Ze hebben kritiek op hoe je opvoedt

verkeersbord noLaatst dacht ik weer aan deze vraag die een moeder in mijn praktijk stelde “we gaan met de hele familie een weekend weg en verblijven in 1 huis met elkaar. Iedereen heeft een eigen manier van opvoeden. Hoe houd je het leuk?”

Ik krijg hier wel vaker vragen over. Het is iets dat mij intrigeert en ook irriteert.

Opmerkingen over je manier van opvoeden

De vraag die ik krijg is: hoe reageer ik als mensen om mij heen vragen stellen of opmerkingen maken over mijn manier van opvoeden? En die mensen dat kan echt iedereen zijn: (schoon)familie, vrienden, buren, bekenden, moeders op het schoolplein of de crèche en ook onbekenden op straat, in de wachtkamer van de tandarts of in een winkel. Dat blijf ik apart vinden: dat veel mensen het blijkbaar normaal vinden om iets te zeggen over je kind of over jou als moeder. Opmerkingen als ‘blijf daar af’, ‘zeg, kan je kind niet eens stil zijn’, ‘tjee, dat je dat goedvindt wat je kind doet’.

Steek onder water

Als het nu complimenten waren die je kreeg… Niets is minder waar. Vaak is het kritiek. Soms wordt de kritiek direct geuit. Vaak is het met een grapje of een steek onder water. Dat laatste daar kan ik trouwens slecht tegen. Als je wat op te merken hebt, prima, maar doe het wel eerlijk en open. Dan kunnen we ook een gesprek hebben.

Voed jij anders dan gemiddeld op?

Als je zelf anders dan de gemiddelde moeder opvoedt dan is de kans groter dat je opmerkingen krijgt. Mogelijk dat jij anders opvoedt dan gemiddeld en dus weleens opmerkingen krijgt. Klopt dat? Hoe ga jij daar mee om? Wat doet het met je?

Het allerbelangrijkste is dat je jezelf en je kind beschermt. Het kan namelijk pijnlijk zijn als er opmerkingen naar je toe komen terwijl er niet wordt gevraagd naar jouw beweegredenen of wat het jou en je kind brengt.

Hoe je ermee om kan gaan 1   

Mocht er kritiek naar jou komen: MAAK HET NIET PERSOONLIJK. Ik besef hoe moeilijk dit kan zijn wanneer het je eigen ouders, broer, zus of schoonfamilie is die zo’n opmerking maakt. Jij weet ondertussen donders goed of je (schoon)familie open staat voor een gesprek en echt naar je luistert en nieuwsgierig is naar jouw manier van opvoeden. Wanneer je weet dat zo’n gesprek er niet gaat komen, begin zo’n gesprek dan ook niet.

Hoe je ermee om kan gaan 2   

Opvoeden ligt gevoelig. Waarom? Omdat het om onze (klein)kinderen gaat waar we zo veel van houden en die we alle geluk van de wereld toewensen. Daarom maken anderen opmerkingen, niet om jou te pesten. Hoe kun je dan wel reageren? Even nonchalant je schouders ophalen en zeggen ‘ach ja, zo doen wij het’. En dan meteen naar iets anders toe ‘ik heb wel zin in koffie, wie nog meer?’ of ‘het is zulk lekker zonnig weer, wie gaat er mee naar de speeltuin?’

Zo, dat is gezegd! Deze moest er echt even uit. Want ja, ook ik krijg met enige regelmaat opmerkingen, opgetrokken wenkbrauwen of gesnuif over hoe ik opvoed.

Krijg jij ook wel eens opmerkingen over je manier van opvoeden? Hoe ga jij daar mee om? Wil je hieronder met me delen wat dit blog in je wakker maakt?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Nooit gedacht: ik erger me aan mijn kind :-(

aarrghhDat je je ergert aan je eigen kind! Oef, ik blijf dat toch wel een moeilijk dingetje vinden. Bij het woord ergeren dan denk ik eerder aan hondenpoep op straat of mijn buurman die om 21:00 ’s avonds nog zo nodig moet boren. Ik had niet gedacht dat ik mij aan mijn kind zou ergeren. Als moeder wil ik graag liefdevol en geduldig zijn. Op sommige dagen lukt me dat niet…dan erger ik mij meteen ’s ochtends vroeg al :-( Vaak natuurlijk om onbenullige dingen.

Later heb je spijt

Laatst had ik een moeder in mijn praktijk met zo’n ergernis verhaal. Haar vraag was hoe ze rustig kan blijven als haar kind van 3 jaar een driftbui krijgt. Wat gebeurde er? Haar kind wil iets maar kan op dat moment niet goed aangeven wat het wil. Zij probeert van alles om erachter te komen wat haar kind wil. Ze ergert zich aan haar kind want ze heeft echt alles geprobeerd en nog is haar kind driftig. En door haar ergernis trekt ze haar kind van de bank. Dat gaat hardhandiger dan ze eigenlijk wil en daar heeft ze later spijt van. Waaaah!

