Top! Dan kun je stap 2 zetten: er iets mee doen.

Stap jij ook in deze valkuil?

Een enorme valkuil is om er niets mee te doen. Helaas zie ik dit vaak gebeuren. Weet je hoe het komt dat je er niets mee doet? Omdat je het wegrationaliseert. ‘Ja, ik heb ook een paar nachten slecht geslapen.’ ‘Het is ook druk op mijn werk.’ ‘Een gezin met kleine kinderen vraagt gewoon veel van je als moeder.’ Enzovoorts.

Natuurlijk trapte ik ook eerst in deze valkuil. Wat was mijn excuus? ‘Ja, maar hij is ziek en ik moet dan wel aandacht voor hem hebben.’ Vooral dat MOET.

Welk excuus heb jij om niets te doen met de signalen die je lijf en je humeur je geven?

Kansen of excuses. Aan jou de keus.

En wat vind je dan van deze uitspraak?

Als je luistert naar je lijf zie je kansen, als je niet luistert naar je lijf zie je excuses.

Wat is jouw kans als je naar je lijf luistert?

Mijn kans was om een uurtje voor mezelf in te bouwen: een belangrijke email uitgestuurd, een telefoontje, de was erin en mijn man gevraagd of hij die kaartjes voor Pasen wilde regelen. Zo! Dat ruimde op in mijn hoofd. Ik voelde mij meteen meer ontspannen en beter in mijn vel. Kom maar op met dat voorlezen en knuffelen. Daar heb ik van genoten. En ’s avonds om 21:30 slapen. Heerlijk!

Ik ben benieuwd te horen hoe jij omgaat met de signalen van je lijf. Heb jij zo’n soort situatie laatst thuis meegemaakt? Wat deed je: ging je voor de kansen of voor de excuses? Ik ben benieuwd en je doet mij een plezier als je dit hieronder met mij deelt.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Nooit gedacht: ik erger me aan mijn kind :-(

aarrghhDat je je ergert aan je eigen kind! Oef, ik blijf dat toch wel een moeilijk dingetje vinden. Bij het woord ergeren dan denk ik eerder aan hondenpoep op straat of mijn buurman die om 21:00 ’s avonds nog zo nodig moet boren. Ik had niet gedacht dat ik mij aan mijn kind zou ergeren. Als moeder wil ik graag liefdevol en geduldig zijn. Op sommige dagen lukt me dat niet…dan erger ik mij meteen ’s ochtends vroeg al :-( Vaak natuurlijk om onbenullige dingen.

Later heb je spijt

Laatst had ik een moeder in mijn praktijk met zo’n ergernis verhaal. Haar vraag was hoe ze rustig kan blijven als haar kind van 3 jaar een driftbui krijgt. Wat gebeurde er? Haar kind wil iets maar kan op dat moment niet goed aangeven wat het wil. Zij probeert van alles om erachter te komen wat haar kind wil. Ze ergert zich aan haar kind want ze heeft echt alles geprobeerd en nog is haar kind driftig. En door haar ergernis trekt ze haar kind van de bank. Dat gaat hardhandiger dan ze eigenlijk wil en daar heeft ze later spijt van. Waaaah!

Aarrghh!!

Dan zijn er nog 1.000 en 1 andere ergernissen: rondslingerend speelgoed, schoenen en jassen op de grond van de gang, knoeien met het eten, een glas melk over je vloerkleed, treuzelen, enzovoorts. Zeker weten dat jij er zo 5 kan opnoemen.

‘Je bent gewoon een mens’

Nou is het natuurlijk prima dat je je weleens ergert aan je kind. Dat overkomt elke moeder. Wat is nou het lastige aan je ergernissen? Wat ik tussen de regels door bij de meeste moeders hoor is dat ze het wel heel graag goed willen doen voor hun kinderen. Waardoor ze ’s avonds moe op de bank zich rot voelen doordat ze die dag uit ergernis boos zijn geworden of hebben geschreeuwd tegen hun kind. Wat ik tegen al deze moeders dan zeg is ‘Je bent gewoon een mens. Geen Boeddha die altijd in een staat van rust en compassie is’. En ja, op sommige avonden zeg ik dit ook tegen mezelf J.

Wat zit er nu écht achter?

