Hoe voel jij je als je straft of beloont?

straffen en belonenStraffen en belonen. Ik praat er elke dag over met ouders. Wat valt er veel over te zeggen en wat valt er vooral ook veel over te voelen.

Hoe voel jij je als je straft of beloont?

Hoe zit dat bij jou? Hoe voel jij je als je je kind meer groente wilt laten eten en daarom je kind verleidt met ‘daarna mag je een extra stukje vlees’? Wat ik ook veel hoor is dat ouders het heel moeilijk vinden als hun kind gaat schoppen en slaan (wat natuurlijk ook niet leuk is ☹️).

Zelf ‘kortsluiting’

Een moeder vertelde me dat ze dan zelf ‘kortsluiting’ krijgt en wil dat het onmiddellijk stopt. Daarom tilt ze haar kind op, zet het op de gang en hup, deur dicht. Echter, haar kind is gevoelig en raakt helemaal overstuur als ze op de gang wordt gezet. Zelf krijgt ze dan direct een knoop in haar maag en voelt zich schuldig.

Oef, wat veel gevoel. Bij jezelf en bij je kind.

Nu ben ik aan het voorbereiden voor een trainingsdag die ik binnenkort ga geven. Ik lees wat Alfie Kohn (van het boek Unconditional Parenting) over straffen en belonen schrijft:

Diepe behoefte aan goedkeuring

‘Jonge kinderen hebben een diepe behoefte aan onze goedkeuring. Daarom werkt goedkeuring (belonen) in het begin zo goed. Maar we moeten vermijden hun afhankelijkheid van onze goedkeuring uit te buiten voor ons eigen gemak.’ Met ‘eigen gemak’ bedoelt Alfie Kohn dat je kind zich gaat gedragen zoals jij het wil. Dus groente eten en lief zijn voor elkaar in plaats van schoppen en slaan.

Belonen doen we (onbewust) vaak

Regelmatig hoor ik van ouders dat ze hun kind eigenlijk weinig straffen. Met belonen is dat anders. Zoals deze moeder zei ‘Belonen doen we denk ik (onbewust) best vaak. Bijvoorbeeld door het zeggen van ‘Goed zo’, ‘Knap van je’ etc. Maar ook door te zeggen; als je nu eerst dit doet, dan mag je daarna dat.’

Herken je dit? Doe jij dit ook?

Zo wordt je kind afhankelijk

Wat er onder de motorkap gebeurt als je je kind vaak beloont is dat je kind steeds meer deze beloning van jou nodig heeft om zich goed te voelen. En zo ontstaat die afhankelijkheid tussen jou en je kind. Je kind gaat (onbewust natuurlijk) voelen en denken ‘ik krijg alleen beloning (goedkeuring) als ik mijn papa en mama een plezier doe’.

Ik ben benieuwd wat deze blog met je doet. Schrijf je een reactie hieronder?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Ben jij een curlingmoeder?

straffen en belonenHeb je afgelopen zondag De Luizenmoeder gekeken? Wat heb ik weer enorm gelachen! Zulke herkenbare situaties en wat heerlijk om daar ontspannen naar te kijken, om te lachen en niets mee te hoeven. Ik vond het eigenlijk te kort 🙂 We hebben er ook een nieuw woord bij: curlingouders. Wat? Curlingouders?

Juf Ank

Het ging zo:
Juf Ank ‘ik kan er vandaag geen curlingouders bij hebben’
Moeder ‘wat voor ouders?’
Juf Ank ‘curlingouders, ouders die alle obstakels voor hun opgroeiende kroost uit de weg willen ruimen’ en dan zegt ze tegen het meisje ‘denk je dat mama haar bezempje thuis laat dit jaar?’

https://www.uitzendinggemist.net/aflevering/464982/De_Luizenmoeder.html

Bij de kudde horen

We willen allemaal het beste voor ons kind. We gunnen ze de hele wereld. Dat alles makkelijk en op rolletjes loopt voor ze. Dat ze vriendjes en vriendinnetjes hebben, dat ze meekomen op school, dat anderen hun aardig vinden, dat ze scoren met de voetbal, dat ze lekker in hun vel zitten, dat ze genieten van tekenen, knutselen, sporten, buiten spelen, spelletjes en wat allemaal nog meer. Wat we diep van binnen willen voor onze kinderen is dat ze erbij horen. We zijn en blijven sociale dieren, kuddedieren. Wat we ons kind toewensen is dat het bij de kudde hoort. Welke kudde dat ook maar is. Je gezin en familie, de buurt waar je woont, op het kinderdagverblijf, bij de gastouder of op school, bij de sport, scouting of schaakles.

