Mijn grootste worsteling als ouder is…

Wat mij betreft is geen enkele vraag raar of dom.

Een moeder die ik coachte zei eens ‘dat vind ik zo bijzonder aan jou, het maakt niet uit waar ik mee kom, jij kijkt nergens van op’.

In deze blog deel ik met je wat ouders mij vertellen als ik ze vraag ‘wat is jouw worsteling in het opvoeden van je jonge kinderen?’

Je leest de letterlijke woorden van deze ouders.

Regelmatig hoor en lees ik dat ouders zich alleen voelen en minder snel over hun vragen en onzekerheden met anderen praten.

Daarom schrijf ik deze blog zodat jij ziet dat er ouders zijn die met dezelfde vragen en worstelingen rondlopen zoals jij. Je hoeft je hierin dus niet alleen te voelen.

Geen enkele vraag of worsteling is raar of dom. En hulp vragen bij het opvoeden is ook niet raar of dom.

De vragen en worstelingen hieronder zijn heel divers. Ze gaan onder andere over:

• praktische opvoedsituaties zoals aankleden, opruimen, eten en het bedritueel
• emotie regulatie van jezelf en je kind, boze buien, frustratie en gillen
• reflecties op je eigen rol als ouder
• afstemming met je partner over de opvoeding.

Als je zo door de vragen en worstelingen scrolt, wat gebeurt er dan met jou? Welke gevoelens en gedachten komen op? Welke boodschap willen ze je misschien wel geven?

🧡 Mijn grootste werkpunt en worsteling is GEDULD… ik verlies mijn geduld vooral als er ‘gezaagd’ wordt door dochterlief en dan verhef ik mijn stem. Soms, vrees ik, dat mijn verwachtingen te hoog zijn OF dat ik verwacht wat dochterlief 1 keer als normaal beschouwt en doet, dat dan ook BLIJFT doen (hetgeen natuurlijk niet altijd zo gebeurt).

🧡 Ik vraag mijn kind wat te doen en het gebeurt niet. Nog een keer vragen. Voel me direct geirriteerd. Ik praat dan niet rustig, Kan echt ruzie maken met mijn dochter van 6.
Hard praten, misschien wel schreeuwen. :'( Dat vind ik het ergste. Niet lief en geduldig blijven.

🧡 Wat mijn huidige opvoedstijl voor invloed heeft op de toekomst van mijn kind of waar hij later last van kan ondervinden

🧡 mijn grootste worsteling op dit moment is dat mijn dochter van 6,5 jaar om veel dingen in mijn ogen boos reageert, uit het niets het op een huilen zet, en met regelmaat een grote mond heeft.

🧡 Ik zit met enorme worstelingen van mezelf uit het verleden, die bij de geboorte van de kinderen naar boven zijn gekomen en die ik tot op vandaag niet goed heb kunnen plaatsen. Deze werk ik wel uit naar mijn kinderen toe. Ik had zo graag gewoon, op een kalme manier met mijn kinderen kunnen praten, maar diit lukt allesbehalve.

🧡 Het leren dat ze op haar buurt wacht met praten als grote mensen aan het praten zijn.

🧡 Moeite in het omgaan met de veel vrijere stijl van opvoeden van mijn vrouw naast mijn meer georganiseerde, gestructureerde en begrenzende behoefte met duidelijke afspraken aangaande respekt voor elkaar en ouderlijk gezag en houding.

🧡 Wij worstelen het meeste met de ongehoorzaamheid van onze vierjarige dochter. Wanneer ze haar zin niet krijgt, reageert ze met woede-uitbarstingen. Dan is er een hele tijd niet met haar te communiceren. 

🧡 Mijn grootste worsteling is dat mijn dochter slaat en gooit met speelgoed! Ook vind ik het heel lastig dat ze zo slecht eet!

🧡 Vind het enorm moeilijk om de kinderen los te laten. Met name bij mijn dochtertje (4) ben ik mij dat heel bewust. Ze gaat naar school en ik zou het fijn vinden dat ze zich staande kan houden doordat ze lekker zelfzeker en mondig is. Maar dat ik juist degene ben die haar daarin beperkt en niet de juiste handvatten biedt. Ik heb het idee dat ik doordat ik zo ontzettend veel van haar houd, haar te veel in bescherming wil nemen.

🧡 Ons grootste probleem is het ‘niet luisteren’. De hele dag politieagent spelen, ze maken constant ruzie, slaan en bijten elkaar en moet ze dus ook constant uit elkaar halen. Ze proberen uit en dagen uit.

🧡  Mijn zoon krijgt driftbuien en mijn dochter doet alles op haar eigen tijd… Dwz tijdrekken bij het naar bed gaan, oostindisch doof. Ik ga uiteindelijk door frustratie schreeuwen en onaardig doen. Later mega spijt van.