Maar weet je? Als ik met moeders verder in gesprek ga over hun ergernissen dan blijkt het om iets heel anders te gaan. Die ergernis is het topje van de ijsberg. Wat zit daaronder? Waar komt hun ergernis vandaan? Wanneer ik doorvraag en we zo dieper de berg in graven dan komen we bij hele andere dingen. Dingen zoals de verwachtingen die ze hebben aan hun eigen moederrol zoals begripvol en geduldig zijn. Of de normen die ze hebben over hoe opgeruimd hun huis hoort te zijn. Of de verwachtingen die ze naar hun kind hebben zoals je bent nu al 9 dus dat kun je prima zelf.

Hoe je jezelf kan veranderen door je te ergeren

Dat is volgens mij het positieve aan je ergeren: dat je wanneer je even een moment neemt om na te gaan waar je ergernis vandaan komt je meer leert over jezelf en je kind. Dit inzicht helpt om de volgende keer je minder te ergeren. Dan merk je meteen dat je zelf meer ontspannen bent, je kind daar positief op reageert en het allemaal met een fluitje van een cent is opgelost. Dat noem ik genieten!

Hoe zit dat met jou? Als je eerlijk bent naar jezelf, erger jij je weleens? Aan welke dingen? Is het confronterend voor je? Wil je hieronder met me delen wat dit blog in je wakker maakt?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

Heb jij spijt van een duur cadeau aan je kind?

Spijt is het rotgevoel van een gemiste kans

spaarpot goudWe hebben allemaal weleens spijt over iets dat je gedaan hebt en achteraf bedenkt dat je het anders had willen doen. Zo sprak ik van het weekend op een feestje een vader. Een kinderfeestje dus ons gesprek kwam al gauw op welke cadeaus je aan je kinderen geeft.

Pijn niet gevoeld

Hij verzuchtte ‘we hebben er spijt van dat we die dure laptop met Sinterklaas hebben gegeven’. Ik keek hem eens aan. Ik hoorde de zucht. Hij ging door ‘onze zoon heeft nu de pijn niet gevoeld’. Aha, daar zat de spijt.

Laptop rolt uit zak van Sinterklaas

Tja, zo’n laptop die eventjes uit de zak van Sinterklaas naar je toe rolt. Wat zal zijn zoon (11 jaar) hebben staan springen van blijheid! En natuurlijk is deze laptop de jongen enorm gegund. Daarom hadden zijn ouders hem ook gekocht. Zoonlief wilde heel graag een laptop om met zelfgemaakte filmpjes en foto’s aan de slag te kunnen. Een andere reden van de ouders om hem een laptop te geven is dat hij richting middelbaar onderwijs gaat. Wel zo handig als je zoon dan al flink computervaardig is. Met een laptop lukt dat wel. Wat zeurde die vader dan? Toch een prima cadeau?!

Geen greintje geldbesef

De spijt ging erom dat zijn zoon de pijn niet had gevoeld. De pijn van sparen voor zo’n prijzige laptop. Wanneer een laptop uit de zak van Sinterklaas komt ontwikkelt je kind geen greintje geldbesef

Deze man voelde zich rot. Hij had iets verkeerds gedaan in de opvoeding, een prachtkans gemist. Zijn kind laten nadenken over geld en wat je met geld kan doen. Je hebt spijt over dingen die al gebeurd zijn. Die kun je niet veranderen. Dus schudt dat rotgevoel van je af. Want het mooie van spijt hebben is dat het voor jezelf duidelijker wordt wat je je kind wel had willen leren.

Spijt: de gemiste kans die deuren opent

Deze vader had zijn zoon meer willen laten leren over wat geld waard is, wat je met geld kan doen, dat je kunt sparen voor iets dat je graag wilt en hoe je kunt sparen. Dit keer heeft hij deze kans misgelopen.

Aan gemiste kansen zitten ook voordelen. Want een gemiste kans opent meteen de deur naar wat je wel wilt.

Ik zou zeggen: loop door die deur, onderzoek wat je dan WEL had willen doen en ga dit vandaag doen. Daar is zo’n mooi Chinees spreekwoord voor: het beste moment om een boom te planten was 20 jaar geleden, het één na beste moment is vandaag!