Je wilt ertoe doen

Wanneer je geaccepteerd wordt dan word je gezien en gehoord door de kudde. Dit is zo’n diepgewortelde oerbehoefte die we allemaal hebben. Je wilt ertoe doen, dat iemand om jou geeft en jou belangrijk vindt.

Je moederhart bloedt

Zo sprak ik een moeder die zich zorgen maakt over haar zoon (11 jaar). Hij was een puzzel aan het maken. Het lukt niet en dan gaat hij op de grond liggen, huilend, gefrustreerd en roepend ‘ik kan het niet, ik kan niets’. Tja, hoe reageer je dan op je kind? Deze moeder probeerde op allerlei manieren het op te lossen voor haar kind. Ze vond het vreselijk dat haar zoon zo over zichzelf dacht. Wat ik helemaal begrijp. Al doorpratend vertelde ze dat ze vroeger als kind zelf onzeker was geweest en hoeveel moeite het haar had gekost om dit om te buigen naar een positief zelfbeeld. Dit wil ze haar zoon besparen. Ik begrijp dit volkomen. Je moederhart bloedt als je je kind hoort zeggen ‘ik kan niets’. Dan wil je ook dat je kind dit gevoel en beeld van zichzelf kwijtraakt en weer lekker in zijn vel zit.

‘Of Sophie toch niet mocht komen?’

Een andere situatie was een kleuter van 5 die niet uitgenodigd was voor het kinderfeestje van haar vriendinnetje. Tranen met tuiten en heel boos en dat dagen lang. De moeder is toen gaan praten met de moeder van de jarige job. ‘Of Sophie toch niet mocht komen?’ Het kinderfeestje lukte niet meer maar Sophie mocht dan met haar ouders op het grote mensenfeestje komen.

Tja, zijn deze moeders een curlingouder? Wat ik merk is dat we soms te graag willen dat ons kind het naar zijn/ haar zin heeft. Dat het in de groep past. Dat we daar veel voor doen om dat mogelijk te maken.

Je eigen levenspad lopen

Hoe ik dit zie is dat ieder mens en dus ook onze kinderen een levenspad hebben. Het levenspad van jou en je kind loopt naast elkaar. Regelmatig merk ik dat ouders op het levenspad van hun kind gaan lopen. En dat is niet de bedoeling. Je helpt je kind en je begeleidt je kind zodat het zijn eigen levenspad kan lopen. Je helpt je kind echter niet als je het pad van je kind gaat lopen. Zo kan je kind onvoldoende leren over eigen verantwoordelijkheid nemen, zelfstandigheid, zelfredzaamheid en sociale interactie.

Ik besef dat de lijn tussen naast het pad en op het pad lopen soms een dunne en ook onduidelijke lijn is. Merk je dit ook? Heb jij de indruk dat je soms een curlingouder bent? Of juist helemaal niet? Ik hoor graag van je. Het helpt mij in het nog beter zien en begrijpen van ouders, opvoeden en kinderen. Wat ik daarna dan weer met jou deel 🙂 Je kunt je reactie hieronder schrijven.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Geen slaapliedje zingen is doodzonde

slapend meisjeSlaap. Wat is dat een onontbeerlijk goed! Iemand zei me eens dat je langer zonder eten kan dan zonder slaap. Ik geloofde het meteen. In die tijd sliep mijn zoon nog niet door en wat kan dat ongelofelijk uitputtend zijn. 

Gebroken nachten

De laatste week weer veel moeders gesproken over het slapen van hun kind…. 

‘Mijn man en ik zijn aan ons einde door gebroken nachten.’

‘Mijn dochter is altijd een slechte slaper geweest.’

‘Na 3 jaar elke nacht drama en te weinig slaap voor ons allemaal, is het niet meer vol te houden.’

En tijdens een workshopavond terwijl ik zag dat een aantal ouders wat onderuit zakten, was 1 opmerking van een moeder ‘tja, dat slapen’ voldoende om alle ouders weer op het puntje van hun stoel te hebben.

Geen slaapliedje zingen

Met al deze slaap vragen was ik verrast om vandaag in het nieuws te lezen dat millennial moeders geen slaapliedje zingen voor hun kinderen. Hartstikke zonde natuurlijk! (millennial-moeders zijn geboren tussen 1980 en 2000) 

Het artikel vertelt dat slechts een derde van de met name moeders met kinderen onder de vijf jaar nog wel eens slaapliedjes zingt als ze hun kind in bed leggen. 

