Voor ouders die zielsveel van hun kind houden én zich afvragen ‘doe ik het wel goed?’ 

Je voelt je regelmatig gefrustreerd en onzeker ‘ben ik wel een goede ouder voor mijn kind?’ Als de stoom uit je oren komt dan schiet je uit je slof. ‘s Avonds, onderuit op de bank, voel je je rot en schaam je je ‘had ik dat maar anders gedaan’.

Omdat je niet weet hoe je het anders kan doen val je elke keer toch weer terug op dreigen, naar de gang sturen, iets onaardigs zeggen of  straffen of belonen om dingen gedaan te krijgen van je kind.

Op zulk soort momenten hoor je jezelf zeggen ‘als je nu niet ophoudt met gillen dan gaan we ook geen spelletje doen’. Of ‘als je nu meteen aan tafel komt dan lees ik straks een extra verhaaltje voor’.

Diep van binnen voel je dat je zo’n ouder niet wilt zijn. 

Wat als je je focus verlegt…?

Verleg je focus van het gedrag van je kind

naar het begrijpen van waar dit gedrag vandaan komt,

dit betekent dat je verandert van het aansturen van je kind

naar het diepgaand begrijpen van je kind.

Herken je dit?

• Je voelt je regelmatig gefrustreerd en ook ontmoedigd.
• Je houdt zielsveel van je kind maar af en toe ben je er zo moe van dat je kind niet luistert en niet meewerkt met al die gewone dagelijkse dingen. Zoals aan tafel komen zitten om te eten, speelgoed opruimen, tandenpoetsen of op tijd de deur uit gaan.
• Je weet niet goed om te gaan met de driftbuien van je kind, met het gedram als je kind iets wil, met de koppigheid als je kind iets niet wilt, met het jengelen en om alles huilen.
• Je hebt al van alles geprobeerd: aardig blijven, boos worden, belonen met stickers of een snoepje, negeren of straf geven.

Soms werkt het een paar weken maar daarna ben je weer terug bij af. Het vervelende is dat je je ook niet prettig voelt bij boos uitvallen, belonen of straf geven. Je voelt je net een politieagent. Jij moet alles op je radar houden en alles regelen. Je voelt je als moeder tekort schieten en je slaapt er regelmatig slecht van.

Verlang je hier naar?

Hoe zou het zijn als je vanuit rust kunt reageren op je kind? Dat je meer geduld hebt. Dat je beter begrijpt waar het gedrag van je kind vandaan komt. Zodat je op een meer liefdevolle en adequate manier kan reageren. Waardoor je kind zich gezien, gehoord en begrepen voelt door jou. Jou echt ervaart als die veilige haven.

Hoe zou het zijn als je kind luistert en meewerkt vanuit een eigen motivatie? In plaats van dat je kind iets doet omdat het bang is dat je boos zal worden en je gaat dreigen met een straf? Je wilt meer harmonie binnen je gezin en meer oprechte aandacht voor elkaar.

Je wilt dat al die dagelijkse ditjes en datjes makkelijker en sneller gaan. Je voelt dat je anders wilt gaan opvoeden. Minder vanuit de macht die je hebt als ouder en meer vanuit de verbinding die je voelt met je kind.

Wil je nog langer zo doorgaan?

Red je dat zelf qua energie en humeur?

Maak je je zorgen dat je in een negatieve spiraal aan het komen bent met je kind?

Hoe wil je dat je kind later terugkijkt op zijn jeugd?

Betekent dit dat je écht anders wilt gaan opvoeden? En wat ga je dan anders doen?

Alvast inspiratie lezen?