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over spijt die je hebt in het opvoeden van je kind. Wat leer jij ervan? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Wat je kind leert als je inconsequent bent

consequentConsequent zijn naar je kind. Dat is iets dat eigenlijk elke moeder graag wil zijn. Omdat we allemaal vinden dat dit belangrijk is voor onze kinderen. Maar waarom eigenlijk? Waarom is dit belangrijk? Waar dient consequent zijn voor? Wat leert je kind dan?

Wat leer je je kind met consequent zijn

Je kind leert wat het mag en wat het niet mag. Over alles. Aantal snoepjes per dag, dankjewel zeggen als je iets krijgt, geen schoenen op de bank, schermpjestijd per dag, wanneer een ander praat dan ben je stil, welke woorden grof en/of kwetsend zijn en we dus niet zeggen, zelf je rommel opruimen. Enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts. Met consequent zijn leer je je kind hoe het leven in elkaar zit en welke regels erbij horen.

‘Ik heb nee gezegd, ik kan nu niet in ene ja zeggen’

Wat ik merk en ook laatst weer bij een kinderdagverblijf waar ik aan de praat raakte met een moeder. Zij heeft een dochtertje van zo’n 2,5 jaar en is flink zwanger van haar tweede. We raken in gesprek en ze geeft aan “ja, ik vind het zo moeilijk met mijn dochtertje, zoals gisteravond. Het was eigenlijk bedtijd maar ze wilde heel graag nog even spelen met ons. Eigenlijk super gezellig. Maar ja, ik had al gezegd het is bedtijd. En dat betekent naar boven, pyjama aan, tandenpoetsen, boekje lezen en slapen. Spelen past daar niet meer. En ja, ik had al gezegd het is bedtijd en het kon dus niet, we konden niet spelen. Weet je, als je nee hebt gezegd kun je niet in ene weer ja zeggen. Je moet consequent zijn.” Over dit laatste was ze overtuigd. Ik keek naar haar gezicht dat een mengeling was van twijfel en verdriet. Ik voelde een spanning bij haar    Ik heb nee gezegd, ik wil duidelijk naar haar zijn, ik kan nu niet zomaar in ene overstappen. Ze had misschien ook wel te snel nee gezegd. Herken je dat? Dat je te snel tegen je kind ‘nee’ zegt of ‘later’ of ‘dat kan niet’.

Uitzonderingen bevestigen de regel

Dus ik kijk deze moeder aan en denk ‘goh, volgens mij had je wel ja willen zeggen, we spelen nog eventjes met elkaar’. Ik vraag het haar en ‘ja’ ze had nog even willen spelen met haar dochtertje. Ik zeg ‘had je kunnen zeggen, weet je, we gaan gewoon wel even spelen. Ik zie dat jij dit heel graag wilt en ik vind het ook gezellig. Maar dan is dit wel de uitzondering. Want gewoonlijk na het eten gaan we naar boven en dan is het bedtijd. Dus nu is het een uitzondering dat we gaan spelen.’ Ik zag de ogen van deze moeder oplichten ‘ja, dat kan eigenlijk ook wel!!’ En ik reageer ‘ja, waarom niet?!’ Samen staan we te lachen. Ze bedankt me met een stralende glimlach. Zij blij, ik blij. Zo simpel kan het soms zijn. Uitzonderingen bevestigen de regel.

Wees consequent als moeder maar niet rechtlijnig

Nu ben ik hier niet aan het verkondigen dat je inconsequent moet zijn en er een huishouden van Jan Steen van moet maken. Dat is wel weer het hele andere uiterste. Wat ik wil aangeven is dat je niet rechtlijnig en star bent. Dat is eigenlijk de betekenis van het woord consequent. Dat je niet rechtlijnig en star naar je kind bent én niet naar jezelf. Als je consequent bent op een manier van ‘nee is nee, ja is ja’ en het staat in steen gegrift dan geef je je kind en jezelf geen ruimte om het eens anders te doen. Dat is doodzonde.