Je kind kalmeert beter

Jammer want uit onderzoek blijkt dat jonge kinderen gebaat zijn bij in slaap zingen. Een baby kalmeert beter wanneer je voor hem zingt dan wanneer je tegen hem praat. Andere onderzoekers ontdekten dat zingen de pijn verzacht als je baby last heeft van darmkrampjes of doorkomende tandjes. En dan zorgt het ook nog voor een sterke emotionele band met je kind als je hem ’s avonds toezingt voor het slapengaan.

Lees het hele artikel

Je haalt de herinnering terug

Wat ik wil toevoegen aan dit artikel is dat wanneer je een liedje zingt voor je kind dan wordt er bij je kind een herinnering teruggehaald. Een herinnering van de aanwezigheid van mama, haar stem, liefde, rust, ontspanning en aandacht. En de herinnering dat het nu het moment is om te gaan slapen. Dit is bij je kind geen bewuste herinnering maar een herinnering in het gevoel en het lijf. Het gevolg is dat je kind zich ontspant, misschien wel gaat geeuwen en nog even tegen je aankruipt. Een heerlijk bruggetje naar slapen gaan. 

Wat je kind zal helpen is dat je elke avond hetzelfde liedje of paar liedjes zingt. De herkenning met slaap zit ook in hetzelfde ritme en tekst van het lied. Wanneer je in ene een ander liedje zingt, herkent je kind dit niet en zal eerder alert worden om te horen waar dit liedje over gaat. De herinnering wordt dan niet geactiveerd.

Ben jij helemaal aanwezig?

Wanneer je tijdens het liedjes zingen in jezelf bezig bent met wat je die avond nog wil of moet doen dan voelt je kind dit. Je kind voelt dat je eigenlijk weg wilt gaan met als gevolg dat het onvoldoende kan ontspannen om te gaan slapen. Het helpt je kind dus als jij ontspannen bent en met je aandacht bij je kind. Ga naar je hart, voel de liefde voor je kind en wens het in stilte een fijne nacht toe. Je kind voelt dan dat je er helemaal voor hem bent. Hoe heerlijk is het dan om in slaap te vallen….welterusten.

Hoe gaat het bij jullie met slapen? Zing jij een slaapliedje voor je kind? En lukt het om dan helemaal aanwezig te zijn? Hieronder kun je een reactie achter laten.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Karakter bouwen als moeder

strandDat noem ik ‘karakter bouwen’ zei een collega jaren geleden tegen me nadat ze voor het eerst een 15 kilometer hardloopwedstrijd had gelopen. Vorig weekend liep ik de Berenloop. Een halve marathon van 21,1 kilometer op Terschelling inclusief 3 kilometer strand. Ja, dat was voor mij karakter bouwen. Het laatste stuk is vals plat omhoog. Dan heb je al 15 kilometer en strand in de benen en nog 6,1 kilometer te gaan. Wat doe je dan om vol te houden, om je tempo er in te houden?

Ik ben dankbaar voor…

Wat ik gedaan heb is denken aan de dingen waar ik dankbaar voor ben. Dankbaar voor die ochtend gezellig samen kleuren met mijn zoon, dankbaar voor het werk dat ik doe en zo van geniet, dankbaar voor een heerlijk weekend op Terschelling, dankbaar dat mijn man meegaat om mij aan te moedigen, ….

Volhouden is karakter bouwen

Nu denk je misschien, tja, ik ben geen hardloper, daar heb ik niets mee. Ik hoef niet te weten hoe het jou lukt om vol te houden. Maar waar ik tijdens die hardloopwedstrijd ook aan dacht is dat moeder zijn ook een vorm van karakter bouwen is. Dat het soms volhouden is om je geduld te bewaren, om alles rond te krijgen op een dag, om je kinderen de aandacht te geven die ze nodig hebben. Ik had strand en vals plat. Als moeder heb je gebroken nachten, balletjes in de lucht houden, je kind die niet luistert en ga zo maar door.

Wat doe jij om vol te houden? Wat doe je om zelf in balans te blijven en niet uit je slof te schieten?

‘Voel-je-fijn’ stofje helpt

Ik dacht aan de dingen waar ik dankbaar voor was. Weet je wat dat met mij deed? Het maakte dat ik glimlachte, dat ik mij blij voelde. Wat je lichaam dan aanmaakt is endorfine. Een stofje in je hersenen waar je je fijn bij voelt. Endorfine wordt ook wel het ‘voel-je-fijn’ stofje genoemd. Nou, dat kon ik natuurlijk toen wel gebruiken. Wat lachen en mij fijn voelen ook deed was dat ik ontspande. Mijn spieren ontspanden zich en dat zorgde voor een beetje herstel met de laatste kilometers voor de boeg. Uiteindelijk finishte ik in 2 uur 16 minuten: een persoonlijk record!