Aarrghh!!

Dan zijn er nog 1.000 en 1 andere ergernissen: rondslingerend speelgoed, schoenen en jassen op de grond van de gang, knoeien met het eten, een glas melk over je vloerkleed, treuzelen, enzovoorts. Zeker weten dat jij er zo 5 kan opnoemen.

‘Je bent gewoon een mens’

Nou is het natuurlijk prima dat je je weleens ergert aan je kind. Dat overkomt elke moeder. Wat is nou het lastige aan je ergernissen? Wat ik tussen de regels door bij de meeste moeders hoor is dat ze het wel heel graag goed willen doen voor hun kinderen. Waardoor ze ’s avonds moe op de bank zich rot voelen doordat ze die dag uit ergernis boos zijn geworden of hebben geschreeuwd tegen hun kind. Wat ik tegen al deze moeders dan zeg is ‘Je bent gewoon een mens. Geen Boeddha die altijd in een staat van rust en compassie is’. En ja, op sommige avonden zeg ik dit ook tegen mezelf J.

Wat zit er nu écht achter?

Maar weet je? Als ik met moeders verder in gesprek ga over hun ergernissen dan blijkt het om iets heel anders te gaan. Die ergernis is het topje van de ijsberg. Wat zit daaronder? Waar komt hun ergernis vandaan? Wanneer ik doorvraag en we zo dieper de berg in graven dan komen we bij hele andere dingen. Dingen zoals de verwachtingen die ze hebben aan hun eigen moederrol zoals begripvol en geduldig zijn. Of de normen die ze hebben over hoe opgeruimd hun huis hoort te zijn. Of de verwachtingen die ze naar hun kind hebben zoals je bent nu al 9 dus dat kun je prima zelf.

Hoe je jezelf kan veranderen door je te ergeren

Dat is volgens mij het positieve aan je ergeren: dat je wanneer je even een moment neemt om na te gaan waar je ergernis vandaan komt je meer leert over jezelf en je kind. Dit inzicht helpt om de volgende keer je minder te ergeren. Dan merk je meteen dat je zelf meer ontspannen bent, je kind daar positief op reageert en het allemaal met een fluitje van een cent is opgelost. Dat noem ik genieten!

Hoe zit dat met jou? Als je eerlijk bent naar jezelf, erger jij je weleens? Aan welke dingen? Is het confronterend voor je? Wil je hieronder met me delen wat dit blog in je wakker maakt?

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

Heb jij spijt van een duur cadeau aan je kind?

Spijt is het rotgevoel van een gemiste kans

spaarpot goudWe hebben allemaal weleens spijt over iets dat je gedaan hebt en achteraf bedenkt dat je het anders had willen doen. Zo sprak ik van het weekend op een feestje een vader. Een kinderfeestje dus ons gesprek kwam al gauw op welke cadeaus je aan je kinderen geeft.

Pijn niet gevoeld

Hij verzuchtte ‘we hebben er spijt van dat we die dure laptop met Sinterklaas hebben gegeven’. Ik keek hem eens aan. Ik hoorde de zucht. Hij ging door ‘onze zoon heeft nu de pijn niet gevoeld’. Aha, daar zat de spijt.

Laptop rolt uit zak van Sinterklaas

Tja, zo’n laptop die eventjes uit de zak van Sinterklaas naar je toe rolt. Wat zal zijn zoon (11 jaar) hebben staan springen van blijheid! En natuurlijk is deze laptop de jongen enorm gegund. Daarom hadden zijn ouders hem ook gekocht. Zoonlief wilde heel graag een laptop om met zelfgemaakte filmpjes en foto’s aan de slag te kunnen. Een andere reden van de ouders om hem een laptop te geven is dat hij richting middelbaar onderwijs gaat. Wel zo handig als je zoon dan al flink computervaardig is. Met een laptop lukt dat wel. Wat zeurde die vader dan? Toch een prima cadeau?!

Geen greintje geldbesef

De spijt ging erom dat zijn zoon de pijn niet had gevoeld. De pijn van sparen voor zo’n prijzige laptop. Wanneer een laptop uit de zak van Sinterklaas komt ontwikkelt je kind geen greintje geldbesef

Deze man voelde zich rot. Hij had iets verkeerds gedaan in de opvoeding, een prachtkans gemist. Zijn kind laten nadenken over geld en wat je met geld kan doen. Je hebt spijt over dingen die al gebeurd zijn. Die kun je niet veranderen. Dus schudt dat rotgevoel van je af. Want het mooie van spijt hebben is dat het voor jezelf duidelijker wordt wat je je kind wel had willen leren.