Je leert je kind het verkeerde

Wat er gebeurt als je altijd consequent bent naar je kind is dat je je kind het verkeerde leert. Het leven is niet rechtlijnig. Zo zit het leven niet in elkaar. Kijk eens naar jezelf. Kom jij weleens terug op een afspraak die je gemaakt hebt? Dan heb je bijvoorbeeld met een vriendin afgesproken om een middagje te gaan shoppen en een paar dagen ervoor krijg je een uitnodiging voor een feestje waar je wel heel graag heen wilt. Bel je dan die vriendin en leg je uit hoe het zit? Als je dit doet dan kom je terug op je ‘ja’. Zo zijn er nog wel meer keren dat je terugkomt op je ‘ja’ of ‘nee’: met je partner, op je werk en niet te vergeten met jezelf. Had je je voorgenomen om echt voor de kerstperiode wat kilootjes kwijt te raken, neem je toch een zalig chocolaadje bij de thee 😉.

Vertel, leg uit, benoem

Natuurlijk ga je nu niet in ene bij iedereen steeds terugkomen op afspraken en regels. Dan wordt het geen gezellige boel, vinden mensen inclusief je kinderen je niet meer leuk, wordt het zeg maar moerassig. Er is geen bodem meer om op te staan. Wat doe je dan wel? Vertel, leg uit, benoem. Wanneer je een keer terugkomt op je ‘nee’, zorg dan wel dat je het uitlegt aan je kind zodat je kind begrijpt waarom het deze ene keer anders is (en dus de volgende keer het weer gewoon als altijd is). Stel dat je kind graag iets op televisie wil zien maar jullie gaan net eten. ‘Gewoonlijk eten we aan tafel maar dit is wel heel leuk om met elkaar naar te kijken dus we eten een keer met ons bord op schoot op de bank.’ Zo leer je je kind dat je kunt terugkomen op iets wat je hebt gezegd. Dat je daar eerst zelf over nadenkt en bedenkt wat de reden is en dit kan uitleggen naar de ander.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over consequent zijn. Ben jij altijd consequent? En als je eens afwijkt, hoe leg je dat uit aan je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

3 Nadelen van straffen en belonen

straffen en belonenOnze maatschappij zit vol systemen van straffen en belonen. Omdat we het zo gewend zijn voeden we onze kinderen vaak ook op met straffen en belonen. Er zitten echter nadelen aan. Nadelen zoals de voorwaardelijkheid in je aandacht en liefde die je aan je kind geeft. Bijvoorbeeld wanneer je tegen je kind zegt: wanneer je stopt met gillen gaan we samen een spelletje spelen, anders niet.

De stickerkaart en het time-out stoeltje

De meeste ouders voeden hun kinderen op met straffen en belonen. Wie kent het niet? De stickerkaart om zindelijk te worden en de onderste traptrede om af te koelen. Onze maatschappij staat bol van straffen en belonen. Een bekeuring voor te hard rijden, een salarisverhoging bij goed functioneren, een rood blokje op je tafel wanneer je door de meester heen praat, een dikke duim van de juf als je een ander kind helpt, een gratis boodschappenpakket bij een volle zegeltjeskaart, een boze blik van de buurvrouw als je de bladeren op de stoep laat liggen.

Als onze hele maatschappij is ingericht op straffen en belonen, waarom zou ik dat als moeder of vader dan niet doen? Omdat er een aantal nadelen aan kleven.

Nadeel 1: excentrieke motivatie in plaats van intrinsieke

Straffen en belonen zorgt ervoor dat je kind zijn gedrag aanpast of doet wat je zegt omdat het iets verwacht te krijgen (beloning) of omdat het iets wil voorkomen (straf). Je kind ruimt zijn speelgoed op omdat hij dan een snoepje krijgt. Hoe fijn is het als je kind zijn speelgoed opruimt omdat je kind dat zelf wil? Dat je kind beseft dat het onderdeel is van een gezin en een steentje bijdraagt aan het huis netjes houden.

Nadeel 2: ontkennen van gevoelens

Vooral bij het geven van straffen loop je als ouder het gevaar om de gevoelens van je kind te ontkennen. Laatst sprak ik een vader die trots vertelde hoe hij om was gegaan met de boosheid van zijn zoon. Hij had zijn zoon naar zijn kamer gestuurd en gezegd dat hij terug kon komen wanneer hij weer rustig was. De onderliggende boodschap die je dan aan je kind geeft, is dat boos zijn niet okay is. Wanneer je boos bent ben je niet welkom in de woonkamer.

Nadeel 3: voorwaardelijke liefde

In zowel straffen als belonen zit een voorwaardelijkheid. Bijvoorbeeld wanneer je je kind belooft een spelletje te doen als het zich netjes gedraagt tijdens het familiebezoek. Of wanneer je aandacht voor je kind hebt wanneer het stopt met zeuren.