Weet wat jou helpt tijdens spitsuurmomenten

Mogelijk dat als jouw dag anders loopt, minder makkelijk loopt, dat je dan wat endorfine kan gebruiken. Glimlach, zelfs als je niet blij bent. Tover een glimlach op je gezicht en voel dat je je fijner en meer ontspannen voelt. Wat ook helpt is bewegen dus sta op en loop een rondje of strek je uit. Je voelt je daarna meteen een stuk beter. Denk aan iets fijns. Positieve gedachten door het oproepen van een beeld, woord, sfeer toen jij je fijn voelde helpt ook bij volhouden wanneer het tegenzit.

Karakter bouwen doen we elke dag, bewust of onbewust. Het is fijn als je weet wat jou helpt tijdens spitsuur momenten in je gezin of op momenten dat je voelt dat je aan je taks zit.

Wat doe jij als er van alles tegen zit en je nog even moet volhouden? Laat je het weten? Hieronder kun je een reactie achter laten.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Hoeveel aandacht geef jij je kind?

straffen en belonenIets dat ik vorige week zag gebeuren en wat ik vaker zie. Wij waren een weekje op vakantie in de zon. Heerlijk genieten van elkaar, samen kletsen, spelen, zwemmen, boekjes lezen en er af en toe op uit. Bij het zwembad was een ander gezin: man, vrouw en 2 kinderen in de leeftijd van (schat ik) 8 en 5 jaar. Wat ik zag was dat de ouders lagen te zonnen, een tijdschrift lezen en ’s middags een biertje of wijntje. Niets mis mee toch?! Nee, als ouders natuurlijk ook heerlijk om bij te komen en niets te hoeven.

Ouders nauwelijks aandacht

Echter, dit ging elke dag zo. De kinderen vermaakten zichzelf in het zwembad, op een tablet of met verstoppertje. Er was weinig contact tussen de ouders en de kinderen. En met weinig contact bedoel ik dat de ouders nauwelijks aandacht voor hun kinderen hadden.

Geen sjoege geven

Nu hier in de sporthal waar mijn zoon sport zie ik het weer gebeuren. Een vader die het uur dat zijn zoon aan het sporten is, zelf allerlei zakelijke telefoontjes aan het afwerken is. (Tja, het is niet mijn bedoeling om te luistervinken maar dit kan ik niet ontlopen). Zijn dochtertje die mee is trekt aan zijn mouw om iets te laten zien maar krijgt geen sjoege. Geen aandacht van papa.

Hoeveel aandacht heeft een kind eigenlijk nodig? Wat vind jij genoeg?

Als ik deze vraag stel aan moeders in mijn workshops of tijdens een coachingssessie dan komen er allerlei antwoorden. Waarop mijn reactie vaak is ‘je kind heeft meer aandacht nodig dan jij denkt, veel meer’. Weet je wat het is met aandacht geven? Ik bedoel echte, oprechte aandacht. Dus niet opkijkend van je telefoon, het koken of je gesprek met een vriendin. 

Oerbehoefte van elk mens

Wanneer je oprechte aandacht geeft dan voelt je kind zich gezien en gehoord door jou. Je gezien en gehoord voelen is de oerbehoefte van elk mens, klein en groot, dat op deze aardbol rondloopt. Wanneer je je gezien en gehoord voelt door je ouders voel je je geborgen, gewaardeerd en bevestigd dat jij er mag zijn, dat er voor jou een plekje is dat helemaal van jou is. Dat geeft een gevoel van stevigheid in jezelf en van positief kijken naar jezelf. 

Hoeveel aandacht geef jij je kind? En is dat echte aandacht? Laat je het weten? Hieronder kun je een reactie achter laten.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Hoe blijf jij aardig als je to-do-lijstje oneindig is?

Ouderschap vanuit je HartLaatst was ik bij een lezing die mij inspireerde. Ik herkende mij zo enorm in het verhaal. Als mens, als moeder, als opvoedcoach. De spreker, Hans Leeflang, vertelde over een vraag die hem werd gesteld toen alles in zijn leven op scherp stond. Jonge kinderen, drukke baan, zijn moeder ziek. De vraag die hij kreeg was ‘leef jij vanuit draagkracht of vanuit spankracht?’ Waar deze vraag over gaat is, ben je aan het overleven door je wilskracht aan te zetten?

Wanneer kan ik onderuit op de bank?!

Herken je dat je regelmatig meer overleeft dan leeft? Dat je lijf moe is, dat het moeilijker is om je geduld te bewaren, dat je minder kan hebben, dat je dingen vergeet, dat je alleen maar kan denken ‘wanneer slapen de kinderen en kan ik onderuit op de bank?’.