Spijt: de gemiste kans die deuren opent

Deze vader had zijn zoon meer willen laten leren over wat geld waard is, wat je met geld kan doen, dat je kunt sparen voor iets dat je graag wilt en hoe je kunt sparen. Dit keer heeft hij deze kans misgelopen.

Aan gemiste kansen zitten ook voordelen. Want een gemiste kans opent meteen de deur naar wat je wel wilt.

Ik zou zeggen: loop door die deur, onderzoek wat je dan WEL had willen doen en ga dit vandaag doen. Daar is zo’n mooi Chinees spreekwoord voor: het beste moment om een boom te planten was 20 jaar geleden, het één na beste moment is vandaag!

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over spijt die je hebt in het opvoeden van je kind. Wat leer jij ervan? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Kan je kind zich inleven in een ander?

inlevenDe kerstperiode gaat over vrede en verbondenheid, over aandacht voor elkaar. Hoe leuk als je als moeder je kind meeneemt in dit gevoel. Zoals dit bericht van een moeder dat ik ergens voorbij zag komen ‘er rouleren twee grote kerstkaarten voor de juffen. Onze zoon durfde ze wel te kopen en schrijven, maar niet rond te geven. Zie je ze voorbij komen, vraag je je kind ook om een krabbel/wens/tekening?’

Je kind voelt dat het onderdeel is van iets groters

Het is fijn als je kind van jongs af aan gaat begrijpen dat we allemaal onderdeel zijn van een groter geheel: het gezin waarin hij leeft, de familie tot wie hij behoort, de buurt waar hij woont, de school waarop hij zit… Want niets en niemand bestaat zonder de ander en het andere.

Maar hoe doe je dat? Je kind bewust maken van die verbondenheid en aandacht voor elkaar? Eigenlijk heb ik het dan over inlevingsvermogen: dat je kind zich kan inleven in de gevoelens en gedachten van een ander. Zoals die jongen met die kerstkaarten die iets liefs voor zijn juffen wilde doen. Op welke leeftijd kunnen kinderen dat eigenlijk, zich inleven?

Kan jouw kind zich inleven in de gevoelens van een ander?

Verwacht hier niet meteen het grootste van het grootste. ‘Oh, mijn kind is zo inlevend!’ De meeste kinderen, en zeker jonge baby’s, zijn sensitief. Dit betekent dat ze veel aanvoelen en veel oppikken van wat er om hun heen gebeurd. Zij nemen hun omgeving waar via hun zintuigen. Waarnemen is iets anders dan inleven. Bij inleven kan je kind de gevoelens van een ander begrijpen en daarop reageren. Vanaf ongeveer zes jaar begint je kind inlevingsvermogen te ontwikkelen. Pas rond de negen à tien jaar kan je kind rekening houden met anderen.

‘He jammer, dan kan ik nu nog niets’

Nee hoor, ook als je een jong kind hebt, kan je van alles. Ik adviseer alle ouders die ik begeleid in mijn praktijk om juist zo jong mogelijk te beginnen. Het simpelste om te doen is het gevoel van je kind benoemen ‘heb je honger’ of ‘ben je boos omdat dat niet mag’. En om je eigen gevoel te benoemen ‘ik schrik van dat geluid’ of ‘ik ben nu te moe voor een spelletje’. Naast benoemen van gevoelens is een leuke Scandinavische traditie het wichtelmannetje. Juist in deze donkere dagen rond Kerstmis een traditie die blijheid en aandacht voor de ander brengt.

Uhh, het wichtelmannetje?

Ja, het wichtelmannetje. Het is een kleine huiskabouter die warmte, gezelligheid en aandacht voor elkaar symboliseert. Wichtelen is kleine dingen voor elkaar doen. Het kunnen klusjes in huis zijn zoals iets opruimen, schoonmaken of de was vouwen. Het kunnen ook kleine cadeautjes zijn die je verstopt onder iemands kussen of in iemands jaszak. Deze kleine cadeautjes kun je kopen, zelf gemaakt is natuurlijk helemaal leuk.

Hoe werkt het nou praktisch?

Zorg dat je een wichtelmannetje hebt: een klein kabouterpoppetje, zelf gemaakt of gekocht. Iemand in het gezin begint: die doet iets liefs voor een ander en legt daarbij het wichtelmannetje. Degene die het wichtelmannetje vindt, mag dan wichtelen voor een ander, laat het mannetje daar achter en ga zo door. Wat een verrassing als je het wichtelmannetje vindt! Is jouw kind nog jong en kan je kind het nog niet alleen, dan doe je het gewoon lekker samen. Ik vind dit een heerlijke en speelse manier om kinderen mee te nemen in dat gevoel van er zijn voor elkaar, iets betekenen voor elkaar.