Wat dan wel?

Zowel bij straffen als belonen ben je minder in contact met je kind. Bij straffen ben je de rechten van je kind aan het beknotten zoals zakgeld, snoep, tv kijken, later opblijven, enzovoorts. Bij belonen ben je minder in contact met je kind omdat je je richt op de prestatie die je kind heeft neergezet.

Wanneer jij minder wilt gaan straffen en belonen dan raad ik je aan om meer in contact te blijven met je kind. Door na te gaan hoe je kind zich voelt en wat de behoefte van je kind op dat moment is. Door je kind zijn gevoel te laten uiten en in gesprek te gaan kun je kijken wat er aan de hand is en samen een oplossing vinden. Lees voor meer alternatieven mijn artikel 3 Alternatieven voor straffen en belonen.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over straffen en belonen. Hoe stuur jij het gedrag van je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Je zet jezelf klem in het opvoeden van je kind

slot op hekIets wat ik vaak tegen kom en ook afgelopen week weer. Het is iets wat jezelf echt kan belemmeren in het opvoeden van je kinderen.

Je eigen gedachten beperken je

Dat ‘iets’ is dat je met je manier van denken, je overtuigingen en je normen jezelf klem zet en dus beperkt in het opvoeden van je kinderen. Doordat je ‘vindt’ dat iets zo hoort of omdat je iedereen het zo ziet doen of omdat jouw moeder het zo deed kom je niet op andere gedachten. Je eigen gedachten beperken jou in feite bij het opvoeden.

Oplossing die eigenlijk niets oplost

Laat ik een voorbeeld geven. Tijdens een workshop kwam ik in gesprek met een moeder en zij gaf aan dat het avondeten regelmatig erg lang duurt. Haar dochter van 6 jaar kijkt meer naar haar bord dan dat zij ervan eet. De moeder gaf aan dat hoe meer tijd verstreek hoe ongeduldiger zij werd. En daar kan ik mij alles bij voorstellen. Opmerkingen als ‘eet nu door’ hielpen niet echt. Ik vroeg wat ze verder hadden geprobeerd. Een oplossing die ze hadden gevonden was wanneer het lang ging duren ze een wekker zetten. Deze werd op 10 minuten gezet. Wanneer de wekker gaat is het avondeten afgelopen. En denk je dat dit kind meer of sneller ging eten? Nee, natuurlijk niet :-(

Dus ik vroeg haar ‘ben je tevreden met deze oplossing?’. Nou nee, zij was niet tevreden met deze oplossing omdat haar dochter nog steeds te weinig eten binnen kreeg. Ondanks deze oplossing van de wekker raakte ze zelf nog steeds geïrriteerd en kon daardoor minder ontspannen en van haar eten genieten.

Bezwaren zijn eigenlijk angsten

Ik vroeg haar hoe het kwam dat haar dochter meer naar haar bord keek dan ervan at. ‘Ze is te moe.’ Vooral op de dagen dat ze naar de BSO ging. Tja, dat hoor ik vaker. Kinderen die niet eten omdat ze daar simpelweg te moe voor zijn. Ik opperde ‘dan voer je je kind’.

Je had haar gezicht moeten zien! Verbaasd en ook een frons op haar voorhoofd. Daar kwam het ‘ze is al zes!’. Waarop ik zei ‘ja, en?’. Mijn oplossing was toch echt buiten de gedachtenwereld van deze moeder. En dat bedoel ik met dat je eigen gedachten jou klem kunnen zetten in het opvoeden van je kind.

Het grootste bezwaar van de moeder was dat wanneer ze zou beginnen met haar dochter voeren, haar dochter dat altijd zou willen. En eigenlijk was dit geen bezwaar maar een angst. Na wat praten bleek dat haar dochter prima zelf ’s avonds at wanneer ze niet moe was, ook ontbijt en lunch waren geen probleem. Ik zag opluchting en ook een glimlach op haar gezicht. Dit zou wel eens de oplossing kunnen zijn voor al die ongezellige keren avondeten. Zoals een andere moeder in de workshop zei ‘mijn kind is 2,5 jaar. Zij speelt, leest of puzzelt en ik voer haar. Ze eet prima zo en het is gezellig aan tafel. Met haar 18e zal dit wel opgelost zijn :-)

