6 Misvattingen over Verbindend Opvoeden

Zodra ik het heb over Verbindend Opvoeden maakt dit van alles los bij ouders. Zoals:

– ‘Wat klinkt dat zweverig.’
– ‘Is dat dan niet grenzeloos?’
– ‘Ben je dan niet continu met je kind aan het onderhandelen?’
– ‘Oei, kinderen worden dan prinsjes en prinsesjes!’
– ‘You don’t like to be dominated by a 2-year-old.’

In deze blog vertel ik je over de misvattingen en bezwaren die bij ouders opkomen wanneer ze horen over Verbindend Opvoeden.

Herken jij een aantal van de volgende zes bezwaren?

Dat het zweverig zou zijn

Regelmatig zegt een moeder of vader ‘dat verbindend opvoeden klinkt best wel zweverig’. Wat ze meestal met zweverig bedoelen is dat verbindend opvoeden hen weinig praktisch lijkt.

Niets is minder waar!

Verbindend Opvoeden is praktisch en hands-on. Als ouder reageer je in het moment op dingen die je kind doet. Door jouw begeleiding leert je kind elke weer iets over hoe het leven in elkaar zit.

Zoals dat de theepot heet is dus die raken we niet aan, fietsen zonder zijwieltjes en hoe je een ruzie met een vriendinnetje oplost.​

‘Ik ben toch ook goed terecht gekomen’

Dit is een argument dat ik met name van vaders hoor ‘Ik ben toch ook goed terecht gekomen’. Wat ze daarmee bedoelen is dat ze opgevoed zijn met een bepaalde mate van straffen en belonen én nu als volwassene hun leven op de rit hebben.

Ik ben blij voor hen dat ze hun leven ervaren als goed terecht gekomen. Dat gun ik elk mens.

De vraag is ‘wat wens je je eigen kinderen toe nu jij de ouder bent (in plaats van jouw ouders)?’

Dat het grenzeloos zou zijn

De meeste ouders zijn veel bezig (zowel in hun hoofd als naar hun kinderen) met grenzen en afspraken. Voor hen klinkt Verbindend Opvoeden alsof het ‘grenzeloos’ zou zijn.

Ook hierbij, niets is minder waar!

Elk opgroeiend kind heeft grenzen nodig en wel om twee redenen.

1. Grenzen geven duidelijkheid en duidelijkheid geeft een gevoel van veiligheid. Je kind weet waar het aan toe is. Dit betekent niet automatisch dat je kind het eens is met de grens die jij stelt!

2. Doordat je grenzen aangeeft leert je kind dat niet alles kan, niet alles mag en niet alles hoort. Via grenzen leert je kind normen en waarden die bij onze cultuur horen.

Vanuit Verbindend Opvoeden geef je grenzen op een andere manier aan dan hoe je dit doet vanuit straffen en belonen. Deze andere manier heeft met name te maken met dat je je kind wilt laten nadenken en reflecteren op eigen gedrag. Alles natuurlijk afgestemd op leeftijd en karakter.

Dat je nooit meer ‘nee’ mag zeggen

Voor mij was het een soort van openbaring toen een moeder die ik coachte zei ‘ik mag dus niet meer boos zijn of ‘nee’ zeggen tegen mijn kind’.

Ik viel bijna van mijn stoel af! Een gezin met jonge kinderen is heel intens en vraagt veel van je geduld en energie. Natuurlijk ben je dan wel eens boos. Je bent een mens en geen superwezen dat altijd rustig, vriendelijk en geduldig is.

Bovendien hoort bij grenzen aangeven ook een ‘nee’. Doordat een kind een ‘nee’ krijgt kan het emoties als teleurstelling of frustratie ervaren. Alleen als een kind de kans heeft om zulk soort gevoelens te ervaren kan het leren hoe daarmee om te gaan.

Dat je kind de baas is

‘You don’t like to be dominated by a 2-year-old.’ Klopt! Als je als ouder het idee hebt dat je jonge kind de baas is over jou dan vraagt dit een stukje zelfonderzoek.

Zelfonderzoek rond vragen als:

Met welke bril op kijk ik naar mijn kind en haar gedrag dat ik het gevoel heb dat mijn kind de baas is?
Wat heb ik zelf wel of niet met autoriteit en hiërarchie?
Hoe werd in mijn gezin van herkomst op mij gereageerd?
Hoe vaardig voel ik mijzelf in het omgaan met gedrag en emoties van mijn 2-jarige?
Welke overtuigingen heb ik over opvoeden van een peuter?

Over alles onderhandelen

Verbindend Opvoeden gaat over kijken naar behoeftes en emoties van je kind én die van jezelf. Als je deze twee wilt afstemmen op elkaar dan ben je aan het onderzoeken ‘wat is goed voor mij én goed voor jou?’

Zie jij dit als een vorm van onderhandelen?

Voor mij gaat het om samenleven met elkaar op een manier dat ieder lekker in zijn vel zit en goed tot zijn recht komt.

Dat vraagt om rekening houden met elkaar en je afstemmen op jezelf, op je kind(eren) en op je partner.