Tja, en wat mij betreft kan het met Kerst, Pasen, januari…eigenlijk elk moment van het jaar. Een moment dat voor jou en je gezin past.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over je kind helpen met inlevingsvermogen. Hoe doe jij dat? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Wat je kind leert als je inconsequent bent

consequentConsequent zijn naar je kind. Dat is iets dat eigenlijk elke moeder graag wil zijn. Omdat we allemaal vinden dat dit belangrijk is voor onze kinderen. Maar waarom eigenlijk? Waarom is dit belangrijk? Waar dient consequent zijn voor? Wat leert je kind dan?

Wat leer je je kind met consequent zijn

Je kind leert wat het mag en wat het niet mag. Over alles. Aantal snoepjes per dag, dankjewel zeggen als je iets krijgt, geen schoenen op de bank, schermpjestijd per dag, wanneer een ander praat dan ben je stil, welke woorden grof en/of kwetsend zijn en we dus niet zeggen, zelf je rommel opruimen. Enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts. Met consequent zijn leer je je kind hoe het leven in elkaar zit en welke regels erbij horen.

‘Ik heb nee gezegd, ik kan nu niet in ene ja zeggen’

Wat ik merk en ook laatst weer bij een kinderdagverblijf waar ik aan de praat raakte met een moeder. Zij heeft een dochtertje van zo’n 2,5 jaar en is flink zwanger van haar tweede. We raken in gesprek en ze geeft aan “ja, ik vind het zo moeilijk met mijn dochtertje, zoals gisteravond. Het was eigenlijk bedtijd maar ze wilde heel graag nog even spelen met ons. Eigenlijk super gezellig. Maar ja, ik had al gezegd het is bedtijd. En dat betekent naar boven, pyjama aan, tandenpoetsen, boekje lezen en slapen. Spelen past daar niet meer. En ja, ik had al gezegd het is bedtijd en het kon dus niet, we konden niet spelen. Weet je, als je nee hebt gezegd kun je niet in ene weer ja zeggen. Je moet consequent zijn.” Over dit laatste was ze overtuigd. Ik keek naar haar gezicht dat een mengeling was van twijfel en verdriet. Ik voelde een spanning bij haar    Ik heb nee gezegd, ik wil duidelijk naar haar zijn, ik kan nu niet zomaar in ene overstappen. Ze had misschien ook wel te snel nee gezegd. Herken je dat? Dat je te snel tegen je kind ‘nee’ zegt of ‘later’ of ‘dat kan niet’.

Uitzonderingen bevestigen de regel

Dus ik kijk deze moeder aan en denk ‘goh, volgens mij had je wel ja willen zeggen, we spelen nog eventjes met elkaar’. Ik vraag het haar en ‘ja’ ze had nog even willen spelen met haar dochtertje. Ik zeg ‘had je kunnen zeggen, weet je, we gaan gewoon wel even spelen. Ik zie dat jij dit heel graag wilt en ik vind het ook gezellig. Maar dan is dit wel de uitzondering. Want gewoonlijk na het eten gaan we naar boven en dan is het bedtijd. Dus nu is het een uitzondering dat we gaan spelen.’ Ik zag de ogen van deze moeder oplichten ‘ja, dat kan eigenlijk ook wel!!’ En ik reageer ‘ja, waarom niet?!’ Samen staan we te lachen. Ze bedankt me met een stralende glimlach. Zij blij, ik blij. Zo simpel kan het soms zijn. Uitzonderingen bevestigen de regel.

Wees consequent als moeder maar niet rechtlijnig

Nu ben ik hier niet aan het verkondigen dat je inconsequent moet zijn en er een huishouden van Jan Steen van moet maken. Dat is wel weer het hele andere uiterste. Wat ik wil aangeven is dat je niet rechtlijnig en star bent. Dat is eigenlijk de betekenis van het woord consequent. Dat je niet rechtlijnig en star naar je kind bent én niet naar jezelf. Als je consequent bent op een manier van ‘nee is nee, ja is ja’ en het staat in steen gegrift dan geef je je kind en jezelf geen ruimte om het eens anders te doen. Dat is doodzonde.