Waarschijnlijk leef jij in zo’n periode ook meer vanuit wilskracht. Je zet je wil erop. Dingen moeten gebeuren. Jij kan nu niet gaan zitten en niets doen. Dan loopt alles in de soep. Je leeft vanuit wilskracht en negeert je lijf en je emoties.

Compassie voor jezelf

En wist je dat juist in dit soort periodes het nog belangrijker is om wat compassie voor jezelf te hebben? Ik bedoel daarmee dat je dagelijks even stilstaat en werkelijk nagaat hoe je lijf voelt en hoe je in je vel zit. Heb je ergens pijntjes? We hebben allemaal een zwakke plek en die gaat juist opspelen wanneer je in zo’n drukke periode zit. Is het bij jou je nek, rug, hoofdpijn of je stem kwijt? En hoe zit je in je vel? Ben je teruggetrokken, opvliegend, verdrietig?

The buck stops here

Als je weet hoe het met je is qua lijf en emotie dan is de volgende stap om daar ook wat mee te doen. Waarbij ik te veel moeders hoor zeggen ‘ja, maar daar heb ik geen tijd voor’ of ‘ja, maar dat lukt niet met de kinderen thuis’. Dat is het magische aan zelfzorg: je moet het ZELF doen. Niemand behalve jij weet hoe je je voelt. Niemand behalve jij weet wat te doen om je weer beter te voelen. Er is een mooie Engelse uitdrukking voor: the buck stops here. Wat zoveel betekent als: deze verantwoordelijkheid kan naar niemand anders toegeschoven worden. Niet naar je partner, niet naar een goede vriendin, niet naar je moeder.

Het helpt jezelf enorm om met zelfzorg staande te blijven en dicht bij jezelf te blijven. Dat je niet ziek wordt en dat je goed (beter) in je vel blijft zitten. En als het jou enorm helpt dan helpt het natuurlijk ook je gezin. Je kinderen hebben dan geen mama die steeds ‘nee’ zegt, schreeuwt of die zo gelaten zucht (waarvan je kind weet ‘oh, oh, mama is niet blij’).

To-do-lijstje: nodig, nuttig, aangenaam?

Die zelfzorg kun je ook praktisch toepassen op je to-do-lijstje. Wie heeft niet zo’n lijstje? Zo’n lijstje dat ook echt nooit afkomt, hoeveel je ook afstreept!

Wat je dan kan doen is nog eens door het lijstje lopen. Vraag je bij elk punt af: is dit nodig, is dit nuttig, is dit aangenaam? Nodig? Okay dat moet dus dat doe je. Nuttig? Dat kun je zo wegstrepen. Er is zo veel nuttig in het leven maar dat betekent niet dat het gedaan moet worden. Aangenaam? Super, meteen gaan doen want daar word je ook nog eens blij van!

Hoe zit het met jou? Leef jij vanuit wilskracht? Als je het druk hebt, blijf je dan ook naar je lijf luisteren? Ik ben benieuwd hoe dit bij jou gaat. Als je wilt, kun je hieronder een reactie achter laten.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Pfff, wat is mijn kind druk!

kinderen in speeltuinPffff, soms vind ik kinderen en dus ook mijn eigen zoon gewoon ‘druk’. En ja, ik weet, dat is mijn oordeel over het gedrag van die kinderen. En ja, ik weet ook dat dat meer zegt over mij dan over die kinderen. Dat ik eigenlijk zelf even aan een eigen moment toe ben. Zoals gistermiddag: in de zon, in de tuin met alle bloeiers om mij heen en mijn laatste 20 bladzijden van mijn boek gelezen. Zucht! Heerlijk!

Je kind is zo druk
Herken je dit? Dat je kind soms zo druk kan zijn. Op en neer springen, rennen, praten en wel 100x ‘mama, mama, mama’. Dat je je eigenlijk even in een hoekje wilt terugtrekken waar niemand je ziet, waar je niets hoort dan weldadige rust en je helemaal kan doen waar jij op dat moment zin in hebt. Dat is niet de afwasmachine uitruimen, koken of opruimen. Nee, heerlijk even doen waar jij van ontspant en bijkomt. Even bijtanken zodat je de rest van de dag aankan.

Hoe vaak zeg je zelf tegen je kind ‘wat ben je druk’ of ‘wat doe je weer druk’? Hoe vaak hoor je het andere moeders zeggen? Irriteer je je er wel eens aan? Zijn kinderen nou echt druk of is het ons beeld?