🧡 Ik zit de laatste tijd niet zo goed in mijn vel, en ben ik dus niet consequent naar mijn kinderen toe. Volhouden is niet mijn sterkste kant op dit moment.

🧡  Hoe kan ik mijn zoon (5) stimuleren om zelfstandig te spelen of mijn dochter (2) om zelf te leren traplopen (naar beneden)?

🧡 Op het moment worstel ik s avonds tijdens het eten. Ik heb een zoon van bijna 5 en een dochtertje van 3. Zwanger van nummer drie. Het apart koken voor de kids ben ik aan het downsizen en daardoor heb ik de laatste tijd veel discussie omtrent eten. Sowieso qua grote mond en niet luisteren als er iets gezegd wordt, lijkt het me fijn tips en tricks te lezen.

🧡 Mijn worsteling is me minder politie agent voelen en meer moeder. En mijn zoontje (20 mnd) beter aanvoelen.

🧡 De peuterpuberteit, in combinatie met kinderen die praten maar nog niet altijd verstaanbaar zijn, zorgt momenteel voor de meeste ongezellige momenten. Daarnaast willen ze niet in de wandelwagen en niet meelopen maar wel getild worden. Ik weet dat het fases zijn die elk kind door moet maar als je nog wat handigheidjes hebt, graag.

🧡 Waar ik wekelijks tegen aan loop is omgaan met kinderen die erg vermoeid en overprikkeld zijn  name na een lange schooldag. Ze komen thuis en dat moet eruit…. snel boos, uit hun doen, moeilijk om een grens aan te geven….zucht….

🧡 Mijn worsteling op dit moment is of ik voldoende oprechte aandacht geef aan mijn kinderen. Het voelt alsof twee van de drie kinderen mijn aandacht slurpen en nummer drie (de oudste) er wat bekaaid vanaf komt. Hoe geef ik hem zijn portie aandacht terug? Bovendien wordt hij zo snel zo groot dat het net lijkt of ik achter hem aan loop en niet meer precies aanvoel wat hij nodig heeft.

🧡 We gaan over een tijdje met de hele familie een weekend weg (6 volwassen en 4 kinderen in 1 huis) Iedereen heeft een eigen manier van opvoeden. Hoe houd je het leuk?

🧡 Nu mijn zoontje in de peuterpuberteit zit gaat het er allemaal wat heftiger aan toe verbaal en fysiek. Ik zou graag meer inzicht hebben in ontwikkeling daarin en hem zo beter begrijpen en daardoor beter op zijn gedrag inspelen. Bijvoorbeeld; hij pakt steeds een kandelaar van tafel en dit mag hij van ons niet, want het is van glas en ik wil niet dat het stuk gaat. Hij luistert niet, doet het toch keer op keer en rent er zelfs lachend mee weg. Waarom doet hij dit? Hoe kan ik hier het beste op reageren?

🧡 We zijn gezellig een verjaardagsfeestje aan het vieren ( de oudste wordt 4) en de middelste van bijna 3 vraagt continu aandacht ( negatief) door dingen ook te willen die de jarige heeft ( kado, kroon), op een gegeven moment is ze zo boos dat ze tijdens het zingen heel hard gaat huilen. Ik leg uit dat zij over 2 maanden ook jarig is en dan ook een kroon en een kadootje krijgt en dat dit niet leuk is voor de jarige zus….. Maar ze gaat alleen nog maar harder huilen! Ik zeg dat ze best verdrietig mag zijn en dan maar even lekker op de bank mag gaan huilen, dan kunnen wij verder feesten. Dat doet ze maar het feestje is eigenlijk al verpest…….

🧡 Mijn grootste worsteling momenteel is de botsing die ik heb met mijn bijna 5 jarige dochter. Ik zie veel van mezelf in haar en dat is iets wat ik niet wil. Ik wil leren om mijn geduld te bewaren, zodat ik haar voorbeeld kan zijn en zij ook haar geduld kan bewaren.

🧡 Waar ik mee worstel is het ‘bereiken’ van mijn zoon van 4,5 jaar oud. Onder meer het (maken en) nakomen van afspraken, eigen spullen opruimen en in beweging komen wanneer zaken nu eenmaal moeten gebeuren (naar boven, tanden poetsen, douchen, opruimen, aan-uitkleden etc). Mijn zoon trekt zich daar niet altijd evenveel van aan en trekt het liefst zijn eigen plan. Ik vind het moeilijk om hem ‘kort’ te houden, maar soms lijkt het wel alsof dit is wat hij nodig heeft.??

🧡 Ik ben een alleenstaande moeder van 2 zoons, 6 en 8 jaar. Mijn oudste zoon spreekt weinig tot zelden af met klasgenootjes en dat doet mij veel verdriet! Hij zegt dat hij bij mij wil zijn, wat ik heel fijn vind om te horen, maar ik zou heel graag willen dat hij vriendschappen sluit en geen eenzaam bestaan gaat creëren.