Je leert je kind het verkeerde

Wat er gebeurt als je altijd consequent bent naar je kind is dat je je kind het verkeerde leert. Het leven is niet rechtlijnig. Zo zit het leven niet in elkaar. Kijk eens naar jezelf. Kom jij weleens terug op een afspraak die je gemaakt hebt? Dan heb je bijvoorbeeld met een vriendin afgesproken om een middagje te gaan shoppen en een paar dagen ervoor krijg je een uitnodiging voor een feestje waar je wel heel graag heen wilt. Bel je dan die vriendin en leg je uit hoe het zit? Als je dit doet dan kom je terug op je ‘ja’. Zo zijn er nog wel meer keren dat je terugkomt op je ‘ja’ of ‘nee’: met je partner, op je werk en niet te vergeten met jezelf. Had je je voorgenomen om echt voor de kerstperiode wat kilootjes kwijt te raken, neem je toch een zalig chocolaadje bij de thee 😉.

Vertel, leg uit, benoem

Natuurlijk ga je nu niet in ene bij iedereen steeds terugkomen op afspraken en regels. Dan wordt het geen gezellige boel, vinden mensen inclusief je kinderen je niet meer leuk, wordt het zeg maar moerassig. Er is geen bodem meer om op te staan. Wat doe je dan wel? Vertel, leg uit, benoem. Wanneer je een keer terugkomt op je ‘nee’, zorg dan wel dat je het uitlegt aan je kind zodat je kind begrijpt waarom het deze ene keer anders is (en dus de volgende keer het weer gewoon als altijd is). Stel dat je kind graag iets op televisie wil zien maar jullie gaan net eten. ‘Gewoonlijk eten we aan tafel maar dit is wel heel leuk om met elkaar naar te kijken dus we eten een keer met ons bord op schoot op de bank.’ Zo leer je je kind dat je kunt terugkomen op iets wat je hebt gezegd. Dat je daar eerst zelf over nadenkt en bedenkt wat de reden is en dit kan uitleggen naar de ander.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over consequent zijn. Ben jij altijd consequent? En als je eens afwijkt, hoe leg je dat uit aan je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Hoe machteloos je je voelt als je kind niet luistert

straffen en belonenLaatst sprak ik een moeder die een training had gevolgd. Zij voelde zich machteloos omdat ze niet wist hoe met de driftbuien van haar kind om te gaan. De interactie tussen haar en haar kind zat in een negatieve spiraal. Hoe kom je daar uit? Om wanhopig van te worden! Vandaar die training.

Time-out stoeltje: straf of niet?

Wat zij onder andere op deze training had geleerd was om haar kind op een time-out stoeltje te zetten wanneer hij boos was. En dat je dan tegen je kind zei ‘dit is geen straf maar zo kun je even rustig worden’.

Hum, zou dat werken? Dus dat vroeg ik aan haar. Misschien kun je al raden wat haar antwoord was…nee, het werkte niet. Het werkte eerder averechts. Haar kind werd bozer, wilde niet op het stoeltje zitten en het duurde nog langer om de sfeer om te buigen naar gezellig.

Ik hoorde een diepe zucht.

Kind voelt het als straf

Ik vroeg haar of ze dacht dat haar kind het wel of niet als een straf ervaarde om op het time-out stoeltje te gaan zitten. Ze keek me aan en wist het eigenlijk niet.

Wel, gezien de reactie van het kind is het een straf. Het kind ervaart dit als een straf om 2 redenen. Allereerst, wij zijn kuddedieren en zijn graag bij elkaar. Als je op een stoeltje apart wordt gezet wordt je afgescheiden van je kudde. Dat is niet fijn. Ten tweede wordt het kind apart gezet als het boos is. Eigenlijk krijgt het kind van jou dan de boodschap ‘boos zijn is niet okay’. Als dat geen straf is…

We schieten in ons hoofd

Het vervelende is dat wanneer we boos zijn op ons kind omdat het niet luistert, driftig is, zijn zusje plaagt, doet wat niet mag, enzovoorts dat wij dan in ons hoofd schieten. We beginnen bevelen te geven, gaan ‘nee, niet doen’ roepen en noemen 10 redenen op waarom iets niet mag. In dat hoofd van ons zit echter niet de oplossing. Het zorgt er eerder voor dat we verder uit contact raken.

Blijf in je hart

Blijf in je hart, ontspan (hoe moeilijk dat ook is) en ga gelijkwaardig met je kind om. Hierdoor blijf je emotioneel en fysiek dat lijntje houden met je kind. Je kind voelt zich gehoord en gezien, het gedoe is eerder opgelost en jij voelt je minder machteloos.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over opvoeden met straffen. Hoe stuur jij het gedrag van je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

 

3 Alternatieven voor straffen en belonen

straffen en belonenMeer en meer ouders willen hun kinderen opvoeden zonder straffen en belonen. Zij worden zich bewust van de nadelen van straffen en belonen. Zoals dat je kind iets voor je doet of laat niet omdat het dat zelf wil maar omdat er iets tegenover staat (straf, beloning). Wat zijn dan alternatieven? En wat verandert er voor jou en je kind wanneer je stopt met straffen en belonen?