Niet druk, wel energiek
Kinderen hebben veel energie en uiten deze energie fysiek door te bewegen. Ze doen dit meer dan wij. Veel kinderen praten ook meer dan wij omdat ze veel van hun gedachten verbaliseren. Wij denken het, zij denken het en zeggen het hardop. Dit betekent niet dat ze druk zijn maar dat ze energiek zijn. Niets mis mee toch?

Je kind leren ontspannen
Wat ik echter wel mis is dat kinderen moeite hebben of niet weten hoe ze zelf tot rust kunnen komen. Hoe ze zich kunnen concentreren op iets oftewel hun aandacht bij iets houden. In de dynamische en snelle wereld waarin we leven is het een groot goed om te weten wanneer je het nodig hebt om even te ontspannen en weer bij jezelf te komen.

Werkboek ‘Stilzitten als een kikker’
Daarom was ik reuze enthousiast toen ik een recensie schreef voor het boek ‘Stil zitten als een kikker, jouw aandacht werk(t)boek’ van Eline Snel. Het werkboek is voor kinderen van 5 – 8 jaar en heeft allerlei simpele én leuke oefeningen. Wat dacht je van oefenen met je geheugenspier, leren stoppen met doorgaan, je eigen weerbericht en hoe word je de baas over je gedachten.

Mijn recensie kun je lezen op Inspirerend Leven.

Het weerbericht als ingang naar gevoel
Ik wil geen plagiaat plegen. Maar ik ga 1 oefening delen omdat ik die zelf ook al jaren gebruik. Kinderen vinden het soms moeilijk om aan te geven hoe ze zich voelen. Hoe zit het nu van binnen in je lijf, in je gevoel, in je hoofd? Een makkelijke associatieve manier om ze hierover iets te laten vertellen is via het weerbericht. Is het van binnen als een zonnetje (blij), een regenbui (verdrietig), een onweersbui (boos) of zijn er mistbanken (bang)? En je kind kan daarop variëren.

Hoe gaat het bij jou thuis? Vind jij je kind wel eens druk? Zou je willen dat je je kind kan helpen om met aandacht naar zichzelf te gaan? Te kunnen ontspannen? Ik ben reuze benieuwd wat jij hiervan vindt. Je kunt hieronder een reactie achter laten.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Je kind ziek: zie jij kansen of zoek je excuses?

vrouw truiGisteren liep ik flink tegen mezelf aan. Zoonlief was ondertussen 3 dagen ziek. Je kent het wel. Niet naar school, gebroken nachten, kind dat alleen maar tegen je aan wilt hangen. Ik was daardoor moe. Ik had allerlei losse draadjes in mijn hoofd van werkcontacten die ik wilde opvolgen, e-mails die ik had beloofd te beantwoorden, dozen in huis die opgeruimd moesten worden, een dagje weg met Pasen te regelen en de gewone huishoudelijke dingen als koken en de was. En met een ziek kind kom je tot weinig.

Weinig zin en geduld

In de ochtend merkte ik dat ik door deze onrust in mijn hoofd niet lekker in mijn vel zat. Ik had weinig zin en geduld om rustig op de bank te zitten en een boekje voor te lezen.

Nu ben ik benieuwd of jij deze situatie herkent. Dat hoeft natuurlijk niet per se met een ziek kind te zijn. Het kan ook zijn dat je kind vrij van school heeft of dat de oppas heeft afgezegd of dat je partner vaker weg is door afspraken, enzovoorts.

Wat zo’n situatie met jezelf doet is dat je je klem voelt zitten. Een naar gevoel.

En wat doe je dan? Signalen van je lijf

Allereerst is het belangrijk dat je het zelf registreert. Ons lijf geeft vaak al signalen af zoals je moe of futloos voelen, een zwaar hoofd of je onderrug die pijnlijk is. Dit soort fysieke pijnen vertaalt zich in minder geduld hebben, kribbig reageren, gevoel hebben dat je dingen vergeet of een gevoel van druk voelen.

Zelf merkte ik met name de onrust in mijn lijf en hoofd. Ik kon moeilijk stil zitten maar wist ook niet goed wat dan wel doen en wat laten.

Merk jij dit soort signalen bij jezelf op? Top! Dan kun je stap 2 zetten: er iets mee doen.

Stap jij ook in deze valkuil?

Een enorme valkuil is om er niets mee te doen. Helaas zie ik dit vaak gebeuren. Weet je hoe het komt dat je er niets mee doet? Omdat je het wegrationaliseert. ‘Ja, ik heb ook een paar nachten slecht geslapen.’ ‘Het is ook druk op mijn werk.’ ‘Een gezin met kleine kinderen vraagt gewoon veel van je als moeder.’ Enzovoorts.