🧡 Mijn grootste worsteling is op dit moment (nu ik opnieuw zwanger ben) de verdeling van de taken met mijn partner.

🧡 Ons grootste worstelpunt is de balans tussen tijd voor onszelf individueel, als koppel en voor onze zoon. We voelen allebei een enorme interne strijd op dat vlak en zorgt ervoor dat we op momenten dat we voor onszelf kiezen ons schuldig voelen of over onze grenzen gaan en zo niet kunnen genieten van de tijd samen of een heel kort lontje hebben door vermoeidheid.

🧡  Waar ik als ouder op het moment het meeste tegenaan loop is dat mijn zoon de dingen snel wat zwaar ziet. (glas halfleeg) Zelf ben ik erg van het optimistische (glas halfvol). Graag zou ik hem wat handvaten geven, zodat hij wat minder beren op de weg ziet.

🧡 Wat mij momenteel bezig houdt is: hoe verdeel ik mijn aandacht op een goede manier tussen mijn 2 kinderen. Zonder steeds het gevoel te hebben er eentje tekort te doen.

🧡 Mijn oudste van drie wil graag samen spelen met de jongste van net één. Die gaat echter liever haar eigen gang! Dat levert hen beiden irritaties op. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ze beiden fijn kunnen spelen en ontdekken?

🧡 Mijn grootste worsteling ligt op dit moment bij de weigering van mijn kinderen (7 & 9) om bepaalde dingen te doen zoals tandenpoetsen, proeven van eten wat ze nog niet kennen of bijvoorbeeld pleisters plakken voor een lui oog. Hoe pak ik dat aan zonder dat ik ga dreigen of straffen. 

🧡 Ik worstel op dit moment met mijn oudste dochter van 8 jaar die zich regelmatig afzet tegen mij en niet luistert als ik haar iets vraag. Mag niet dicht bij haar komen. Ben zelf een beetje zoekende en twijfel of  ik toch ergens met haar hulp ga zoeken om zich beter te kunnen uiten en hoe je daarmee om kunt gaan.

🧡 Mijn grootste worsteling als moeder is schuld en schaamte voor het gedrag van onze zoon. Hij heeft een temperamentvol karakter, net als ik. Maar ook super gevoelig, net als ik. Ik heb lang de harmonie willen bewaren om hem rustig te houden, maar hij bleef grenzen opzoeken. Toen is het een periode de andere kant op geslagen en was ik vaak boos en geïrriteerd. Onze zoon is nu 6 jaar en kan 1 x in de week een boze bui hebben met heel veel gillen dat zo’n 20 minuten kan aanhouden.
Schuldgevoel is ontstaan omdat ik bang ben dat ik hem niet het goede voorbeeld heb gegeven wat betreft het juist omgaan met emoties. En dat hij daarom zo is geworden hoe hij nu is en zo explosief kan reageren. Ik werd boos als hij boos was. 
En schaamte heb ik omdat ik me voel falen als moeder. Maar ook naar onze buren toe, omdat ik ons probleem met zijn gedrag niet binnen vier muren kan houden.

🧡 Ik vind vooral het slaaptekort heel zwaar. En ben momenteel  op zoek naar mijn “stam” … die mis ik wel nu in het moederschap.

🧡 Ik heb een tweeling van zes. Waar ik het meest mee worstel is dat een zoon altijd in de schaduw van de andere te staan. Hij moet altijd opboksen tegen zijn broer. Op school, sport en sociaal vlak. Het zit hem niet zo zeer in de competitie maar dat de een altijd iets pas later kan. Hierdoor twijfelt hij aan zichzelf.

🧡 Mijn grootste worsteling is dat ik de grenzen helder (niet gaan slapen/ruzien incl slaan/niet eten/geen huiswerk maken/niet kamer opruimen ) moet maken voor mijn kinderen zonder boos te worden of te straffen/belonen.

🧡 Ik ben bewust fulltime moeder. Maar loop daardoor geregeld tegen het gevoel aan dat ik geen zin heb om met mijn zoontje te spelen of oprechte aandacht te geven omdat ik totaal niet meer aan mezelf toekomst.  Soms geef ik hem stiekem de schuld van het alleen maar met hem bezig ‘moeten’ zijn. Dat voelt uiteraard weer heel onprettig en daar voel ik me dan schuldig over.

🧡 Op dit moment mis ik heel erg me-time. Dat heeft geloof ik echt zijn weerslag op ons gezin en de sfeer in huis. Ik ben mijn balans kwijt.

🧡 Ik vind het belangrijk om in contact te blijven met mijn kind en te handelen vanuit mijn hart, daar worstel ik regelmatig mee. 