In mijn vorig artikel heb ik de 3 Nadelen van straffen en belonen (= link) beschreven. Maar als je niet wilt straffen en belonen, wat dan? Hieronder vind je mijn 3 alternatieven:

Alternatief 1: waarderen in plaats van complimenteren of belonen

Een beloning als een snoepje of extra kwartier op de tablet geef je zo. Net als een compliment ‘goed gedaan’, ‘mooi hoor’. Een alternatief voor belonen en/of complimenteren is waarderen van wat je kind doet of zegt. Bijvoorbeeld ‘fijn dat je mij helpt met opruimen’ of ‘dank je wel dat je de deur voor die mevrouw open hield’. Het voordeel van je waardering uitspreken is dat er geen goed of fout oordeel in zit. Hierdoor voelt je kind zich door jou gezien en gehoord in wat het doet of zegt. Wat bijdraagt aan zelfvertrouwen en een fijn zelfbeeld.

Alternatief 2: geef uitleg

Kinderen zijn spontaan en doen meteen wat in hun opkomt. Bijvoorbeeld flink gillen of hard zingen terwijl jij je net bukt om je kind op te tillen. Au! Wat een pijn aan je oren. En voordat je het weet zeg je ‘als je nu niet ophoudt met gillen dan ga je zonder verhaaltje naar bed’. Waarop je kind in huilen uitbarst of boos wordt. Wat je ook kan doen is aan je kind uitleggen dat oren gevoelig zijn voor harde geluiden en op te passen dat je niet hard gilt, roept of zingt vlak bij de oren van een ander. Je kunt dan samen met je kind afspraken maken bijvoorbeeld wanneer ik je optil dan praten we allebei met een zachte stem.

Alternatief 3: zoek aanvaardbare alternatieven

Nee zeggen en straf geven gaat voorbij aan de behoefte die het kind van binnen voelt. Wanneer je kind midden in de woonkamer een tent wilt bouwen, zeg dan niet zomaar nee. Leg uit dat je dadelijk visite verwacht waardoor je kind nu geen tent in de woonkamer kan bouwen. Zoek samen naar een alternatief door bijvoorbeeld de tent op de overloop te bouwen. En zo zijn er voor de meeste situaties aanvaardbare alternatieven te vinden, een oplossing die tegemoet komt aan jouw behoeftes en die van je kind.

Wat verandert er?

Wanneer jij stopt met straffen en belonen ga je meer je kind observeren: wat is er, waarom reageert ze zo, wat zou ze willen? En je observaties breng je in gesprek met je kind door het voor je kind te benoemen wanneer het daar zelf nog te jong voor is of door vragen te stellen. Wat er dan verandert is dat je je meer gaat verbinden met de binnenwereld van je kind, dat je je kind beter begrijpt en adequater kan reageren. Wat je kind merkt is dat het van jou meer aandacht, begrip en waardering krijgt. Doordat jij in gesprek gaat met je kind krijgt je kind meer zicht op zijn eigen gedrag. Het gaat met hart en hoofd beter begrijpen hoe de wereld in elkaar zit en hoe we van mens tot mens met elkaar omgaan.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over straffen en belonen. Hoe stuur jij het gedrag van je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

3 Nadelen van straffen en belonen

straffen en belonenOnze maatschappij zit vol systemen van straffen en belonen. Omdat we het zo gewend zijn voeden we onze kinderen vaak ook op met straffen en belonen. Er zitten echter nadelen aan. Nadelen zoals de voorwaardelijkheid in je aandacht en liefde die je aan je kind geeft. Bijvoorbeeld wanneer je tegen je kind zegt: wanneer je stopt met gillen gaan we samen een spelletje spelen, anders niet.

De stickerkaart en het time-out stoeltje

De meeste ouders voeden hun kinderen op met straffen en belonen. Wie kent het niet? De stickerkaart om zindelijk te worden en de onderste traptrede om af te koelen. Onze maatschappij staat bol van straffen en belonen. Een bekeuring voor te hard rijden, een salarisverhoging bij goed functioneren, een rood blokje op je tafel wanneer je door de meester heen praat, een dikke duim van de juf als je een ander kind helpt, een gratis boodschappenpakket bij een volle zegeltjeskaart, een boze blik van de buurvrouw als je de bladeren op de stoep laat liggen.

Als onze hele maatschappij is ingericht op straffen en belonen, waarom zou ik dat als moeder of vader dan niet doen? Omdat er een aantal nadelen aan kleven.