Natuurlijk trapte ik ook eerst in deze valkuil. Wat was mijn excuus? ‘Ja, maar hij is ziek en ik moet dan wel aandacht voor hem hebben.’ Vooral dat MOET.

Welk excuus heb jij om niets te doen met de signalen die je lijf en je humeur je geven?

Kansen of excuses. Aan jou de keus.

En wat vind je dan van deze uitspraak?

Als je luistert naar je lijf zie je kansen, als je niet luistert naar je lijf zie je excuses.

Wat is jouw kans als je naar je lijf luistert?

Mijn kans was om een uurtje voor mezelf in te bouwen: een belangrijke email uitgestuurd, een telefoontje, de was erin en mijn man gevraagd of hij die kaartjes voor Pasen wilde regelen. Zo! Dat ruimde op in mijn hoofd. Ik voelde mij meteen meer ontspannen en beter in mijn vel. Kom maar op met dat voorlezen en knuffelen. Daar heb ik van genoten. En ’s avonds om 21:30 slapen. Heerlijk!

Ik ben benieuwd te horen hoe jij omgaat met de signalen van je lijf. Heb jij zo’n soort situatie laatst thuis meegemaakt? Wat deed je: ging je voor de kansen of voor de excuses? Ik ben benieuwd en je doet mij een plezier als je dit hieronder met mij deelt.

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Wat je alarmbelletjes jou vertellen

3 wekkersSoms hoor je een quote die meteen bij je binnenkomt. Heb jij dat ook weleens? Je leest hem op Facebook. Of je bent met iemand in gesprek die een metafoor of uitspraak gebruikt die bij je klikt. Die quote zegt alles wat je bedoelde in één zin.

Zo hoorde ik eind vorig jaar deze:

De definitie van waanzin is hetzelfde blijven doen en toch een ander resultaat verwachten.

Je zit in een vicieuze cirkel

En dit is precies wat ik in veel gezinnen zie gebeuren. Ze komen in een vicieuze cirkel terecht, blijven hetzelfde doen en komen er dus niet uit. Erger nog, de vicieuze cirkel graaft zich steeds dieper in en het voelt als een zware steen die je steeds verder naar beneden trekt.

Ken je dat gevoel? Dat je je elke keer weer gefrustreerd voelt over iets wat je kind doet. Je bereikt je taks en valt tegen je kind uit waar je snel daarna spijt van hebt. ’s Avonds rustig op de bank neem je je voor ‘dat gaat met niet nog een keer gebeuren’. De volgende dag gebeurt het helaas weer. Het is je niet gelukt. De vicieuze cirkel is weer rond.

Je schiet uit je slof

Regelmatig begeleid ik moeders die in zo’n patroon zitten met hun kind. Deze situatie herken je misschien wel. Einde middag is je kind moe van de dag en school en wordt huilerig en jengelig. Je troost je kind en geeft het aandacht. Echter, op een gegeven moment kan je het niet meer opbrengen. Het is genoeg want jij wil nu gewoon even rustig een kopje thee drinken. Echter, het gejengel gaat door en je schiet uit je slof, schreeuwt en zegt lelijke dingen. Je beseft dat je dit niet wil maar het lukt je niet om te stoppen.

Overkomt dit jou ook weleens? Het gevoel dat je kind wel erg veel van je vraagt en waar blijf jij dan nog? Het verlangen naar even wat rust en ruimte voor jezelf.

Wat zijn jouw alarmbelletjes?

In gesprek kom ik er vaak achter dat voordat er stoom uit je oren komt en je boos wordt er al een aantal alarmbelletjes zijn geweest. Gedachten zoals ‘hoe moet dit als ik over een uur ga koken’. En in je lijf heb je spanning gevoeld in schouders en buikgebied.

Door te luisteren naar deze alarmbelletjes EN er wat mee te doen voorkom je dat bij jou de vlammen uitslaan. Wat je kan doen als je die alarmbelletjes opmerkt? Dat is voor iedereen verschillend. Je hebt zelf te ontdekken wat jou helpt om weer beter in je vel te komen.

Tips om te reageren op je alarmbelletjes

Er zijn twee dingen die iedereen helpen dus die deel ik graag met je:

Tip 1

Beweeg dus sta op, loop rond, rek je uit, doe een aantal push-ups of maak gekke gezichten. Wanneer je minder lekker in je vel komt als reactie op gedrag van je kind dan ontstaat er bijna altijd ergens in je lijf spanning. Door te bewegen laat je die spanning los. Dat is meteen een stapje in de richting van lekkerder in je vel zitten.