Weet wat jou klem zet

Dus onderzoek eens je eigen gedachten, normen en overtuigingen. Vooral op die momenten dat het niet lekker loopt in je gezin. Misschien beperkt jouw manier van denken je wel.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over je eigen gedachten. Zet jij jezelf wel eens klem? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Hoe een man van 82 mij inspireert

hart van kaarsjesHeb jij dat ook wel eens? Zo’n moment dat je rust in jezelf voelt. Doordat je iets gedaan of verteld hebt waar je zelf zo blij van wordt. Ik ben net geïnterviewd voor een artikel over ‘ik steek een kaarsje aan voor…’. En nu voel ik die rust en blijheid. Omdat ik gepraat heb over iets waar ik in geloof, wat ik als waarheid in mezelf voel. Ik steek een kaarsje aan voor de Dalai Lama. Een man van 82 die zichzelf een simpele monnik noemt. Hij reist de wereld over met zijn boodschap over compassie, over aandacht hebben voor elkaar, over dat slim zijn niet voldoende is, je hebt namelijk ook een warm hart nodig.

201708 15 Dalai Lama warm heart

Met je hart is juist zo moeilijk

En dit is precies de boodschap die ik ook heb….in mijn eigen woorden dan. Met ouders ben ik steeds in gesprek over: wat gebeurt er bij jou als je kind dit doet, wat is de behoefte van je kind en welke oplossing is goed voor jullie allebei. Een oplossing die praktisch het probleem oplost én die zorgt voor warmte en verbinding tussen jou en je kind. Een oplossing die uit je hoofd en uit je hart komt.

En dat uit je hart is soms juist zo moeilijk. Om op de momenten dat het stroef loopt tussen jou en je kind om dan je hart open te houden. Wat er vaak gebeurt is dat je naar je hoofd schiet en dingen zegt als: ‘he, wat ben je ook onhandig (als de melk omvalt)’ of ‘zo’n grote mond accepteer ik niet van je’ of ‘waarom word je nu weer boos als ik iets aan je vraag?’. Mogelijk dat je je kind naar zijn kamer stuurt of even negeert.

Het wordt een gedoetje

Het wordt een gedoetje, jij niet blij, je kind niet blij, sfeer in huis niet fijn. Vaak zijn er ook andere manieren om om te gaan met dit soort gezinssituaties. Alleen bedenken we die op dat moment niet omdat ons hoofd vast zit in wat wij vinden van de situatie: onhandig, grote mond, weer boos. Vaak komt er iets in onszelf in de knel. Bijvoorbeeld dat je net lekker van je boterham zit te genieten als de melk omvalt. Je hebt helemaal geen zin om op te staan en het op te ruimen. Of bijvoorbeeld dat je op je werk al allerlei gesprekken hebt gehad en nu toe bent aan rust en gezelligheid in plaats van een grote mond van je kind.

Praktisch én goed voor jou en je kind

Wat zou nou een oplossing zijn die uit je hoofd en je hart komt? Die praktisch is én goed is voor jou en je kind?

Je kan zeggen dat je zelf moe bent en even rustig wilt zitten en wat drinken. Je kunt tegen je kind zeggen dat je dadelijk alle tijd hebt voor hem want je hebt de indruk dat hij boos of verdrietig over iets is en je wilt graag naar hem luisteren. Door je eigen behoefte en die van je kind te verwoorden heb je een echter contact met elkaar. Als het je daarbij lukt om rustig en aardig te blijven dan is zo’n gedoetje zo uit de lucht.

Ben benieuwd wat deze blog met je doet. Welk inzicht heeft het je gegeven? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Seks achterstand inhalen

man en vrouw op fiets kusKen je dit? Dat je enorm naar de vakantie uitkijkt. Lekker luieren, spelen met de kinderen, seksachterstand inhalen… De verwachtingen die je hebt van je gezinsvakantie zijn vaak hoog gespannen.

En wat gebeurt er? Niks ontspannen, zo’n vakantie is juist een bron van stress. Je bent amper op weg of je partner is geïrriteerd over dat de kinderen zo luid praten op de achterbank en jij moppert omdat jullie de afslag hebben gemist.