Nadeel 1: excentrieke motivatie in plaats van intrinsieke

Straffen en belonen zorgt ervoor dat je kind zijn gedrag aanpast of doet wat je zegt omdat het iets verwacht te krijgen (beloning) of omdat het iets wil voorkomen (straf). Je kind ruimt zijn speelgoed op omdat hij dan een snoepje krijgt. Hoe fijn is het als je kind zijn speelgoed opruimt omdat je kind dat zelf wil? Dat je kind beseft dat het onderdeel is van een gezin en een steentje bijdraagt aan het huis netjes houden.

Nadeel 2: ontkennen van gevoelens

Vooral bij het geven van straffen loop je als ouder het gevaar om de gevoelens van je kind te ontkennen. Laatst sprak ik een vader die trots vertelde hoe hij om was gegaan met de boosheid van zijn zoon. Hij had zijn zoon naar zijn kamer gestuurd en gezegd dat hij terug kon komen wanneer hij weer rustig was. De onderliggende boodschap die je dan aan je kind geeft, is dat boos zijn niet okay is. Wanneer je boos bent ben je niet welkom in de woonkamer.

Nadeel 3: voorwaardelijke liefde

In zowel straffen als belonen zit een voorwaardelijkheid. Bijvoorbeeld wanneer je je kind belooft een spelletje te doen als het zich netjes gedraagt tijdens het familiebezoek. Of wanneer je aandacht voor je kind hebt wanneer het stopt met zeuren.

Wat dan wel?

Zowel bij straffen als belonen ben je minder in contact met je kind. Bij straffen ben je de rechten van je kind aan het beknotten zoals zakgeld, snoep, tv kijken, later opblijven, enzovoorts. Bij belonen ben je minder in contact met je kind omdat je je richt op de prestatie die je kind heeft neergezet.

Wanneer jij minder wilt gaan straffen en belonen dan raad ik je aan om meer in contact te blijven met je kind. Door na te gaan hoe je kind zich voelt en wat de behoefte van je kind op dat moment is. Door je kind zijn gevoel te laten uiten en in gesprek te gaan kun je kijken wat er aan de hand is en samen een oplossing vinden. Lees voor meer alternatieven mijn artikel 3 Alternatieven voor straffen en belonen.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over straffen en belonen. Hoe stuur jij het gedrag van je kind? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Je zet jezelf klem in het opvoeden van je kind

slot op hekIets wat ik vaak tegen kom en ook afgelopen week weer. Het is iets wat jezelf echt kan belemmeren in het opvoeden van je kinderen.

Je eigen gedachten beperken je

Dat ‘iets’ is dat je met je manier van denken, je overtuigingen en je normen jezelf klem zet en dus beperkt in het opvoeden van je kinderen. Doordat je ‘vindt’ dat iets zo hoort of omdat je iedereen het zo ziet doen of omdat jouw moeder het zo deed kom je niet op andere gedachten. Je eigen gedachten beperken jou in feite bij het opvoeden.

Oplossing die eigenlijk niets oplost

Laat ik een voorbeeld geven. Tijdens een workshop kwam ik in gesprek met een moeder en zij gaf aan dat het avondeten regelmatig erg lang duurt. Haar dochter van 6 jaar kijkt meer naar haar bord dan dat zij ervan eet. De moeder gaf aan dat hoe meer tijd verstreek hoe ongeduldiger zij werd. En daar kan ik mij alles bij voorstellen. Opmerkingen als ‘eet nu door’ hielpen niet echt. Ik vroeg wat ze verder hadden geprobeerd. Een oplossing die ze hadden gevonden was wanneer het lang ging duren ze een wekker zetten. Deze werd op 10 minuten gezet. Wanneer de wekker gaat is het avondeten afgelopen. En denk je dat dit kind meer of sneller ging eten? Nee, natuurlijk niet :-(

Dus ik vroeg haar ‘ben je tevreden met deze oplossing?’. Nou nee, zij was niet tevreden met deze oplossing omdat haar dochter nog steeds te weinig eten binnen kreeg. Ondanks deze oplossing van de wekker raakte ze zelf nog steeds geïrriteerd en kon daardoor minder ontspannen en van haar eten genieten.

Bezwaren zijn eigenlijk angsten

Ik vroeg haar hoe het kwam dat haar dochter meer naar haar bord keek dan ervan at. ‘Ze is te moe.’ Vooral op de dagen dat ze naar de BSO ging. Tja, dat hoor ik vaker. Kinderen die niet eten omdat ze daar simpelweg te moe voor zijn. Ik opperde ‘dan voer je je kind’.

Je had haar gezicht moeten zien! Verbaasd en ook een frons op haar voorhoofd. Daar kwam het ‘ze is al zes!’. Waarop ik zei ‘ja, en?’. Mijn oplossing was toch echt buiten de gedachtenwereld van deze moeder. En dat bedoel ik met dat je eigen gedachten jou klem kunnen zetten in het opvoeden van je kind.