Tip 2

Adem via je neus in naar je buik en adem via je mond uit. Doe dit een aantal keer rustig na elkaar. Als je even naar buiten kan (in de tuin, op je balkon of straat) dan helpt die frisse lucht je. Wat er gebeurt is doordat je dieper in- en uitademt er meer zuurstof naar je hersenen gaat. Daardoor kun je weer helderder waarnemen en denken. Je wordt er rustiger van.

Dit zijn tips die ik zelf elke dag, ja, elke dag toepas. Want als moeder merk ik op bepaalde momenten dat ik onrustiger word, minder geduld heb en denk ‘he, hou toch eens op’. Dan sta ik op en loop even naar een andere kamer, adem in en uit, kijk naar buiten en doe even een minuut helemaal niets. Even helemaal bij mezelf komen. Dit helpt mij.

Ik ben benieuwd te horen wat jou helpt. Weet jij wat jouw alarmbelletjes zijn? En als je ze opmerkt, wat doe je ermee? Wil je hieronder met me delen wat dit blog in je wakker maakt?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Ze hebben kritiek op hoe je opvoedt

verkeersbord noLaatst dacht ik weer aan deze vraag die een moeder in mijn praktijk stelde “we gaan met de hele familie een weekend weg en verblijven in 1 huis met elkaar. Iedereen heeft een eigen manier van opvoeden. Hoe houd je het leuk?”

Ik krijg hier wel vaker vragen over. Het is iets dat mij intrigeert en ook irriteert.

Opmerkingen over je manier van opvoeden

De vraag die ik krijg is: hoe reageer ik als mensen om mij heen vragen stellen of opmerkingen maken over mijn manier van opvoeden? En die mensen dat kan echt iedereen zijn: (schoon)familie, vrienden, buren, bekenden, moeders op het schoolplein of de crèche en ook onbekenden op straat, in de wachtkamer van de tandarts of in een winkel. Dat blijf ik apart vinden: dat veel mensen het blijkbaar normaal vinden om iets te zeggen over je kind of over jou als moeder. Opmerkingen als ‘blijf daar af’, ‘zeg, kan je kind niet eens stil zijn’, ‘tjee, dat je dat goedvindt wat je kind doet’.

Steek onder water

Als het nu complimenten waren die je kreeg… Niets is minder waar. Vaak is het kritiek. Soms wordt de kritiek direct geuit. Vaak is het met een grapje of een steek onder water. Dat laatste daar kan ik trouwens slecht tegen. Als je wat op te merken hebt, prima, maar doe het wel eerlijk en open. Dan kunnen we ook een gesprek hebben.

Voed jij anders dan gemiddeld op?

Als je zelf anders dan de gemiddelde moeder opvoedt dan is de kans groter dat je opmerkingen krijgt. Mogelijk dat jij anders opvoedt dan gemiddeld en dus weleens opmerkingen krijgt. Klopt dat? Hoe ga jij daar mee om? Wat doet het met je?

Het allerbelangrijkste is dat je jezelf en je kind beschermt. Het kan namelijk pijnlijk zijn als er opmerkingen naar je toe komen terwijl er niet wordt gevraagd naar jouw beweegredenen of wat het jou en je kind brengt.

Hoe je ermee om kan gaan 1   

Mocht er kritiek naar jou komen: MAAK HET NIET PERSOONLIJK. Ik besef hoe moeilijk dit kan zijn wanneer het je eigen ouders, broer, zus of schoonfamilie is die zo’n opmerking maakt. Jij weet ondertussen donders goed of je (schoon)familie open staat voor een gesprek en echt naar je luistert en nieuwsgierig is naar jouw manier van opvoeden. Wanneer je weet dat zo’n gesprek er niet gaat komen, begin zo’n gesprek dan ook niet.

Hoe je ermee om kan gaan 2   

Opvoeden ligt gevoelig. Waarom? Omdat het om onze (klein)kinderen gaat waar we zo veel van houden en die we alle geluk van de wereld toewensen. Daarom maken anderen opmerkingen, niet om jou te pesten. Hoe kun je dan wel reageren? Even nonchalant je schouders ophalen en zeggen ‘ach ja, zo doen wij het’. En dan meteen naar iets anders toe ‘ik heb wel zin in koffie, wie nog meer?’ of ‘het is zulk lekker zonnig weer, wie gaat er mee naar de speeltuin?’

Zo, dat is gezegd! Deze moest er echt even uit. Want ja, ook ik krijg met enige regelmaat opmerkingen, opgetrokken wenkbrauwen of gesnuif over hoe ik opvoed.

Krijg jij ook wel eens opmerkingen over je manier van opvoeden? Hoe ga jij daar mee om? Wil je hieronder met me delen wat dit blog in je wakker maakt?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart