Alle ouders houden zielsveel van hun kinderen, daar ben ik van overtuigd. Wat ik merk is dat veel ouders opvoeden vanuit hun normen, eigen jeugdervaringen, wat hoort of wat moet, wat je geleerd hebt of anderen ziet doen.

Veel van wat je zelf hebt meegemaakt en ervaren is gebaseerd op opvoeden vanuit straffen en belonen. De meest bekende uitingsvorm hiervan is het zinnetje ‘als je nu niet…..dan ook geen….’ of ‘als je nu dit….dan ook dat…’

Ik noem het je macht inzetten als ouder doordat jij als ouder bijvoorbeeld iets kan wegnemen (tablet, je aandacht, snoep), je kind kan negeren of wegsturen, iets extra kan geven (knuffel en aai, samen spelen, verhaal), een compliment kan geven of iets onaardigs kan zeggen.

Wat ouders te weinig beseffen is dat deze manier van opvoeden bijdraagt aan emotionele afstand, dat je kind zich emotioneel onveiliger voelt, tot strijd kan leiden en dat je impliciete boodschap aan je kind is ‘jij bent niet oké’. Dit alles is natuurlijk niet je intentie, echter, in de onderstroom gebeurt dit wel.

Hoe ik het zie is dat een kind in ontwikkeling is waarbij het kind en de ouder een verschillende taak hebben.

De taak van het kind is om zich te ontwikkelen en te leren door ervaring (vallen en opstaan), en door het uiten van zijn emoties en wensen, in lijn met de eigen ontwikkelingsfase.

De taak van de ouders is om hun kind te begeleiden op het pad dat LEVEN heet. Daardoor helpt het als je als ouder elke situatie die zich voordoet ziet als een kans om je kind iets te leren over het leven.

Dat begeleiden doe je als ouder vanuit aandacht voor het onvermogen en de onwetendheid die je kind nog heeft. En vanuit aandacht en begrip voor de heftige, primaire emoties die jonge kinderen ervaren.

Of het nu gaat om voorzichtig zijn met een hete beker thee, leren fietsen, hoe je ruzie met je vriendje oplost, omgaan met frustratie en teleurstelling, doorslapen, huil- en driftbuien, veilig navigeren in de online wereld of huiswerk maken.