Eigenlijk begint de stress al voordat je op vakantie gaat. De laatste klussen op je werk afronden, het huis aan kant, de kinderen zijn drukker aan het einde van het schooljaar, inpakken voor het hele gezin…

Dus waarom gaan we überhaupt op vakantie? Waarom stop je je gezin in de auto in de file en de warmte? Of maak je een verre vliegreis met een huilend kind? Hoe komt het dat we op vakantie gaan als het zo veel stress geeft?

Omdat vakantie is om de banden aan te halen, om nieuwe herinneringen te maken met elkaar. Stel je verwachtingen bij en bereid  je voor op huilende kinderen, botsinkjes met je partner, slecht weer en niet elke nacht seks (heb je thuis toch ook niet?!).

Steek energie in samen spelen en herinneringen maken. Steek geen energie in gezeur. Zie de humor in van onverwachte situaties zoals een hoosbui op het strand of een keer verdwalen. Later zijn dat vaak de mooiste herinneringen.

Zorg dat je allebei wat tijd voor jezelf hebt om een boek te lezen of een rondje te gaan hardlopen. Je kinderen vinden het prima om met of papa of mama wat te ondernemen. Stoer met papa een berg beklimmen. Creatief met mama van schelpen een dromenvanger maken.

Zo kan iedereen uitrusten en genieten. Opgeladen kom je terug om weer te gaan werken en naar school te gaan. En straks (duurt nog heel lang hoor!) als het weer vroeg donker is zit je met elkaar om de tafel en haal je herinneringen op van de voortent die door de wind omhoog werd weggeblazen of het immense zandkasteel dat jullie hadden gebouwd aan zee…

Ben benieuwd wat deze blog met je doet. Welk inzicht heeft het je gegeven? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Waarom heb je dan kinderen?!

boat-1505685_1920Nog zo’n 5 weken en dan begint de schoolvakantie: 6 weken lang zijn je kinderen vrij.

Verschillende moeders die ik spreek in mijn praktijk beginnen ondertussen al te zuchten. Zo van ‘ja, echt wel gezellig hoor meer tijd met elkaar’. Zucht. En dan komt het ‘ja, maar het is ook wel veel drukte en hoe hou je ze bezig en wanneer kom ik dan nog aan mezelf toe?’ Zucht.

En wat ik nu ga zeggen komt echt uit mijn tenen ‘WAAROM heb je dan kinderen?!’

Dat klinkt onaardig maar zo bedoel ik het niet. Het is meer dat het mij blijft verbazen dat moeders blij zijn als hun kinderen weer naar school of het kinderdagverblijf gaan. Dan hoor je ze echt zo opgelucht ademhalen.

Terwijl vakantie met elkaar het ultieme moment is om met elkaar plezier te maken, nieuwe avonturen te beleven en herinneringen voor later te maken. Wist je dat door samen met je kind iets te ondernemen je de emotionele band met je kind versterkt? Dat hebben jij en je kind nodig, van die momenten van volledige aandacht en plezier. Daar kun je uit putten voor als het straks minder lekker loopt.

Niks bijzonders

En iets ondernemen met elkaar hoeft echt niet een hele dag attractiepark te zijn of een enorm moeilijk knutselwerk maken. Dat bedoel ik niet. Ik bedoel geen bijzondere, over de top activiteiten. Je kunt ook gewoon thuis iets ondernemen met elkaar, doe eens iets anders dan anders. Picknicken in de tuin en dan ook samen de picknick klaar maken. Je kind die boterhammen smeert, aardbeien snijdt of de rietjes en servetjes uitzoekt. Of bijvoorbeeld samen een tekening maken, ieder om de beurt een stukje kleuren of tekenen en zo samen een schilderij maken. Die dan natuurlijk een prachtig plekje in de kamer krijgt zodat je kind het aan iedereen die op visite komt kan laten zien.

Wat heb je NODIG om van de vakantieperiode te genieten?

Natuurlijk houd jij ook van je kinderen en vindt het gezellig om tijd samen te hebben.

Hoe kun je dan van die ‘ja, maar-s’ afkomen? (want je wist waarschijnlijk al dat ‘ja, maar’ eigenlijk ‘nee’ betekent)

Heb jij voor jezelf duidelijk wat je nodig hebt om van de vakantieperiode te genieten? Nee? Denk dan eens terug aan de vorige vakantie. Wat zit meteen op je netvlies waar je van genoot. Daar wil je meer van deze vakantie dus zorg daarvoor. En wat is je (alweer) tegengevallen? Wat kostte je heel veel energie? Zorg dat je dit voorkomt.