Het grootste bezwaar van de moeder was dat wanneer ze zou beginnen met haar dochter voeren, haar dochter dat altijd zou willen. En eigenlijk was dit geen bezwaar maar een angst. Na wat praten bleek dat haar dochter prima zelf ’s avonds at wanneer ze niet moe was, ook ontbijt en lunch waren geen probleem. Ik zag opluchting en ook een glimlach op haar gezicht. Dit zou wel eens de oplossing kunnen zijn voor al die ongezellige keren avondeten. Zoals een andere moeder in de workshop zei ‘mijn kind is 2,5 jaar. Zij speelt, leest of puzzelt en ik voer haar. Ze eet prima zo en het is gezellig aan tafel. Met haar 18e zal dit wel opgelost zijn :-)

Weet wat jou klem zet

Dus onderzoek eens je eigen gedachten, normen en overtuigingen. Vooral op die momenten dat het niet lekker loopt in je gezin. Misschien beperkt jouw manier van denken je wel.

Ben benieuwd of deze blog je een ‘aha’ moment geeft over je eigen gedachten. Zet jij jezelf wel eens klem? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart

Hoe een man van 82 mij inspireert

hart van kaarsjesHeb jij dat ook wel eens? Zo’n moment dat je rust in jezelf voelt. Doordat je iets gedaan of verteld hebt waar je zelf zo blij van wordt. Ik ben net geïnterviewd voor een artikel over ‘ik steek een kaarsje aan voor…’. En nu voel ik die rust en blijheid. Omdat ik gepraat heb over iets waar ik in geloof, wat ik als waarheid in mezelf voel. Ik steek een kaarsje aan voor de Dalai Lama. Een man van 82 die zichzelf een simpele monnik noemt. Hij reist de wereld over met zijn boodschap over compassie, over aandacht hebben voor elkaar, over dat slim zijn niet voldoende is, je hebt namelijk ook een warm hart nodig.

201708 15 Dalai Lama warm heart

Met je hart is juist zo moeilijk

En dit is precies de boodschap die ik ook heb….in mijn eigen woorden dan. Met ouders ben ik steeds in gesprek over: wat gebeurt er bij jou als je kind dit doet, wat is de behoefte van je kind en welke oplossing is goed voor jullie allebei. Een oplossing die praktisch het probleem oplost én die zorgt voor warmte en verbinding tussen jou en je kind. Een oplossing die uit je hoofd en uit je hart komt.

En dat uit je hart is soms juist zo moeilijk. Om op de momenten dat het stroef loopt tussen jou en je kind om dan je hart open te houden. Wat er vaak gebeurt is dat je naar je hoofd schiet en dingen zegt als: ‘he, wat ben je ook onhandig (als de melk omvalt)’ of ‘zo’n grote mond accepteer ik niet van je’ of ‘waarom word je nu weer boos als ik iets aan je vraag?’. Mogelijk dat je je kind naar zijn kamer stuurt of even negeert.

Het wordt een gedoetje

Het wordt een gedoetje, jij niet blij, je kind niet blij, sfeer in huis niet fijn. Vaak zijn er ook andere manieren om om te gaan met dit soort gezinssituaties. Alleen bedenken we die op dat moment niet omdat ons hoofd vast zit in wat wij vinden van de situatie: onhandig, grote mond, weer boos. Vaak komt er iets in onszelf in de knel. Bijvoorbeeld dat je net lekker van je boterham zit te genieten als de melk omvalt. Je hebt helemaal geen zin om op te staan en het op te ruimen. Of bijvoorbeeld dat je op je werk al allerlei gesprekken hebt gehad en nu toe bent aan rust en gezelligheid in plaats van een grote mond van je kind.

Praktisch én goed voor jou en je kind

Wat zou nou een oplossing zijn die uit je hoofd en je hart komt? Die praktisch is én goed is voor jou en je kind?

Je kan zeggen dat je zelf moe bent en even rustig wilt zitten en wat drinken. Je kunt tegen je kind zeggen dat je dadelijk alle tijd hebt voor hem want je hebt de indruk dat hij boos of verdrietig over iets is en je wilt graag naar hem luisteren. Door je eigen behoefte en die van je kind te verwoorden heb je een echter contact met elkaar. Als het je daarbij lukt om rustig en aardig te blijven dan is zo’n gedoetje zo uit de lucht.

Ben benieuwd wat deze blog met je doet. Welk inzicht heeft het je gegeven? Fijn als je het hieronder met me deelt!

Aanmelden nieuwsbrief Ouderschap vanuit je Hart