🧡 Ik ben benieuwd naar het ‘corrigeren’ van schoonouders. Heb het idee dat ze ireeele verwachtingen hebben van onze oudste van 2 (tijden stil zitten, in 1x luisteren, etc)

🧡 Hoe kunnen we er als ouders voor zorgen dat ons zoontje van 2 weer met plezier z’n warme maaltijd eet? 

🧡 Wat mij heel erg bezig houd op dit moment is het proces van loslaten. Mijn oudste zoontje is net 4 jaar geworden en gaat nu naar de basisschool. Daarmee ook een groot gevoel van loslaten, geen idee wat hij meemaakt op school of met welke personen hij te maken krijgt. Spelen bij vriendjes, waarvan je de ouders niet kent. Straks buiten spelen zonder mijn toezicht. Ik ben bang dat hem iets overkomt, ik wil hem behoeden voor kwade dingen, maar ik weet dat ik hem ook niet voor altijd bij me kan houden. Ik worstel daar erg mee.

🧡 Op 1 lijn zitten in de opvoeding met mijn man. En als dat niet is hoe daar mee om te gaan

🧡 Waar ik tegen aan loop is dat mijn dochter 8 jaar een hele grote mond kan hebben en bazig kan zijn en slecht luisterd.

🧡 ik ben moeder van een 9 jarige zoon die door zijn gedrag in de problemen komt op school. ik wil graag dat mijn kind het perfecte kind is zodat de juffen geen ‘last’ van hem hebben. ik ben daar constant mee aan het struggelen.

🧡 Mijn grootste worsteling is dat ik het lastig vind dat mijn kind niet naar mij luistert terwijl ik op dat moment bezig ben om mijn andere zoon te voeden. Mijn oudste gaat dan negatief gedrag vertonen. Op dat moment raakt mij dat zo erg en heb ik het gevoel dat ik geen respect krijg van mijn kind. En dat ik dus geen natuurlijk overwicht heb op mijn kind. 

🧡 Ik  worstel erg met mijn krijsende peuter. Het lukt mij niet om haar te kalmeren. Ik heb alles al geprobeerd: troosten, helpen, negeren. 

🧡 Wat ik vooral lastig vind is dat mn zoontje van 3,5 jaar minder goed of niet naar me luistert sinds de scheiding 1,5 jaar geleden….

🧡 Dat is momenteel een partner die minder goed tegen huilen van baby’s kan, een baby die ontroostbaar huilt in de avond/met bedtijd, een dreumes die niet in z’n nieuwe bed wilt slapen en al rechtop staat in z’n bed om eruit getild te worden als ie wakker wordt ‘s nachts.. 

🧡 nog kunnen merken wat mijzelf raakt en er daarin voor mezelf kunnen zijn t.o.v. Mijn kind en niet schieten in triggers of projectie in het moment. Dit is extra begonnen sinds wij een tweede kindje erbij hebben en ik dus altijd ‘aan’ sta.

🧡 hoe ik realistisch kan blijven kijken naar mijn peuter, en haar niet per ongeluk ga overvragen doordat ze nu zoveel groter lijkt dan haar baby zusje. 

🧡 mijn angst dat ik mijn kind ‘verpest’ of dat ze bang voor mij word als ik een paar keer heel boos ben geweest en in alles schiet waar ik vanuit Aware Parenting nooit voor zou willen kiezen. 

🧡 de stemmen/ meningen van anderen in mijn hoofd die ik soms meeneem in de reactie naar mijn kind. Die helemaal niet bij mij passen, maar me wel onzeker hebben gemaakt. Bijv. Je moet wel grenzen stellen – je moet wel duidelijkheid bieden etc. – ze moeten het toch leren. 

🧡 de afstemming met mijn man: we staan beide best vaak heel anders ik de opvoeding en communiceren daarbij op een niet positieve manier met elkaar…

🧡 Mijn grootste worsteling is op dit moment dat ik weinig geduld kan opbrengen voor mijn zoontje van twee en de daarbij komende nee-fase. Vooral dingen die elke dag weer ‘moeten’ gebeuren en ik soms zou willen dat dit iets meer vanzelf gaat. Mijn verstand weet dat deze fase voorbij gaat, maar als ik moe ben en zelf veel in mijn hoofd, dan vind ik het lastig om niet steeds de strijd aan te gaan.

🧡 Hoe krijg ik haar boze buien weg en dat ze wat meer gaat luisteren en niet om elk ding wat ik zeg kan nu even niet gaat piepen en boos worden. Ze is 7 jaar en heeft een echt eigen willetje 

🧡 Ik weet niet hoe ik grenzen moet stellen, met name bij schermtijd maar ook bij het moeten luisteren zoals ga aankleden, trek je schoenen aan.