JUIST ook voor jezelf

Je hebt nog een paar weken te gaan voordat de vakantie begint. Wat ga jij vandaag doen om te zorgen dat het een heerlijke, ontspannen vakantie wordt? En wat daarvan doe je JUIST ook voor jezelf? Want als jij niet lekker in je vel zit, merkt je kind dat (en je partner) en wordt het echt geen heerlijk en ontspannen vakantie.

Wat ik gedaan heb? Ik heb een boek klaar gelegd: ‘Echo’s’ van Maeve Binchy. Want ik kom weinig tot lezen en ik geniet enorm van zo’n romantisch lekker weglees boek in Ierse sferen. Wat ik ook geregeld heb is dat mijn man 2 dagen eerder vrij is zodat ik in alle rust mijn werk kan afronden en met een leeg hoofd de vakantie in ga. YES! Het meest belangrijke is dat we onze zoon hebben verteld hoe de komende vakantie eruit ziet qua spelen, vriendjes, eten, dingen doen. Verwachtingen managen…ook bij kinderen.

Ben benieuwd wat dit blog met je doet. Welk inzicht heeft het je gegeven? Wil je het hieronder met me delen?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Kind luistert niet: Ontdek de unieke sleutel tot een positieve sfeer in huis

kind luistert nietHoe geweldig zou het zijn…

…als je kind altijd luistert.

Niet gooien’…en je kind stopt met gooien.

Niet rennen’…en je kind stopt met rennen.

Niet door elkaar praten’…en je kind stopt met door elkaar praten.

Geweldig zou het zijn! Als je je kind vraagt iets niet te doen, luistert je kind.

Helaas…

We weten allemaal dat de werkelijkheid anders is. Je kind luistert niet en gaat door met wat hij aan het doen is. Dus vraag je het nog een keer en voel je dat het van binnen gaat borrelen. Nee, zeg je tegen jezelf, ik moet mijn geduld bewaren, ik zeg het gewoon nog een keer.

Om 2 redenen wordt de sfeer op deze manier negatiever:

  1. Elke keer zeg jij en hoort je kind de woorden ‘niet’, ‘nee’ en dit zijn woorden met een negatieve klank.
  2. Wanneer je kind niet luistert begin jij ongeduldig te worden. Je kind pikt dit op en reageert tegendraads. Waarop jij reageert met een boze opmerking…. en zo beland je in vervelend gedoe.

 De unieke sleutel tot een positieve sfeer in huis

 Zeg niet NIET, zeg WEL.

Nu kan ik mij voorstellen dat je denkt ‘tja, dat is simpel’. Ik daag je uit: probeer eens een uur lang niet NIET te zeggen. En laat mij weten hoe dat is gegaan: zowel voor jezelf als voor je kind.

De voordelen van WEL zeggen

•      Het woord WEL heeft een positieve klank en creëert daarmee een positieve sfeer.
•      Je hebt voor jezelf scherp wat je verwacht van je kind.
•      Je geeft je kind duidelijkheid waardoor je kind weet wat hij moet doen (en mogelijk daardoor beter luistert oftewel doet wat jij zegt).

En hoe werkt het: niet NIET zeggen?

Laat ik als voorbeeld nemen: niet door elkaar praten.

Dat is wat je onprettig vindt tijdens bijvoorbeeld het eten.

Maar wat wil je wel?

  • Dat je kind stil is tijdens het eten?
  • Dat wanneer je kind iets wil zeggen hij zijn vinger opsteekt?
  • Dat je kind wacht totdat de ander uitgepraat is?

Stel dat je het prettig vindt dat ieder op zijn beurt wacht met iets te gaan vertellen. Dan kun je zeggen wanneer je kinderen (en jezelf, en je partner) door elkaar praten ‘wacht met praten tot de ander uitgepraat is’. Dat klinkt toch heel anders dan ‘niet door elkaar praten allemaal’. Wat vind jij?

Hoe gaat het om niet NIET te zeggen? Lukt het? Hoe reageert je kind? Schrijf hieronder je reactie. Ik ben benieuwd!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart